Ασυνάρτητα

14Απρ08

Καμιά φορά, μικρή, ευχόμουν να ‘ταν αλλιώς τα πράγματα. Να ήμουν εγώ διαφορετική, να ήταν άλλοι κι οι άνθρωποι γύρω μου. Καμιά φορά, μικρή, έκλεινα τα μάτια και ευχόμουν να ξυπνήσω κάπου αλλού, κάπου καλύτερα. Καμιά φορά, μικρή, ήθελα να φύγω κι ύστερα φοβόμουν, γιατί το αλλού δεν το ήξερα. Κι αν ήταν χειρότερο;

Ύστερα μεγάλωσα. Κι ήθελα πάντα να φύγω. Αλλά δεν έφευγα. Όχι οριστικά τουλάχιστο. Δεν ξέρω γιατί. Δεν ήταν πια φόβος. Το αλλού το ήξερα. Το είχα γευτεί. Καλύτερο ή χειρότερο, ίσως το αλλού να μ’ έκανε ευτυχισμένη. Ζούσα ανάμεσα. Λίγο στο ένα και λίγο στο άλλο. Θλιμμένη και χαρούμενη. Πότε εδώ και πότε αλλού.

Πως μπορείς να ζεις μοιρασμένος; Σε δυο μέρη, σε δυο χρόνους, με άλλους ανθρώπους κάθε φορά; Πως τα βολεύεις όλα, στο κεφάλι σου και στην καρδιά σου, και δεν μπερδεύονται; Πως συμπληρώνουν τα δυο τον κόσμο σου, σαν σφαίρα ying yang; Κι αν υπάρχουν ρωγμές ανάμεσά τους, αν υπάρχουν ακόμα κενά μέσα σου, πως τα γεμίζεις; Βρίσκεις άλλα; Τρίτα, τέταρτα κομμάτια;

Χθες το απόγευμα σκεφτόμουν πόσο πεθύμισα τη θάλασσα. Δεν γεννήθηκα κοντά της, δε συνήθισε το μάτι μου να τη βλέπει κάθε πρωί, το αυτί μου να την ακούει, συνέχεια. Κι όμως μου λείπει. Η άμμος. Οι βόλτες στην παραλία το χειμώνα. Γυμνά πόδια, τα παπούτσια στο χέρι. Τα σκυλιά να τρέχουν προς το νερό κι ύστερα να φοβούνται, να έρχονται πίσω και να μπλέκονται στα πόδια μας. Η σιωπή στο αυτοκίνητο την ώρα της επιστροφής. Οι εικόνες να αλλάζουν γρήγορα στα παράθυρα. Το ιώδιο, να μυρίζει ακόμα στα ρούχα και στα μαλλιά. Κι η λεβάντα… Κι η λεβάντα μου έλειψε. Του βουνού. Αλλά όχι το θέρετρο το καλοκαιρινό, που ‘χει τελικά κόσμο όλο το χρόνο. Όχι. Μόνο τα έρημα μονοπάτια. Κι η λεβάντα.

Μα πιο πολύ μου έλειψε το πράσινο. Και τα σύννεφα. Που κρύβουν τον ήλιο και τον εκτιμάς πιο πολύ όταν βγαίνει. Κι η ησυχία. Η ερημιά. Να υπάρχει κάπου μια γωνιά που δεν ακούγεται τίποτα. Ίσως μόνο η ανάσα.

Γι’ αυτή τη γωνιά και μόνο, αποχωρίζομαι ευχαρίστως τον ένα κόσμο μου.

Filed under: Δικά της..., Μνήμες   |  9 Comments