Homecoming

19Απρ08

Η ίδια πάντα ανησυχία, πριν από κάθε πτήση. Η ίδια κούραση, πριν ακόμα ξεκινήσει το ταξίδι. Ο ήλιος να ανατέλλει από τις τζαμαρίες της αίθουσας αναμονής. Ο πρώτος καφές της μέρας, με λιγότερη ζάχαρη απ’ ότι συνήθως. Τα μάτια της κουρασμένα, το χαμόγελο αχνό στις κουβέντες των γύρω. Να χωρέσουν μια ζωή σε 5 λεπτά συζήτηση.

Εκείνη δε μιλά πολύ. Ακούει, χαμογελά, παροτρύνει. Μέχρι που ξεσπά, και τα λέει όλα μονομιάς. Και ξανά χαμόγελο. Και κατανόηση, πολλή κατανόηση. Σαν τα γερά, καλά παπούτσια που αντέχουν την πεζοπορεία, απαραίτητη σε κάθε ταξίδι…

Οι ώρες γλιστρούν, κλεφτές ματιές από το παράθυρο, παντού σπίτια κι άνθρωποι, τι αλλάζει; Χαμόγελο δικό της αυτή τη φορά, οι άλλοι κοιμούνται, προσπαθεί να κλείσει κι εκείνη τα μάτια της. Κι ύστερα ο καθιερωμένος κύκλος, μια μικρή καθυστέρηση, ανυπομονησία, προσμονή ίσως… Κι έδαφος στερεό, τα ακουστικά στ’ αυτιά, ήχοι δικοί της.

Ο ίδιος μικροεκνευρισμός περιμένοντας τις αποσκευές, η βιασύνη να βγουν έξω, το Λονδίνο την υποδέχεται παγωμένο. Cliché κι αληθινό. Σχεδόν κάθε φορά… Δεν προλαβαίνει να το χορτάσει ούτε αυτή τη φορά, γρήγορα οι εικόνες αλλάζουν, λιβάδια πράσινα, θάμνοι και δέντρα, η ατσαλένια κορδέλα που οριοθετεί τον αυτοκινητόδρομο μοιάζουν ίδια συνεχώς κι όμως αλλάζουν. Μικρά ποτάμια, αγελάδες και πρόβατα, μα είναι δυνατό να της αρέσουν αυτά τα πράγματα;

Οι αγροικίες και οι παλιές επαύλεις σκορπισμένες εδώ κι εκεί, που και που χωριά και μικρές πόλεις, μέχρι που το τοπίο γίνεται γνώριμο, με τα κτίρια σαν στοιβαγμένα κουτιά, τα περιποιημένα πάρκα -κοίτα! τουλίπες!-, το κέντρο της πόλης κι ύστερα τα προάστια μέχρι να βγουν από την άλλη πλευρά και να ξαναβρεθούν στο πράσινο…

Το κλειδί στην πόρτα, οι χώροι που μυρίζουν κλεισούρα, τα παράθυρα ορθάνοικτα να μπει ο παγωμένος αέρας. Βιαστικά, να φάνε κάτι το μεσημέρι, εκείνη δεν πεινάει. Κι ύστερα να τακτοποιηθεί, να κρεμάσει τα ρούχα στη ντουλάπα, να συγυρίσει τα βιβλία και τους δίσκους, να σταματήσει για λίγο μπροστά στις φωτογραφίες στον τοίχο, να αλλάξει τον μήνα στο ημερολόγιο.

Θέλει επειγόντως καφέ. Όμως γαμώτο, δεν έχει ζάχαρη… Δεν πειράζει, ας τον πιει σκέτο. Με την πρώτη γουλιά ζεσταίνεται το μέσα της, προσθέτει και δυο σταγόνες αλκοόλ, έτσι για τη γεύση. Δεν έχει φάει απ’ το πρωί, η φωνή της γιαγιάς καμπάνα μέσα της, “θα σου τρυπήσει το στομάχι αυτός ο διάολος”… Ποιος νοιάζεται;

Χαμογελά κουρασμένα στον καθρέφτη. Δε θέλει να σκέφτεται τα χίλια πράγματα που έχει ακόμα να κάνει. Αφήνει τον καφέ στην άκρη, ευτυχώς πού δεν ανέβασε το πάπλωμα στο πατάρι. Το θέλει απόψε. Γδύνεται βιαστικά και ξαπλώνει. Είναι ζεστά, κλείνει τα μάτια. Με την τελευταία ματιά γύρω νιώθει να γύρισε σπίτι και παραδίνεται σε έναν ύπνο καλό, χωρίς όνειρα.

(Ακούμε Michael Bublé, Home)

Filed under: Δικά της...   |  11 Comments