Scraps 20

07Ιουλ09

• Ξαναβλέπω την Αμελί. Τι ωραία ταινία… Και κυρίως, τι υπέροχη μουσική…
• Μια παλιά φίλη, που είχαμε να τα πούμε τέσσερα χρόνια, με βρήκε μέσω facebook. Κανονίσαμε να πάμε για καφέ.  Από τα καλά του διαβολοβιβλίου…
• Χρόνια Πολλά στο tsartelloui, που έχει γενέθλια.
• Χρόνια Πολλά και σε μένα (που επίσης έχω γενέθλια), να ‘μαι πολύχρονη κι ευτυχισμένη, να με χαίρεστε. (Εορταστικά πέρσι και πρόπερσι.)
• Βγήκα τη Δεύτερα με τη Δ. Για φαγητό, μεσημέρι στην πόλη, περικυκλωμένη από εργαζόμενους on lunch break.  Να μιλάμε για τον Α. που τελικά αποδείχτηκε μεγάλος μαλάκας. Πολύ μεγάλος όμως. Άσε, μην τα σκέφτομαι και συγχίζομαι. Προσπαθούσε να με βρει σήμερα (για να ευχηθεί μάλλον), μα δεν το σήκωσα… Αν το σήκωνα μάλλον θα του έλεγα πράγματα που δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να του πω. Αλλά κυρίως, δεν είμαι σίγουρη αν σ’ αυτή την ιστορία θέλω να ακούσω “και την άλλη πλευρά”.
• Έχω αύριο ραντεβού για καφέ με την αδερφή της Ρουφιάνας. Και δεν ξέρω αν πρεπει να πω κάτι ή να το παίξω γκέισσα…
• Τοκογλυφία: Πολύ, πολύ ενδιαφέρον.
• Have you ever noticed that “Hello Kitty” doesn’t have a mouth?
• Ψάχνω καινούριες μουσικές, και σειρές για να με βγάλουν το καλοκαίρι. Εισηγήσεις ευπρόσδεκτες.
• Υπάρχει ένα τριζόνι έξω από το παράθυρό μου, σκαρφαλωμένο στην αχλαδιά και μου’χει σπάσει τα νεύρα. Και νιώθω ενοχές που θέλω να το σκοτώσω…
• Επειδή δεν έγραφα Scraps, δεν τα μάζευα τα μικρά-μικρά και τώρα δεν ξέρω τι άλλο να γράψω…
• Ρενάτα, Τουλίπα και Αξύριστε, ευχαριστώ, ξέρετε εσείς…
• Πάει καιρός από τότε που έγραψα Scraps, non?  Well, they are back…

Filed under: Scraps, Δικά της..., Επετειακά   |  10 Comments

Fag hag

01Ιουλ09

Being a fag hag can be as tiring as a full time job. But it can also be as rewarding…

“Έχω να πάω να χαιρετίσω σε μια δεξίωση και μετά θα πάω σε μια εκδήλωση του αντιναρκωτικού. Θα ‘ναι κι ο Άγις με τον Ηλία. Έρχεσαι;”

“Έρχομαι.”

Με τον Μηνά είναι η αλήθεια, συχνά μόνοι μας δε βγαίνουμε. Αν βγούμε θα είναι με τον Αχιλλέα, οι τρεις μας ή με την άλλη παρέα των ρεμαλιών.  Τον τελευταίο καιρό ειδικά, όποτε τους βλέπω είναι στο σπίτι τους. Σαρανταρίζουν και -λένε ότι- άρχισαν να τους κουράζουν τα πολλά-πολλά εκτός. Δεν του πιστεύω φυσικά, αλλά…

Απόψε δεν είχα κάτι να κάνω. Απλά καθόμουν, με το φραπέ στη βεράντα, κλασσικά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Μετά το αρχικό χέσιμο από τον Αχιλλέα γιατί -πάλι- δεν απαντούσα το κινητό, έρχεται η πρόσκληση. Σε μισή ώρα ήμουν έτοιμη, στημένη και περίμενα. Και φυσικά ο Μηνάς δεν απογοήτευσε.

