Dried flowers

08Απρ08

Πλήξη, αδιαφορία και κάτι νεύρα ζαρτιέρες κόκκινες κρεμασμένες σε ταράτσα πολυκατοικίας. Χάλια δηλαδή. Άρνηση, κούραση, ραστώνη κανονική και το shuffle να μη βγάζει καλά τραγούδια, ούτε λόγος για ραδιόφωνο, η τηλεόραση κάτι να μουγκρίζει στο βάθος, στο άλλο δωμάτιο, πότε την άναψε; Δε θυμόταν. Πολλές οι ώρες στον υπολογιστή, κουράζονται τα μάτια, έχει σημάδι απ’ τα γυαλιά στη μύτη.

Δεν μετρά την καφεΐνη σήμερα, παρά μόνο στα φλιντζάνια που θα έχει μετά να πλύνει. Email που κάθονται αναπάντητα στο inbox και τηλεφωνήματα που πρέπει να επιστρέψει -μα καλά; κανείς δε δουλεύει πια; Νεύρα, νεύρα… Χωρίς αιτία, πάλι θα ‘χουν τρελαθεί οι ορμόνες της, πόσες έχουμε σήμερα; Είναι κι η άνοιξη που μπαίνει ορμητική από το παράθυρο, παρασέρνει στο δρόμο της τα πέταλα από τα ξεραμένα λουλούδια στο βάζο, χαρτιά κι αναμνήσεις. Αυτός ο ζεστός αέρας που μισεί και λατρεύει ταυτόχρονα… Το θερμόμετρο δείχνει 21 κελσίου, εκείνη κρυώνει, βορεινό το γραφείο, παγωμένο. Βρίζει από μέσα της, πάει να φτιάξει κι άλλο καφέ.

Ξανακοιτάζει αυτό που γράφει. Μαλακία. Not her style, αλλά δεν την νοιάζει. Πήγαιναν με τον Κ. στις διαλέξεις και τον άκουγαν να αναλύει, να λέει χίλιες φορές το ίδιο πράγμα “I never promised answers. Only questions and the chance to think for yourselves and decide.” Ένας χαρισματικός ρήτορας, να μιλάει σε ένα κοινό 400 ατόμων και να μην ακούγεται κιχ, μόνο το γλίστρημα του στυλό στο χαρτί που έπαιρναν σημειώσεις. Να λέει τις αντικομφορμιστικές θεωρίες του και να τον ακούν όλοι μαγεμένοι. Το ζωντανό παράδειγμα ενός ανθρώπου που ότι λέει το πιστεύει και το ζει.

Για να έρθει αυτή, αργότερα, να βασανίζεται να δώσει νέο αέρα σε κάτι εντελώς φορμαρισμένο, να προσπαθεί να αλλάξει το καλούπι ενός πράγματος που βγήκε ήδη ψημένο από το φούρνο. Και να βρίζει, να βρίζει από μέσα της, να μη διαταράξει τη σιωπή γύρω, να μη ξυπνήσει τα πνεύματα. Γαμώτο, χάλια βγήκε ο καφές… Είδες να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα;

Θυμόταν την Τ. που πίστευε σε ένα καλύτερο κόσμο. Είχε γεννηθεί στην Ταζμανία, οι γονείς της ήταν γιατροί, ως παιδί είχε γυρίσει τον κόσμο μαζί τους, με αποστολές των Ηνωμένων Εθνών, ήθελε κι εκείνη να συνεχίσει με κάτι παρόμοιο. Καναδή στην καταγωγή; Ποιος θυμάται μετά από τόσα χρόνια; Μόνο το σήμα της Διεθνούς Αμνηστίας τατουάζ στο χέρι της… Αυτό ναι. Και ότι είχε ερωτευτεί έναν Ολλανδό, ο πατέρας του ήταν διευθυντής κάποιας τράπεζας. The Way we Were να γυρίζεται μπροστά στα μάτια της. Δε θυμόταν ποτέ το τέλος της ταινίας, το τέλος της Τ. και του Ολλανδού δεν το ήξερε, μα το φανταζόταν…

Τι κούραση! Κι ο καφές να κρυώνει στο φλιντζάνι άθικτος. Τηλέφωνο. Για να επιβεβαιώσει το ραντεβού στο κομμωτήριο. Ναι, ναι βέβαια. Αύριο. Από το πρωί της κόλλησε το Strangers in the night και δε λέει να φύγει… Κοιτάζεται στον καθρέφτη απέναντι. Μήπως της τα ‘καψαν τα μαλλιά την προηγούμενη βδομάδα στο κομμωτήριο; Και συνειρμικά της ήρθε ο στίχος του ποιητή, “κάτω απ’ την προσωπίδα ένα κενό”*.

*Στίχος από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη “Ο βασιλιάς της Ασίνης”.

Filed under: Δικά της...   |  6 Comments