Inspiration
“… Ήταν πολύ πρωί ακόμα. Βγήκε από το σπίτι της ευδιάθετη. Περπάτησε μέχρι το café όπου έπινε το πρώτο espresso της μέρας. Το προτιμούσε γιατί είχε γλάστρες με πολύχρωμες Ολλανδικές τουλίπες. Περπατούσε γρήγορα. Τα πόδια της την πονούσαν ακόμα από το προηγούμενο βράδυ. Τα τακούνια της χτυπούσαν ρυθμικά στο λιθόστρωτο…”
Είναι λιθόστρωτοι οι δρόμοι στη Βενετία; “Write about things you know!”, της έλεγε ο C.
-Κι αν αυτά που ξέρω δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον;
-Τα πράγματα πάντα έχουν κάποιο ενδιαφέρον ! Αλλά ακόμα κι έτσι, αν δεν έχουν ενδιαφέρον, μελέτησε, μάθε ζήσε ! Writing is about experience. Αν δεν ξέρεις το που, το πότε, τους ανθρώπους για τους οποίους γράφεις αρκετά καλά ώστε να με κάνεις κι εμένα να τους καταλάβω, δεν θα είσαι αληθινή. Δεν θα είσαι καν αληθοφανής.
-Άρα να υποθέσω ότι εσύ γνώριζες μια σαραντάρα New Yorker που σκότωσε τον εραστή της;
-Of course I didn’t. Όμως η προσωπικότητά της μου ήταν τόσο ξεκάθαρη που ένιωθα σαν να την ήξερα! Μην προσπαθείς να γράψεις χωρίς να σκεφτείς πρώτα. Και για να σκεφτείς θέλεις ηρεμία, μοναξιά. Η μοναξιά είναι το φυσικό περιβάλλον ενός συγγραφέα. Φτιάχνει τους ήρωές του για να γεμίσει τον κόσμο του…
Εκείνη δε λειτουργούσε έτσι. Μάζευε εικόνες, συναισθήματα, χειρονομίες, λέξεις και μετά χρειαζόταν ένα σπρώξιμο για να τα χρησιμοποιήσει. Μια πρόταση, τρεις λέξεις στη σειρά, μια φράση. Από ‘κει κι ύστερα ηπλοκή κυλούσε μόνη της. Οι ήρωες δρούσαν και αισθάνον τας αυτόβουλα. Με το σκηνικό γύρω τους είχε πρόβλημα…
Οπότε, γέμιζε το γραφείο της με ταξιδιωτικούς οδηγούς, εγκυκλοπαίδειες και λεξικά. Και κάθε φορά θυμόταν όσα της έλεγε ο C. ως πιο έμπειρος, τα θυμόταν και ένιωθε ενοχές που δεν τον άκουγε ποτέ κι όμως επέμενε να τα θυμάται αν και ήξερε ότι δεν μπορούσε να τα εφρμόσει, σαν να τιμωρούσε τον εαυτό της, σαν αυτομαστίγωμα.
Κι έτσι έκανε κύκλους ξανά και ξανά. Εικόνα, συναίσθημα, χειρονομία, λέξη, σπρώξιμο, γράψιμο, ανάμνηση, αυτομαστίγωμα, θλίψη, βόλτα για να πάρει αέρα και ξανά εικόνα, συναίσθημα, χειρονομία, λέξη…
Δεν του έστελνε πια όσα έγραφε και δεν της είχε στείλει το βιβλίο του με ιδιόχειρη αφιέρωση. Το είχε αγοράσει μόνη της, το διάβασε και κατέληξε πως ούτε εκείνος είχε καταφέρει μέσα απ’ τη μοναξιά του να γίνει ευτυχισμένος.
(Η φώτο είναι της Κροτ. Της ευχαριστώ για τη “σπρωξιά”.)
Filed under: Αφορμές, Δικά της... | 13 Comments
-
Ψιλή κουβέντα πιάσαμε
Πέννυ στο I heart… Кроткая στο Day 24 renata στο Day 24 QueenElisabeth στο Day 11 Talisker στο Day 11 Кроткая στο Day 11 Кроткая στο Day 11 renata στο Day 11 QueenElisabeth στο Day 11 Μπουρδουμπλούμ στο Day 11 Πνευματικά Δικαιώματα
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
όχι, δεν είναι σωστό να γραφεις μόνο για εκείνα που ξέρεις. Να γράφεις για εκείνα που νιώθεις, που σε νοιάζουν…
Καλύτερα να μαιαίνεις γράφοντας!