Πήγαμε στη δεξίωση, και μετά στην άλλη εκδήλωση, όπου συναντήσαμε φυσικά τον Άγι και τον Ηλία κι εκεί φιλιά κι αγκαλιές και “μας έλειψες κοριτσάκι” και “τέλειο το φόρεμα, δεν το συζητώ” για το φλοράλ που φορούσα και φυσικά καταλήξαμε σε νέο στέκι downtown, για ποτά και τσιμπήματα. Τα κλασσικά. Και κλασσικά ο “καυγάς” μεταξύ Μηνά και Άγι για το ποιος θα πληρώσει και κλασσικά ο Ηλίας να με κοιτάζει και να λέει για ένα μαλάκα ανυπόμονο -που το όνομά του δε λέμε.

Μου είχε λείψει όλο αυτό. Κι ας έλειπε απόψε ο Αχιλλέας, μου είχε λέιψει όλο αυτό. Το να ξέρω τι είναι τώρα “the talk of the town”, το να τρέχω σε γκαλερί και παράξενες παραστάσεις, εκδηλώσεις συνδέσμων και να γνωρίζω κόσμο. Μα πιο πολύ μου είχαν λείψει τα ρεμάλια. Κι ας ήμασταν λίγοι απόψε, ο Αχιλλέας να δουλεύει, οι άλλοι δύο να λείπουν εκτός κι ο άλλος, παντρεμένος πια, με παιδί στην Αθήνα -πολύ, πολύ παράξενο ακούγεται αυτό το τελευταίο.

Βγαίνοντας απ’ το νέο “hot spot”, με παίρνει από το χέρι ο Ηλίας και μου λέει: “Το θυμάσαι το στοίχημα; Για την Κ. και τον Μ. λέω…”

Το θυμόμουν το στοίχημα, πολύ καλά το θυμόμουν…

“Πήγα προχθές να αφήσω στο σπίτι του κάτι πράγματα που μου παράγγειλε.”

“Ναι…”

“Και τους έπιασα μαζί!”

“Εν σοβαρομιλάς! Η άλλη είχε σχεδόν τυπώσει προσκλητήρια!!!”

“Κι όμως κυρία μου… Όμως μη χαίρεσαι, το στοίχημα δεν το κέρδισες ακόμα! Περίμενε να βγουν public και μετά τα ξαναλέμε!”

Αύριο θα πάω να εξερευνήσω το παράρτημα της βιβλιοθήκης της κυρίας Α. στη Λευκωσία (δηλαδή, τα βιβλία που κληρονόμησε ο Μηνάς από τη μάνα του). Και την άλλη εβδομάδα, θα ξαναβγώ με τα ρεμάλια. Γιατί έχουν κονέ, και φίλους παντού και θέλει ο Αχιλλέας σιγά-σιγά να χτίζω κύκλο. Και γιατί αν ο μόνος τρόπος για να κάνω παρέα με ακομπλεξάριστους ανθρώπους είναι να γίνω fag hag, βρείτε μου ένα σκήπτρο κι ένα στέμμα και θα γίνω  Fag Hag Queen!

Filed under: La vie en rose, Relationship Major, Δικά της..., Καλοκαίρι, Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων   |  4 Comments

Cherries

29Ιουν09

Απόψε θα κάτσω στη βεράντα, με το ποτό μου, τις μουσικές μου και το βιβλίο μου. Οι γονείς λείπουν. Η Σόνια λείπει. Η γιαγιά είναι σχεδόν αόρατη όταν είναι εδώ, κι όταν είναι εξαφανισμένη με τη θεία Αμαλία, η ησυχία είναι απόλαυση. Την έχω ανάγκη, αυτή τη μοναξιά. Τα πολλα – πολλά με έχουν κουράσει. Λίγο ησυχία θέλω, να βάλω σε μια σειρά τα καλοκαιρινά μου projects.

