Archive for Μαρτίου, 2007

Ο Χρόνος

29Μαρ07

 
Ο χρόνος τελικά φέρεται καλά στους άντρες. Τους αγαπάει, αρσενικό δεν είναι κι αυτός; Που το θυμήθηκα; Βρήκα μια φωτογραφία σου, δε μπορείς ούτε να φανταστείς που, όχι στο σπίτι μου, όχι.
Βρήκα λοιπόν μια φωτογραφία όπου είσαι τουλάχιστο 15 χρόνια νεότερος, πολύ νεότερος από ότι είσαι τώρα, όπως ήσουν χρόνια πριν σε γνωρίσω. Αν σε [...]


Πέρασα από το σπίτι σου. Για λίγο. Έπαιζε “Ο λόγος της σιωπης”. Το άκουσα πριν καν κτυπήσω την πόρτα σου. Κακό σημάδι. Χτύπησα. Δεν άνοιξες. Ήξερα ότι ήσουν μέσα. Ξανακτύπησα.  Η μουσική χαμήλωσε. Άκουσα τα βήματά σου προς την πόρτα κι ένα νυσταγμένο “Ποιος είναι;”. Κοιμόσουν; Μπα, δεν νομίζω. “Εγώ.”
Η πόρτα άνοιξε. “Έλα”. Είχες ήδη [...]


 
Ανησυχώ. Για μένα και για τους άλλους, τους δικούς μου ανθρώπους. Για όλα όσα γίνονται δίπλα μας. Επειδή νιώθω να μας κυκλώνει κάτι μεγαλύτερο από μας. Και φοβάμαι…
Δείχνω δυνατή. Χαμογελώ, λέω βλακείες και λόγια ενθαρυντικά. Μα φοβάμαι πιο πολύ όταν σκοτινιάζουν τα μάτια σου, όταν εσύ, η χαρά της ζωής, σοβαρεύεις. Το ξέρω, είναι δύσκολο [...]


 Είμαι από τους ανθρώπους που σε γενικές γραμμές βαριούνται τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Έχω μερικούς “καλούς φίλους”, αρκετούς “απλά φίλους” και λόγω ανάμιξης σε πολλές δραστηριότητες ένα μεγάλο κύκλο γνωριμιών. Ως αποτέλεσμα με καλούν σε πολλά και διάφορα events, στα περισσότερα από τα οποία βαριέμαι φοβερά να πάω. Και δεν πηγαίνω. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στη στερεότυπη [...]


 
Ήθελα να τα βάλω σε μια σειρά εδώ και καιρό, από τότε που μετακόμισα αλλά δεν προλάβαινα. Επιτέλους, μπόρεσα να βάλω αυτά που χρησιμοποιώ συχνότερα. Υπάρχουν κι άλλα να προστεθούν αλλά θα μου πάρει λίγο χρόνο ακόμα…
Η αρχή όμως, είναι το ήμισι του παντός!
(Όσο για την εικόνα, δεν είναι καταπληκτική;)


Ζελατίνα

23Μαρ07

 Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα
να πέφτει μπρος στα πόδια μου το φως.
Τη μάνα μου τη λέγανε Κατίνα
και σπίτι κι αγάπη μου ο βυθός.
A
Μ’ αρέσουνε τα όμορφα φουστάνια
που έχουνε στο πλάι τη ραφή.
Εκεί μετράω εγώ την περηφάνια
φαρμάκι όταν στάζει η οροφή.

Και πάω… Κι αγαπάω
Άχ, τα πιο μεγάλα αγόρια
την πόρτα τους χτυπάω…
Μετά, κοιμάμαι χώρια.
A
Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν [...]


Γλυκέ μου,
Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων… Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ [...]


 Όταν δεν κοιμηθώ αρκετά το βράδυ, τίποτα δε μου φαίνεται σωστό το πρωί. Δε λειτουργώ καλά. Προσπαθώ για να χαμογελάσω, αντιδρώ χωρίς ενθουσιασμό ακόμα και στα καλύτερα νέα.
Μια τέτοια μέρα είναι η σημερινή. Είμαι με 4 ώρες ύπνο και νίωθω ήδη, στις 3 και κάτι το απόγευμα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Ίσως να [...]


 Χθες είχα βγει. Σε γνωστό cafe-bar, με αρκετά μεγάλη παρέα, από αυτές που συνήθως βαριέμαι. Όπως κι έγινε τελικά. Κι έτσι άρχισα να παρατηρώ τις παρέες γύρω μου.
Αφού σκάναρα το χώρο, κατέληξα πως η πιο ενδιαφέρουσα ήταν αυτή που καθόταν ακριβώς δίπλα μου. Κι αυτό, επειδή προφανέστατα δεν ήταν παρέα. Ήταν δύο παρέες, εντελώς ανομοιογενείς [...]


Η παλιά Λευκωσία, η εντός των Τειχών, η “κάτω” Λευκωσία, όπως τη λέμε εμείς οι “πρωτευουσιάνοι” έχει πάντα για μένα μια μελαγχολία. Για να είμαι ειλικρινής έχει μια μελαγχολία για όλους όσους την αγαπούν.
Είναι παρατημένη. Μέσα στους μονόδρομους γύρω από τη Λήδρας, περιοχή Φανερωμένης, κρύβονται μερικά από τα ωραιότερα κτίρια των αρχών του προηγούμενου αιώνα, κτίρια [...]