Lucid

11Απρ08

Χθες βράδυ πάλευα όλη η νύχτα τον Ύπνο μου. Μάχη κανονική, όταν ξύπνησα το πρωί ήταν αλλού το κεφάλι μου, αλλού τα μαξιλάρια, σκάρπια σ’ όλο το δωμάτιο, αλλού τα στρωσίδια, μισάνοικτη η νυχτικιά και η κουρτίνα μισοξεχαρβαλωμένη. Θυμάμαι σε κάποια φάση που την τράβηξα, πάλι καλά που δεν μου προσγειώθηκε στο κεφάλι, μαζί με το πλαίσιο, βαρύ πράγμα, θα με σκότωνε…

Χθες βράδυ που λες πάλευα με τον Ύπνο μου. Έβλεπα κάτι παράξενα όνειρα, άλλοτε παρακολουθούσα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα κι άλλοτε εγώ έλεγχα τις κινήσεις μου. Ναι, το ξέρω, lucid dreams λέγονται και είναι απολαυστικότατα, αλλά χθες δεν ξέρω, δεν μου έβγαινε, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Δεν ξέρω, ένιωθα όλο τα βράδυ τον Ύπνο να κάθεται πάνω στο κρεβάτι μου. Να προσπαθεί να ξαπλώσει δίπλα μου, να χωθεί στα χέρια μου. Που να τα καταφέρει, με ξέρεις, όταν κοιμάμαι γίνομαι χταπόδι… Έτσι ξάπλωσε πάνω μου. Με καταπλάκωσε. Δέκα ώρες συνεχόμενες. Εγώ να προσπαθώ να τον διώξω κι αυτός εκεί. Να μη λέει να ξεκολλήσει.

Τι στο καλό; Μέλι έχω; Τελικά, τώρα που είπα μέλι, σαν μέλι ήταν το χθεσινό βράδυ. Στην πρώτη κουταλιά σ’ αρέσει, αλλά δεν μπορείς να φας δεύτερη. Λιγώνεσαι. Θυμάσαι εκείνη τη φορά που μου είχες φτιάξει τσάι με μέλι και λεμόνι; Δυο μέρες μετά, ξερνούσα ακόμα.

Έτσι ήταν και το χθεσινό βράδυ. Σαν τσάι με μέλι και λεμόνι. Που θέλω σήμερα να το ξεράσω αλλά δεν μου βγαίνει. Μένω με την αναγούλα. Σκέφτομαι πως θα μου κάνει καλό να κοιμηθώ κι ύστερα θυμάμαι πως όλα απ’ τον ύπνο ξεκίνησαν.

Είναι κι εκείνα τα issues μου με την ιδιωτικότητα, ξέρεις. Αυτή η τρέλα μου με τα όρια. Ε λοιπόν ο Ύπνος χθες βράδυ ήταν εκτός ορίων! Εκεί που νόμιζα ότι τα είχαμε βρει επιτέλους… Τελικά ή δεν έρχεται ή μπαστακώνεται κανονικά… Δεν βγάζω άκρη μ’ αυτή την έννοια. Λες κι έχουμε τσακωθεί εδώ και δυο χρόνια. Λες κι είναι φίλος που μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.

Και τα όνειρα. Αχ εκείνα τα όνειρα. Σήμερα δε θυμάμαι παρά μόνο σκηνές. Το πρωί πάντως ήμουν μούσκεμα… Κρίμα, να θυμάμαι μόνο σκηνές από κάτι που συγκλόνισε τόσο το σώμα μου… Και μια λέξη. Auburn. Ήξερες εσύ ότι είναι χρώμα; Εγώ το χρώμα το ήξερα. Ότι το έλεγαν έτσι το αγνοούσα. Κάπου θα το είδα όμως και μου έμεινε… Έτσι δεν είχα πάθει και με το shapeshifting; Τι ωραία έννοια. Κι αυτήν στον ύπνο μου την είδα. Τώρα που το σκέφτομαι, σε παρόμοια φάση. Semi-lucid.

Κι ακόμα κάτι. Από το πρωί σκέφτομαι το Αηδόνι στην Κερασιά, του Σαββόπουλου. Και τα αηδόνια στις Πλάτρες, του Σεφέρη. Γιατί άραγε;

Filed under: Όνειρα, Αφορμές, Δικά της...   |  12 Comments