Ανεμοδαρμένο
Περπατούσαμε στο μονοπάτι μόνοι. Δίπλα δίπλα, εγώ έκπληκτη με την ομορφιά που αγνοούσα κι εσύ να χαμογελάς με την έκπληξή μου. Παραμερίζαμε για να περάσουν όσοι πηγαινοέρχονταν βιαστικοί, εμείς άλλωστε δε βιαζόμασταν, βόλτα κάναμε. Φορούσα το άσπρο μου καπέλο και φυσούσε. Το κρατούσα να μη φύγει. Το μονοπάτι ήταν κατηφορικό, ήξερες ότι μισώ τις κατηφόρες, μου πρόσφερες το χέρι σου αλλά δεν το πήρα. Δεν μ’ ένοιαζε. Ούτε η κατηφόρα, ούτε ο άνεμος. Είχα μαγευτεί…
Σήμερα φυσάει. Πιο πολύ από τότε. Η πρώτη μέρα του Μάρτη είναι μια μέρα παγωμένη μα λουσμένη στο φως. Ο ουρανός είναι ο γαλάζιος που λατρεύω με λευκά σύννεφα – προβατάκια. Έξω από το παράθυρό μου άνθισαν τα δέντρα. Σαν ροδακινιές, με έντονα ροζ λουλούδια. Κάθονται πάνω τα πουλιά και κελαηδάνε. Ειδυλλιακό…
Σχεδόν. Τα λουλούδια σκορπίζονται και το τραγούδι των πουλιών ανακατεύεται με το βούισμα του ανέμου. Από το ανοικτό παράθυρο μπαίνουν φύλλα και πέταλα λουλουδιών. Κι όμως δεν το κλείνω. Άλλαξα τη θέση των επίπλων για να κοιτάζω το παράθυρο. Ξέρω πως μέχρι το βράδυ θα τα ξαναλλάξω γιατί έτσι δε γίνεται δουλειά. Κρυώνω λίγο. Μακρύ μανίκι και ζακέτα. Μα δε με νοιάζει.
Γιατί σήμερα μπήκε η άνοιξη. Όχι μόνο ημερολογιακά. Και μέσα μου.
Αν δε θυμηθώ να στο ξαναπώ σ’ ένα μήνα, μακάρι εκεί που σαλπάρεις να έχει καλό άνεμο.
υγ: μην ξεχάσεις το μαρτιάτικο φυλακτό σου.
Filed under: La vie en rose, Άνοιξη, Δικά της..., Μνήμες | 6 Comments
-
Ψιλή κουβέντα πιάσαμε
diasporos στο Scraps 20 Τσαρτελλούι στο Scraps 20 maria t. στο Scraps 20 thing στο Scraps 20 πρασινη νεραιδα στο Scraps 20 Кроткая στο Scraps 20 renata στο Scraps 20 G στο Scraps 20 Leni στο Scraps 20 marcella στο Scraps 20 -
Πνευματικά Δικαιώματα
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
Αξιον Εστί,(Οδ. Ελύτη)
Τα λουλούδια τα οικόσιτα της Νοσταλγίας
τα λουλούδια τα νήπια της βροχής που τρέμουν
τα μικρά και τετράποδα στο μονοπάτι
τ’ αψηλά στους ήλιους και τα ρεμβοκίνητα
Τα σεμνά με την κόκκινη αρρεβώνα
τα κομπάζοντας έφιππα μες στους λειμώνες
τα σε καθαρό ουρανό εργασμένα
τα στοχαστικά και τα χιμαιροποίκιλτα
Το Κρίνο, το Τριαντάφυλλο, το Γιασεμί
ο Μενεξές, η Πασχαλιά, ο Υακινθος
το Γιούλι, το Ζαμπάκι, το Αστρολούλουδο
κι εμείς φοράμε μάρτη!
προσοχή, ο μάρτης είναι ύπουλος μήνας!
άλλα δείχνει, κι άλλα κάνει!
Πολύ ωραίο να κοιτάς έξω αό το παράθυρο και να βλέπεις λουλούδια!
Η μαμά φύση ξέρει τι κάνει ! φλί γλυκό καλού μήνα!~
Υπέροχος ο ερχομός της άνοιξης, δεν είναι?
Σε διαβάζω τόσο πολύ κσι συνεχώς και πάντα φεύγω απο εδώ χωρίς να έχω κάτι να πω γιατί τα λες τόσο όμορφα και απλά. Μόνο που σήμερα έπρεπε να πω ότι στο κείμενο σου,, έστω και για πέντε λεπτά ένιωσα για πρώτη φορά την ανάγκη της άνοιξης. Πάντα λάτρευα τον χειμώνα και όμως έστω και για λίγο με έκανες να πεθυμήσω την άνοιξη. Να σαι καλά
Καπετάνιε,
Μιας νυχτος Ιουνιου η νηνεμια
γιασεμια και φουστανια στοπεριβολι
το ζωακι των αστρων που ανεβαινει
της χαρας η στιγμη λιγο πριν κλαψει
Ενας κομπος ψυχης κι ουτε πια λεξη
σαν παραθυρο αδειο η Αρετουσα
και ο ερωτας ελθοντ’ εξ’ οράνω
πορφυριαν παρθεμενον χλαμυν
κι όλα αυτά μόνο μια ανάσα μακριά.
Κροτ, θα προσέχω. Υπόσχομαι.
Μariel, καλό μας μήνα. Και τα λουλούδια είναι όντως υπέροχα…
Ρενάτα μου, νιώθω ζωντανή και χαρούμενη. Νομίζω αυτό το λένε αναγέννηση, χμ;
Εvita σ’ ευχαριστώ… Αυτό ήταν πολύ γλυκό.