Βροχερές νύχτες ραδιοφώνου

30Μαρ08

 
Έχουμε τελειώσει. Το ξέρω. Και δεν θέλω κάτι άλλο, άλλωστε αυτό που είχαμε δεν έβγαζε κάπου, αδιέξοδο ήταν και καλά κάναμε που το τελειώσαμε και καλά έκανα που έφυγα και καλά έκανες που προχώρησες. Δεν μου λείπεις εσύ σαν άνθρωπος, η έννοια μου λείπει. Ο μόνος λόγος που ακόμα σου γράφω είναι γιατί δε βρήκα [...]

Filed under: Δικά της..., Σου γράφω πάλι από ανάγκη ...   |  7 Comments

Εργοστασιακές Ρυθμίσεις

28Μαρ08

 
Ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο μέσα σε ένα περιβάλλον. Μια άμεση οικογένεια -με ένα, δύο, κανένα γονείς-, μια πιο “ανοικτή ” -το λεγόμενο σόι-, μια γειτονιά, σε μια περιοχή, σ’ ένα κράτος ή wanna be κράτος και αρχίζουμε να ρουφάμε, σαν σφουγγάρια όσα βλέπουμε γύρω μας. Να προσλαμβάνουμε κατευθύνσεις και να βαδίζουμε από την αρχή [...]

Filed under: Αφορμές, Δικά της...   |  2 Comments

Κληρονομικά

27Μαρ08

 
Είχα διαβάσει ένα άρθρο στο GK, στο σπίτι σου το είδα αρχικά και μετά το ξαναδιάβασα με την ησυχία μου στο σπίτι, το είχε κι ο πατέρας μου. Θα κατάλαβες για ποιο άρθρο λέω, εκείνο με την έρευνα για την ομοφυλοφιλία. Απ’ όλο το κείμενο, εμένα μου έκαναν εντύπωση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τα [...]

Filed under: Απορίες, Αφορμές, Σου γράφω πάλι από ανάγκη ...   |  4 Comments

Πολιτική ώστε…

23Μαρ08

 
Σε λυπάμαι. Σε βλέπω καιρό. Πως μιλάς, πως γελάς, πως κινείσαι μέσα στον κόσμο. Είσαι ένας άνθρωπος του κόσμου. A socialite. Και θέλεις στο μέλλον να ασχοληθείς με την πολιτική. Αστείο μου φαίνεται. Hilarious… Σε λυπάμαι. Αν ήξερες… Αν ήξερες που θέλεις να μπλέξεις…
Θα μπορούσα να σου εξηγήσω. Να σε τραβήξω παράμερα, να σου πω [...]

Filed under: Δικά της...   |  3 Comments

Αλφαβητικά

22Μαρ08

 
Από μικρή, είχα μια αδυναμία στο “Ε”. Το Έψιλον, του αλφαβήτου το γράμμα, όχι το επιφώνημα. Ήταν για μένα το μετά, το ύστερα, το θέλω. Ήταν το 5, που ακολουθεί το 4, η συνέχεια, ο στόχος. Το Μι στα πλήκτρα του πιάνου, το Εγώ.
Φυλακίστηκα όμως στο Δ. (Ένα βήμα πριν, μια απόφαση παρμένη από καιρό που [...]

Filed under: Επετειακά, Το Κτήμα των Πορτοκαλιών   |  6 Comments

Ισορροπία

21Μαρ08

 
Πλήρης ισότητα. Καμία διάκριση. Ίσες. Η μέρα και η νύχτα, το φως και το σκοτάδι μου, τα πρέπει και τα θέλω. Μοιρασμένα τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Οι ανάσες. Τα μάτια τα κλειστά που ονειρεύονται. Τα μάτια τα ανοικτά που μαζεύουν εικόνες. Και τα χαμόγελα ή τα δάκρυα. Ο θυμός κι η γαλήνη. Τα δέντρα άνθισαν [...]

Filed under: La vie en rose, Άνοιξη, Επετειακά   |  7 Comments

Αναμόχλευσης συνέχεια…

17Μαρ08

 
Τον τελευταίο καιρό έχω κουράσει τον εαυτό μου. Απασχολώ το μυαλό μου συνεχώς με τα ίδια πράγματα. Μιλάω για τα ίδια πράγματα. Γκρινιάζω για τα ίδια πράγματα. Κι αν έχω κουραστεί εγώ με την επανάληψη, πόσο μάλλον οι γύρω μου. Τους έχω τρελάνει τους ανθρώπους… Ακόμα κι εδώ, νιώθω πως φανερά ή κεκαλυμένα, για τα [...]

Filed under: Άνοιξη, Δικά της...   |  Closed

Back and forth

15Μαρ08

 Με έχει κουράσει αφάνταστα αυτό το μπρος – πίσω… Με έχει πεθάνει, δεν αντέχω άλλο. Κι όμως, έμαθα ότι εν τη απουσία μου έγιναν πράγματα που δεν ξεγίνονται και το τώρα πια το πίσω θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο… Και το χειρότερο, είναι ότι παρ’ όλη την κούραση, τον πόνο, την αβεβαιότητα, το [...]

Filed under: Ma vie est grise, Δικά της..., Μ΄αρέσει να μη λέω πολλά   |  7 Comments

Μυστήρια…

14Μαρ08

 
- Απόψε θέλω κάτι να σου πω…
-Ναι, τι; Πες μου το τώρα.
-Όχι. Απόψε…

Filed under: Μ΄αρέσει να μη λέω πολλά   |  Leave a Comment

Γι’ αλλού

13Μαρ08

 Εσύ γεννήθηκες για άλλους τόπους. Η θάλασσα η δική μας δε σου ταιριάζει. Γεννήθηκες για ωκεανούς και βράχια, για ανέμους και σύννεφα, ο ήλιος σε πειράζει, το βλέπω στα μάτια σου, που πρήζονται και κοκκινίζουν το καλοκαίρι, όταν ξεχνιέσαι και δεν φοράς καπέλο και γυαλιά…
Εσύ γεννήθηκες για άλλους τόπους. Μικρή, ένιωθες φυλακισμένη στο σπίτι σου. [...]

Filed under: Αφορμές, Πάνω σ' ένα ξένο στίχο, Χειμώνας   |  5 Comments