Δύο με λέξεις, δύο χωρίς. Κι ίσως βρεθεί και κάτι ακόμα.

Το πολύ διάβασμα δε θεωρείται project, ούτε το πιάνο -με το οποίο προσπαθούμε να ξαναγνωριστούμε-.

Ταξιδάκι δεν παίζει αυτό το καλοκαίρι. Μάλλον φθινόπωρο και αν. Η άλλη είναι εξαφανισμένη στη ξαδέρφη της στη Φλωρεντία, να πάρω να συνεννοηθώ.

Έκοψα τα μαλλιά μου και φοράω φόρεμα κερασί -εξ’ ού κι ο τίτλος. Η μαμά γκρινιάζει πως έχω γεμίσει τα ντουλάπια φορέματα και τακούνια, “δεν έχω ρούχα πρακτικά”, λέει.

Η γιαγιά σιδερώνει και τραγουδά παράφωνα. Πριν με ρωτούσε, “δηλαδή τούτες που λέμε ότι έχουν ένα αγόρι, ππέφτουν μαζί του; έτσι απλά;”

Τι της απαντάς τώρα; “Εξαρτάται,” της λέω. “Μπορεί ναι, μπορεί όχι.”

Με κοιτάζει έντονα και το αφήνει εκεί.

Κι εγώ αναρωτιέμαι αν μπορώ να χρησιμοποιώσω φρέσκο κεράσι στο γαρνίρισμα του sour…

Filed under: La vie en rose, Αφορμές, Δικά της..., Καλοκαίρι   |  7 Comments

Ρουφιάνα

25Ιουν09

Απ’ αλλού το περιμένεις κι απ’ αλλού σου έρχεται.

Ζω μια απίστευτη κατάσταση μικροαστισμού και ρουφιανιάς, κι είμαι έτοιμη να σκοτώσω.

Δίκιο είχε ο Τ. «φοβού τους υπό εσού ευεργετηθέντες». Δε φτάνει που την πήραμε μαζί μας την παραμονή (πρωτοχρονιάς) που βγήκαμε παρέα, μας ρουφιάνεψε κανονικότατα.

Μπεκρής ο Ν. (που είχε πιει τέσσερα ποτά και δε θα οδηγούσε).

Τσούλα η Α. (που βασικά καθόταν πάνω στον Α., τη σχέση της των τελευταίων δυο χρόνων).

Καπνιστής ο Α. (εντάξει, ομολογώ  ότι μας ντουμάνιασε, ένα πακέτο μέσα σε τέσσερις ώρες αλλά πάλι, δεν το λες στη μάνα σου!)

Μπεκρού, καπνίστρια και τσουλά εγώ. Με δυο ποτά, τρία τσιγάρα και τέσσερις πρώην συμμαθητές που με πρόσεξαν όταν μου έδωσε ο τραγουδιστής το μικρόφωνο κι ήρθαν να χαιρετίσουν… Και δεν ήμουν καν ιδιαίτερα εκδηλωτική μαζί τους, μισή αγκαλιά κι ένα φιλί σταυρωτό.

Κι εγώ το μαθαίνω αυτό σήμερα από τη μανά της Α. (<– η καλύτερη φίλη της μάνας μου και η γυναίκα που εμπιστεύομαι περισσότερο μετά τη γιαγιά μου και τη μανά μου), που της τα είπε θορυβημένη η μάνα της ρουφιάνας και «Να τα προσέξουμε τα κορίτσια και δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… Μα γίνεται η Α. να κάνει τέτοια πράγματα σε δημόσιο χώρο; Και η Βασίλισσα; Ποιος το περίμενε… Τέσσερις! Και να πίνει και να καπνίζει…»

Όταν άρχισε να μου λέει για εκείνο το βραδύ φοβήθηκα μην πήγαν να με μαντατέψουν στη μάνα μου. Όχι ότι θα τους πίστευε, αλλά πάλι…

Να ’ναι καλά η θεια μου που δεν κρίνει και απλά με προειδοποίησε να προσέχω… Από εδώ και στο εξής, μακριά κι αγαπημένοι με το σοι μου… Πολύ μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται.