Μου αρέσει η ηρωίδα σου πολύ!
Κι η μουσικούλα σας περίφημη!!
Πολύ μου άρεσε αυτό το αλισιβερίσι!! να το ξανακάνουμε!
Οι ενοχές είναι βλακεία. Ειδικά ως προς τον τρόπου που γράφουμε…
Τρόπο, όχι τρόπου!
Συμφωνώ με την άποψη της Κροτ-ούλας κι επαυξάνω ! Αυτή η άποψη πως ο καλλιτέχνης-συγγραφέας χρειάζεται μοναξιά, είναι πολύ διαδεδομένη θέση. Κατά πόσο λειτουργεί για τον καθένα ξεχωριστά, δεν ξέρω…
Κροτ-ούλα any time you want. Εγώ είμαι πάντα έτοιμη.
Να τη στείλω τη μουσικούλα;
3parties συμφωνώ απόλυτα. Δεν μετανιώνω εύκολα για κάτι. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να νιώσει ενοχές συχνά. Αν έκανα κάτι σημαίνει ότι το ήθελα και τέρμα.
Ρενάτα θεωρώ ότι χρειάζεται μοναξιά αλλά μόνο την ώρα της “δημιουργίας”. Δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο κάποιος να ζει μόνος του και να στοχάζεται για να δημιουργήσει. Οι άνθρωποι είναι μεγαλύτερη πηγή έμνευσης από τον μοναχικό στοχασμό. Για να μην αναφέρω ότι η μοναξιά κάνει τους ανθρώπους στρυφνούς …
ναι, ναι, μουσικούλα θέλω!!!
Krot message send !
Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Ποιός είναι ο συγγραφέας… ?
Ο συγγραφέας ,κατά την άποψή μου, δεν δημιουργεί ήρωες απλά μετονομάζει ή/και μεταλλάσει τους ήρωες που του γνώρισε η ζωή. Στις συναναστροφές, στις παρέες, στο χαμό της πόλης, στην ηρεμία της φύσης…
Η μοναξια δεν δημιουργεί. Συμβάλλει στη δημουργία καθώς έίναι απαραίτητη στη σκέψη για ν΄αρχίσει το σεργιάνι της (η σκέψη) για να κάνει συνείδηση τα κρυμμένα στ΄ασυνείδητο και να δώσει δύναμη στο χέρι να κινήσει τη γραφίδα….
Αλήθεια ποιός είναι ο συγγραφέας ?
krot : η φωτογραφία σου όλα τα λεφτά. Στιγμιότυπο ακριβώς της στιγμής που η κοκκινη τουλίπα εξωμολογείται τον ερωτά της στην κιτρινη… (καλά από φαντασία σκίζω!)
Mr. e, ολύ μου άρεσε η ερμηνεία της εικόνας. Θα σου χαλάσω την έμπνευση αν ομολογήσω ότι στην εξομολόγηση συνέβαλε και το ανοιξιάτικο αεράκι;
Μεγαλειοτάτη μου, ελήφθη όβερ!
Δεν πιστεύω οτι στην γραφή υπάρχει κανονάς πως να γραψεις, αν δημιουργήσεις κάτι και πως θα το κάνεις αυτο..όλα ειναι θέμα ουσιάς να μπορεις να εκφράσεις αυτο που θες με βαθυ νόημα και ουσία και να ειναι κατανοητο . Καλημέρα ωραια ιστορια..
Mr e, σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σας. Όσο για την εικόνα, δεν το είχα σκεφτεί καθόλου έτσι, μάλλον δεν έχω φαντασία τελικά…
Κροτ, μα όχι, γιατί μας το χαλάς τώρα…
Lockheart, καλημέρα. Γενικά, δεν μου αρέσει να βάζω κανόνες…
Το να σου βγαίνουν οι λέξεις χωρίς να τις πολυσκέφτεσαι. Αυτή είναι η μαγεία της γραφής. Η γεμάτη συναίσθημα. Όποιο κι αν είναι αυτό.
Καλησπέρες Μεγαλειοτάτη.
ΒeBe καλημέρα! Θεωρώ ότι η γραφή πρέπει να εκφράσει και να προκαλεί συναισθήματα.