Notes to myself
Από μικρή είχα μια εμμονή. Να γράφω ατελείωτες σημειώσεις για πράγματα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον ή που ήθελα να κάνω, λέξεις που δεν ήξερα κι ήθελα να μάθω, θέματα στα οποία ήθελα να εμβαθύνω (ακόμα και πριν μάθω τη λέξη “εμβαθύνω”). Μεγαλώνοντας απέκτησα κι άλλες εμμονές – όπως πχ να συλλέγω κουμπιά και χάντρες ή να αγοράζω συνεχώς ρολόγια τοίχου – αλλά η εμμονή με τις σημειώσεις παραμένει η πιο σταθερή και μακροχρόνια.
Γράφω κάτω τα πάντα. Από τη λίστα για τα ψώνια και τα χίλια μύρια που έχω να κάνω μέσα στη μέρα μέχρι ταινίες που θέλω να δω, τραγούδια που θέλω να βρω και ιδέες για post ή γενικότερη ανάπτυξη. Σχεδιαγράμματα, αριθμοί τηλεφώνων, προσχέδια email, φράσεις που διαβάζω είτε σε βιβλία είτε στο web, είναι απίστευτο πόσο χαρτομάνι μαζεύεται γύρω μου!
Όλα γραμμένα με μολύβι ή πολύ μαλακό στυλό, βιαστικά ή σε βαθμό ιεροτελεστίας αργά, με τον κανονικό μου γραφικό χαρακτήρα ή τα ιερογλυφικά που παράγονται όταν δρω υπ’ ατμόν, πολλές φορές συνθηματικά ή υπερβολικά επιγραμματικά, καμιά φορά τα σημειώματά μου δεν βγάζουν νόημα ούτε για μένα. Υπάρχουν ακόμα και τα ηθελημένα ακαταλαβίστικα. Για να τα καταλαβαίνω μόνο εγώ. Όταν όμως σημειώνεις κάτι στις 2 η ώρα το πρωί λίγο πριν πας για ύπνο, κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι το επόμενο πρωί, στις 9 θα θυμάσαι τι στο καλό σημαίνει το “Serendipity” που έγραψες καλλιγραφικά στο post-it και με ποιους πολύπλοκους συνειρμούς κατέλειξες εκεί.
Οι συνειρμοί, μια και τους ανέφερα, είναι μια άλλη, μεγάλη εμμονή μου. Με μια λέξη μπορεί να θυμηθώ πράγματα που έχουν συμβεί πριν χρόνια, πράγματα που θυμάμαι μόνο εγώ (λόγω μνήμης – μαμούθ) και άντε να βοηθήσεις μετά και τους υπόλοιπους να θυμηθούν. Επίσης, λόγω της εμμονής μου με τους συνειρμούς, μια συζήτηση, αν έχω την απαιτούμενη οικειότητα με τον συνομιλητή μου και μπορώ να μιλήσω για ό,τι μου κατέβει, ξεκινά από ένα σημείο και καταλήγει δεν-μπορώ-να-φανταστώ-που. Ζωντανό παράδειγμα; Τώρα! Ξεκίνησα από τις σημειώσεις μου και κατέληξα στους συνειρμούς…
Οι σημειώσεις μου, συχνά δρουν και ως φύλακες αναμνήσεων. Βλέποντας τις, μπορώ συχνά να θυμηθώ σε ποια ψυχολογική κατάσταση τις έγραψα, πότε, που και με ποιον να προσπαθεί να τις διαβάσει πάνω από τον ώμο μου. Δρουν σαν ένα είδος ημερολογίου, ειδικά αυτές που δεν αφορούν καθημερινά πράγματα αλλά επιθυμίες και σχέδια. Με γυρίζουν πίσω, σε πράγματα που ήθελα και κατάφερα, σε πράγματα που θέλω ακόμα, σε άλλα που ήθελα και δε θέλω πια. Είναι η δική μου, προσωπική μορφή ημερολογίου και σκοπεύω να τη διατηρήσω!
Έτσι αρνούμαι κατηγορηματικά να τις ανακυκλώσω ή ακόμα χειρότερα να τις πετάξω στα σκουπίδια. Και αυτό το κείμενο γράφτηκε για να μου το θυμίζει κάθε φορά που με πιάνει το unclutter mode. Όχι ότι με πιάνει και συχνά…
Filed under: La vie en rose, Άνοιξη | 7 Comments
-
Ψιλή κουβέντα πιάσαμε
diasporos στο Scraps 20 Τσαρτελλούι στο Scraps 20 maria t. στο Scraps 20 thing στο Scraps 20 πρασινη νεραιδα στο Scraps 20 Кроткая στο Scraps 20 renata στο Scraps 20 G στο Scraps 20 Leni στο Scraps 20 marcella στο Scraps 20 -
Πνευματικά Δικαιώματα
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
Αφού τα καταγράφεις τόσο λεπτομερώς γιατί να τα πετάξεις?Εγώ τώρα πια μόνο σε περιόδους που είμαι σε περίεργη συναισθηματική κατάσταση καταγράφω για ν’ απαλλαχτώ, όταν δε θέλω να το μοιραστώ.. Τις υπόλοιπες αφήνω και περνούν.
Με το ξεσκαρτάρισμα έχω και εγώ πρόβλημα.
πόσο μοιάζουμε!…
ω, ναι, σημειώσεις, παντού, και έχω επίσης πρόβλημα με το “ξεσκαρτάρισμα”
και όσο για τους συνειρμούς (απλοικό παράδειγμα) όταν αφηρημένα σκέφτομαι διαδοχικα παραλία, ήλιος, έγκαυμα, γιαούρτι, παστερίωση, το παίρνω και ανάποδα για να εξετάσω με λεπτομέρεια πως στο καλό βρέθηκα να σκέφτομαι παστερίωση ξεκινώντας απο τη σκέψη της παραλίας
egw epeidh kapoia stigmh exana ta xartakia arxisa na grafw tis shmeiwseis , ta kommatia apo vivlia kai apo tragoudia, fraseis pou akouw se taineies… se tetradia kai hmerologia!! Exw mia vivliothiki gemath tetoia pia :>
Ξέρεις όμως…εν μπορώ να τα βάλλω μες σε τετράδια. Εδοκίμασα και δεεεν. Κολλούες 1000δες αλλά τα τετράδια μπλοκκάρουν με. Ίσως εν επειδή εν κάποια bound κατάσταση?
Χμμμ…
Ρενατούλα αχ αυτό το ξεσκαρτάρισμα!
Κροτούλα, αν δεν μοιάζαμε… Ε;
Nikolaki καλωσόρισες! Τελικά, είμαστε πολλοί…
Μαφάλντα, με τα ημερολόγια δεν τα πάω πολύ καλά. Έχω και μια εμμονή με την ιδιωτικότητα, το ημερολόγιο το βρίσκω εξαιρετικά tempting για άλλους να το διαβάσουν. Οπότε, χαρτάκια σκορπισμένα ολόγυρα!
RoAm ακριβώς! Νομίζω εν επειδή το τετράδιο δημιουργεί μια δέσμευση του στυλ “εν να γράφω κάθε μέρα”, ενώ η κολλούδα τι δέσμευση να δημιουργήσει; Για να μεν αναφέρω ότι οι κίτρινες οι κολλούδες των post-it μπαίνουν πιο εύκολα στην τσάντα κ κουβαλάς τες παντού.