Νόμιζα ότι είχα γλυτώσει από τον μικροαστισμό και τη στενοκεφαλιά των extended συγγενών μου. Apparently not…

I feel like I want to scream…

Κυρίως γιατί αν τα ακούσει όλα αυτά η μάνα μου θα πληγωθεί κι είναι άδικο να ενοχλούν τη μάνα μου οι μαλακίες του καθενός. Για μένα δε με νοιάζει, χέστικα. Αλλά μην ανακατεύεις μέσα στις μαλακίες σου τη μάνα μου!

(*White Roses were used as a symbol of traitors by Nazis.)

And the thing is, my mood was great. I was ready to start my summer! And now I feel frustrated, I’m mad, I want to get my hands on the 16-year-old tramp and make sure she’ll never, ever, ever again gossip… I need to destress…

Filed under: My family and other animals, Διαμαρτύρομαι !, Δικά της...   |  5 Comments

Blame it on the Bossa Nova

22Ιουν09

Τις τελευταίες μέρες είμαι μες την καλή χαρά και πολύ το χαίρομαι.

Μετακομίζει στο σπίτι η νέα συγκάτοικος και πιστεύω πως αυτή τη φόρα θα πάνε όλα τέλεια. Πολύ θετικός άνθρωπος, συμφωνούμε σε πολλά, με έχει εκπλήξει ευχαρίστα. Ομολογώ πως δεν το περίμενα, την περίμενα πιο… “small town girl” αλλά τελικά είναι ένας άνθρωπος πολύ… πώς να το πω; Ένας  άνθρωπος πολύ συμβατός μαζί μου, που είναι κρίμα πως μου πήρε τόσο καιρό να τον γνωρίσω καλυτέρα.

Αυτά.

Κατά τα άλλα, τις τελευταίες μέρες ψωνίζω ρούχα για μια δουλεία που δεν ξέρω καν αν έχω εξασφαλίσει ακόμα, την Παρασκευή μάλλον θα πάω για interview, άλλα το βλέπω να πηγαίνει καλά το θέμα. Δεν ξέρω αν θέλω να δουλέψω. Ξέρω ότι πρέπει, για να έχω να βάλω κάτι στο ρημάδι το CV όταν θα κάνω αιτήσεις για τη θέση εδώ το φθινόπωρο, άλλα από την άλλη, κάποτε καλοκαίρι σήμαινε “κάθομαι στο σπίτι και διαβάζω λογοτεχνία” κι όχι “κάνω internship σε ένα από τα big four”.

Πίσω στα ψώνια μου όμως. Αγόρασα κάτι τέλειες peep toe μαύρες γόβες με μέτριο τακούνι που μου θυμίζουν κάτι παπούτσια που είχε μια Barbie μου προ αμνημονεύτων χρονών… Τις είδα και ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Κι επιτέλους βρήκα συγκάτοικο στην τρέλα, κι η καινούρια συγκάτοικος ερωτεύεται παπούτσια, δεν είμαι μόνη μου πια… Ευτυχώς, γιατί ζώντας με την πρακτική Ι., αγόρασα φέτος μόνο ένα ζευγάρι…

Να αναφέρω κι ότι οι τιμές εδώ είναι χώμα; Πλήρωσα για leather γόβες από καλό μαγαζί (καλά, σε εκπτώσεις) όσο πλήρωσε η αδελφή μου για faux δερμάτινο σανδάλι από γνώστη αλυσίδα παπουτσάδικων στην Κύπρο. Το δικό μου προβλέπεται να το φοράω για καμιά πενταετία χωρίς να πάθει κάτι… Για το παπούτσι της Σόνιας, στοιχηματίζω πως δε θα βγάλει το καλοκαίρι…

