Lady in waiting

Κάπου μεταξύ cheesecake και καφέ, σε πρόσεξα. Είχες περάσει από μπροστά μου πριν από μισό λεπτό, αλλά απορροφημένη στη συζήτησή μου δεν σου έδωσα σημασία. Φορούσες τζιν, λευκή μπλούζα και κόκκινα παπούτσια. Πρώτα εκείνα πρόσεξα, πες το γυναικεία ματαιοδοξία, πες το όπως θες. Θα τα ήθελα. Ύστερα πρόσεξα πως κουνούσες το πόδι σου νευρικά κι έμοιαζες να τρέμεις ολόκληρη. Και μασούσες τα νύχια σου. Άσχημο πράγμα, με εκνευρίζει πάντα…Μετά άφησες τα νύχια κι άρχισες να παίζεις με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου. Αυτό το κάνω κι εγώ. «Μικρή.» σκέφτηκα. «Ούτε δεκάξι.» Κοιτούσες το κινητό σου κάθε λίγο και λιγάκι. Άφηνες την μπούκλα κι έπιανες το κινητό. Κοίταξα την ώρα. Επτά και πέντε. Ραντεβού στις επτά, υπέθεσα. Κι το παιδί είχε αργήσει. Γιατί έτσι δεν περιμένεις φίλη σου, το αίσθημα περιμένεις…
Σηκώθηκες. Κοίταξες γύρω σου. Πήγες προς την πόρτα, επέστρεψες. Ξαναπήγες προς την πόρτα, βγήκες έξω. Σε παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού. Και πιο φανερά να σε κοίταζα βέβαια, δεν θα με πρόσεχες. Στάθηκες έξω. Δίπλα από μια πορτοκαλιά κολώνα. Ξανακοίταξες γύρω σου. Επτά και δέκα η ώρα. Μερικά βήματα δεξιά, μερικά βήματα αριστερά. Κινητό. Τώρα θα σκέφτεσαι αν πρέπει να το πάρεις τηλέφωνο. Όχι. Είναι νωρίς ακόμα…
Έφυγες. Σε κοίταζα που περπατούσες στο δρόμο και σκεφτόμουν τι ακριβώς πήγε λάθος στο συλλογισμό μου. Και σε ξέχασα. Συμμετείχα πάλι ενεργά στη συζήτησή μου, τελείωνε κι ο καφές… Φυσούσε. Έβαλα τη ζακέτα μου, κρύωσα. Και τότε σε ξαναείδα. Να επιστρέφεις. Με το ύφος που λέει «τώρα μόλις έφτασα».
Ξαναστήθηκες δίπλα στην πορτοκαλιά κολώνα. Τώρα, σε λίγα δευτερόλεπτα τον είδα δίπλα σου. Δεν ήσουν πια νευρική και σου πήγαινε η μπλούζα που φορούσες. Χαμογέλασα. Είχα δίκιο…
Φεύγοντας λίγο αργότερα, σας ξαναείδα. Ε ρε τι πράγματα προσέχω ώρες – ώρες…
Ξέρεις, μου θύμισες αυτό.
Filed under: Δικά της... | 6 Comments
Το τραγουδάκι σοφά το λέει :”έπεσε έρωτας, μεγάλη ανασφάλεια!”
Πολύ μ’ άρεσε το σημερινό σου ποστ, κουκλίτσα μου!
Ρενάτα μου, πολύ μεγάλη ανασφάλεια όμως. Αφού από τη μια σκεφτόμουν, εντάξει, 7 και 10 είναι, δεν άργησε πολύ ο άνθρωπος κι από την άλλη τη λυπόμουνα, έλεγα “ποιος μαλάκας την έστησε”… Ευτυχώς δεν έχω βρεθεί στη θέση της.
Στο χω ξαναγράψει ” Όλες οι ερωτικές ιστορίες είναι ίδιες…..”
Φιλάκια γλυκάαα
Mariel, ίσως… Καλό Σ/Κ!
Άραγε, κατάλαβε ότι κάποιος της έδωσε τόση σημασία;
Όμορφο.
Espoir, δεν το νομίζω. Σας ευχαριστώ.