Nonchaloir*

24Απρ08

Ξυπνάς το πρωί με τα μάτια σου κόκκινα. Έκλαιγες χθες ή είσαι απλά κουρασμένη; Θα πεις το δεύτερο, αν και το ξέρω, ίσως να ισχύει το πρώτο. ‘Η και τα δυο, κούραση ψυχική, που φαίνεται στο σώμα. Μα κυρίως στα μάτια. Τα μάτια σου λένε πάντα την αλήθεια.

Διαλέγεις να φορέσεις κάτι όμορφο, κάτι σε χρώμα ροζ κουφεττί κι ας λες πως σιχαίνεσαι το ροζ. Αν είναι αλήθεια, αν δε σου αρέσει, γιατί το φοράς τόσο συχνά; Σε διάφορες αποχρώσεις… Δώρα; Ίσως. Διαλέγεις κοσμήματα, παπούτσια, τσάντα. Τη γεμίζεις με τα απαραίτητα, ψάχνεις να βρεις τη ζακέτα που παέι με τη μπλούζα και το ιδανικό φουλάρι. Όλα για την εικόνα…

Πλένεις τα δόντια σου, το πρόσωπό σου, ξεχνιέσαι κοιτάζοντας τα κόκκινα μάτια σου στο καθρέφτη. Κλείνεις αλαφιασμένη τη βρύση, χωρίς να πάρεις τα μάτια σου από το είδωλο. Μικρές ρυτίδες γύρω απ’ τα μάτια και το στόμα. Πολύ μικρές, ανεπαίσθητες. Εσύ όμως τις προσέχεις. Δε θα ‘πρεπε να φαίνονται στο πρόσωπό σου. Από την κούραση είναι. Σκέφτεσαι με λύπη πως σε λίγα χρόνια δε θα μπορείς να τις φορτώνεις στην κούραση. Σφίγγεις τα χείλη. Όλα για την εικόνα…

Καλύπτεις τη χλωμάδα του προσώπου σου προσεκτικά, consiler στα μάτια, ελαφρύ κραγιόν στα χείλη, μολύβι, μάσκαρα στα μάτια. Τα μάτια σου ακόμα κατακόκκινα. Αποφασίζεις πω σήμερα θα μοιάζεις με πρησμένη, κέρινη κούκλα. Βγαίνεις βιαστικά από το σπίτι, τα ακουστικά στα αυτιά σου, μουσική δυνατή. Ελπίζεις να μην συναντήσεις κανένα γνωστό, δεν έχεις όρεξη για καλημέρες.

Πιστεύεις πως τώρα δείχνεις καλά. Κι όμως, έτσι φτιασιδωμένη είσαι σαν πρώμα που περιφέρεται, με τη νεκρική του μάσκα καλά εφαρμοσμένη. Ό,τι κι αν βάλεις δεν μπορείς να κρύψεις τα κόκκινα μάτια σου, δεν μπορείς να τα ξασπρίσεις. Κι όσο κι αν προσπαθείς, δε πρόκειται να χαμογελάσεις πηγιαία σήμερα. Δε θα βγαίνει από μέσα σου. Δε θα φαίνεται στα μάτια σου. Σήμερα, κάτι δεν πάει καλά. Κι ας προσπαθείς να το κρύψεις. Όλα για την εικόνα…

Η μέρα προχωρά. Δε νιώθεις και τόσο κουρασμένη. Κάνεις όλα όσα πρέπει να κάνεις σχεδόν με ευχαρίστηση. Απολαμβάνεις τον ήλιο, βρίζεις που βρέχει για δέκα λεπτά και μετά ξαναβγαίνει ο ήλιος. Τελικά κουράζεσαι ακόμα περισσότερο. Θες να πας να χωθείς στο πάπλωμα… Κι η μέρα προχωρά. Χωρίς εκπλήξεις. Κι όμως, κάτι δεν πάει καλά. Όλα είναι μια εικόνα…

Ποια εικόνα κούκλα μου; Αυτή που σε δείχνει πάντα όμορφη και χαρούμενη; Αυτή που κάνει τους άλλους να σε νομίζουν ευτυχισμένη; Αυτή που κάποτε κουράζεσαι να δείχνεις και τότε οι “φίλοι” σου λένε πως “δεν είσαι ο εαυτός σου”; Κανείς δεν ξέρει τι, ποια, πραγματικά είσαι. Μόνο εσύ κι αυτό πάλι αμφισβητείται. Εσύ θα αποφασίσεις τι θέλεις να δείχνεις. Είναι σωστό όμως να δείχνεις ένα ψέμα; Ένα ψέμα που τελικά μόνο εσύ πιστεύεις;

Κουράστηκα. Αρκετά για σήμερα. Κάτι μου λέει πως αύριο θα ξυπνήσω εγώ με κόκκινα μάτια. Θα μου δανείσεις το consiler να τα κρύψω; Το δικό μου τέλειωσε…

“Nonchaloir” ονομάζεται ο πίνακας του John Singer Sargent που βλέπουμε.

Filed under: Αφορμές, Δικά της...   |  12 Comments