Την Τέταρτη επιστρέφω στο νησί για το καλοκαίρι. Η βαλίτσα είναι ανοικτή διπλά μου όμως ακόμα δεν άρχισα πακετάρισμα. Αύριο έχω τα τελευταία ραντεβού εδώ, τελικά ναυάγησε το dissertation, το είχα γράψει; Δε θυμάμαι… Τέσπα, ναυάγησε γιατί εγκρίθηκαν κάτι κονδύλια και 40% των καθηγητών θα κάνουν research του χρόνου σε ένα μεγάλο project και οι υπόλοιποι δεν προλαβαίνουν να κάνουν επιβλέψεις για dissertations… Τι να πει κανείς… Η “οργάνωση”  των Άγγλων…

Για το soundtrack, merci στην Urban Tulip.

Edit: The reason I don’t comment on other blogs anymore is that my “emphasis” are off on the pc, there is something wrong with my keyboard, and it’s really frustrating to write everything in Word and then go over the text again to fix the “emphasis” through the spelling checker. This is also the reason I don’t update as much. I hope that this will be reasolved when I return to Nicosia and my computer-a. Have a great week!!!

Filed under: La vie en rose, Working Girl, Δικά της..., Καλοκαίρι   |  2 Comments

Always

17Ιουν09

The crappy weather on the last day of exams.

The few hours you need to realise that it’s done and over with.

The smiles.

The tiredness. You can’t remember the last time you slept a full eight hours. Are there people out there that actually sleep eight hours? Well, you used to.

The weird dreams, for the three weeks proceeding this day, including weird stuff you’ve read about or even weirder stuff you’ve thought off.

And now it’s time to relax and remember who you were before the frenzy. Answer the long due emails -sorry-, talk to friends, smile and drink.

Lots and lots of alcohol.

I bought tequila and limes, there is always salt available. I’m coking frittatas and making guacamole. It’s “Mexican Night” tonight…

Filed under: La vie en rose, Δικά της..., Καλοκαίρι   |  3 Comments

14Ιουν09

Villains are their stories’ heroes.

Filed under: La vie en rose, Δικά της..., Στο άσχετο...   |  4 Comments

Like the acid of a clementine

09Ιουν09

Είμαι νευρική ξαφνικά. Νευρική και ανήσυχη κι ίσως λίγο αγχωμένη, όχι όμως για το Συνταγματικό που γράφω την Πέμπτη ή το Ευρωπαϊκό της Παρασκευής ή το άλλο τη Δευτέρα. Είμαι ανήσυχη γιατί εκεί που ήταν όλα ωραία και κανονισμένα με εισητήρια και επιστροφές, η Ι. αποφάσισε να αλλάξει το δικό της και να φύγει 5 μέρες πριν από μένα.

Την καταλαβαίνω, θέλει να επιστρέψει στο σπίτι της όσο το δυνατόν συντομότερα, αυτό όμως με αποσυντονίζει. Εντελώς. Αυτό σημαίνει ότι να αναλάβω ένα σωρό πράγματα μόνη μου,  που πρέπει να γίνουν πριν φύγουμε και φυσικά, θα πρέπει να φροντίσω μόνη μου τον εαυτό μου και το mini panic attack που παθαίνω κάθε φορά που ξεσπιτώνομαι για περισσότερο από ένα Σ/Κ.

Βοηθός σ’ αυτό το χάος θα είναι οι λίστες μου. Μια με πράγματα που πρέπει να γίνουν, μια με πράγματα που θέλω να πάρω μαζί μου Κύπρο και μια τρίτη με πράγματα που θέλω να αγοράσω.

Το ότι αγχώνομαι για κάτι που θα πρέπει να αντιμετωπίσω σε μια βδομάδα αντί για το μάθημα που δίνω μεθαύριο το αφήνω ασχολίαστο… Ή μάλλον… I have an issue with prioratising. Anything is more important than exams, anything…

I’m giving myself a headache.

Soundtrack και οι στίχοι του σε παλαιότερο post.

Oh, I suppose I should say that I actually hate clementines. The fruit. I absolutely loath it. The fact that my family actually owns a clementine garden somewhere doesn’t change that. I only like clementine liqueur. However, there are very few things with high concentration of alcohol that I don’t like…

Just talked with Mother. She insists on changing my tickets as well. She can’t change them to the same day I. goes but she insists on changing them anyway… And she insists on me staying at a friend’s after I. leaves. I agreed to the change of the ticket, even though I’ll still have a gazillion things to do in even less time, but there is no way in hell I’m agreeing with leaving my house before returning to Cy.

Filed under: La vie en rose, Δικά της..., Καλοκαίρι, Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων   |  5 Comments

Chow Mein

04Ιουν09

I can’t believe it took us two years, too-many-to-count foil trays of chinese goodness (usually crispy beef in sweet chily sauce) from the local take-out and regural visits to the chinese all-you-can-eat buffet downtown to realise that the awesomeness that is the dish in the picture above is not called noodles, but chow mein and that our local take-out has perfected it. 

What’s with exams and junk food?  I’ve had more “delivered-to-my-door” food in the last two weeks than I had in years! 

(And I think that the sentence above has something grammatically wrong with it.)

Filed under: La vie en rose, Δικά της...   |  4 Comments

Subjectivity

02Ιουν09

I love law. I absolutely adore what I do. Αν μπορούσα να μείνω στην academia για το υπόλοιπο της ζωής μου ίσως και να το έκανα, αν και πιστεύω πως θα έχανε τη γοητεία του μετά την πρώτη πενταετεία. Επίσης, αγαπώ πολύ την περιοχή που ζω τώρα. Και τα british summers. Μου θυμίζουν ανοιξιάτικα απογεύματα στο σπίτι της γιαγιάς μου. Δεν ξέρω γιατί, μάλλον επειδή είναι και δεν είναι “home” την ίδια στιγμή.

Αυτό που δεν μου αρέσει στο law είναι η υποκειμενικότητα. Ένας φοιτητής θετικών επιστημών, πάει σε μια εξέταση, και βγαίνοντας από εκεί ξέρει. Έλυσε σωστά τις ερωτήσεις 1,3,6,7,8 και έκανε μαλακίες στην 2,4,5. Ένας φοιτητής της νομικής, πάει στην εξέταση, γράφει ότι ξέρει και αυτοσχεδιάζει με ό,τι δεν ξέρει και μετά παρακαλά το Σύμπαν να έγραψε αυτά που θέλει να διαβάσει ο καθηγητής. Καμία απολύτως σιγουριά. 

Έγραψα ήδη δύο μαθήματα, έχω άλλα τέσσερα. Εγώ είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου, κατά τη γνώμη μου, κεντούσα στις απαντήσεις. Ειδικά στο law and literature, Ι’m sure I’d rock your socks off. Το πρόβλημα όμως είναι:

α) Για το Feminist Jurisprudence: Η καθηγήτρια είναι radical feminist ενώ εγώ είμαι liberal/diversity/sex-positive feminist who hates Andrea Dworkin but kind of agrees with Catharine McKinnon. 

β) Για το law and literature: Ο καθηγητής είναι ένα αλαζονικό, σωβινιστικό γουρούνι που αν και είναι εξαιρετικός καθηγητής, δε θα τον ήθελα ποτέ ως συνεργάτη. Μακριά κι αγαπημένοι. Ευτυχώς που τα γραπτά διορθώνονται ανώνυμα και ευτυχώς που δε διορθώνει μόνος του γιατί θα με έκαιγε κανονικά. Είχαμε μια μικρή “battle of wits” σε κάποια φάση… On the other hand, he did say that I have a talent with words, albeit bitterly. 

Kαι κλείνοντας, θέλω να δηλώσω ότι ίσως να προτιμώ να γράφω για τα πιο πάνω υποκειμενικά μαθήματα παρά για το “αντικειμενικότατο” Contract. Για εκείνο, βγαίνοντας από την αίθουσα θα ξέρω: Ό,τι κι αν έγραψα, ισχύει το αντίθετο.

Filed under: La vie en rose, Δικά της...   |  5 Comments