The Red Umbrella
Μου τηλεφώνησες πάλι σήμερα. Για να μου πεις ότι πέθανε ο Μάριος Τόκας. Το ήξερα, μου το είπε η Σόνια χθες. Άρχισες να μου μιλάς για τα τραγούδια του που αγαπούσες, για το πόσο λυπήθηκες κι από κει πέρασες αλλού, μιλούσες, μιλούσες… Ένιωθα πως ήθελες να μου πεις κάτι άλλο, πως πίσω από τις λέξεις που μου έλεγες κρύβονταν άλλες, πως πίσω από την ήρεμη φωνή σου κρύβονταν ουρλιακτά.
“Σκέφτηκα πως μόνο εσύ θα με καταλάβαινες αν σου έλεγα πως λυπήθηκα για τον Τόκα.” Γιατί έχω την εντύπωση πως ήθελες να μου πεις κι άλλα; Είμαι τόσα χιλιόμετρα μακριά και υπάρχουν νύχτες που απλά ξέρω πως δεν κοιμάσαι. Κι αναρωτιέμαι γιατί δεν μου μιλάς. Κάποτε μου τα έλεγες όλα. Τώρα μου τηλεφωνείς ξαφνικά, με ένα σωρό προφάσεις κι όλο κάτι θες να μου πεις αλλά δεν το λες.
Αν πω πως δεν μπερδεύομαι θα πω ψέματα. Νόμιζα ότι ήμουν φίλη σου, δικός σου άνθρωπος. Κι όμως σε νιώθω να απομακρύνεσαι και να προσπαθείς να πιαστείς από άλλα πράγματα, να γαντζωθείς από πάνω μου για όλα τα μικρά καθημερινά δράματα που κρύβουν το μεγάλο. Σε νιώθω μόνη, να κοιτάς τη βροχή από το παράθυρό σου, να θέλεις κάτι να πεις μα να μην έχεις κανέναν να μιλήσεις, να σχηματίζεις τον αριθμό μου, να θέλεις να μου πεις τόσα και τελικά να μου λες πως διαβάζεις τη βιογραφία της Audrey Hepburn ή ότι άκουσες τα τραγούδια που σου έστειλα.
Δε μου αρέσει να σε νιώθω έτσι. Και δεν καταλαβαίνω πως αντί η μοναξιά να σε φέρνει πιο κοντά μου σε διώχνει περισσότερο. Τι συμβαίνει; Όλο αυτό είναι για τον Α.; Αν ήξερα πόσο θα στοίχιζε στη σχέση μας το ότι διάλεξα να τον κρατήσω ως φίλο δε θα το έκανα. Ή μήπως όλο αυτό είναι για το Χ.; Να ήξερα τι στο καλό σου έχει πει…
Ξέρεις αυτό που συμβαίνει μαζί μας είναι πολύ παράξενο. Κάθε φορά που μιλάμε σε σκέφτομαι για ώρες μετά. Δεν νομίζω να είσαι ευτυχισμένη. Αν συγκριθώ μαζί σου, εγώ θα έλεγα ότι είμαι. Κι όσο λυτρωτικό κι αν φαντάζει αυτό, εγώ λυπάμαι. Σε νιώθω να γίνεσαι το μαύρο συννεφάκι στον ουρανό μου και δεν μου αρέσει αυτό. Δε θέλω να είμαστε έτσι. Θα ήθελα αυτό να το συζητήσω με το Χ. αλλά δεν με βλέπω να του τηλεφωνώ.
Ξέρεις, νιώθω λίγο σαν κόκκινη ομπρέλα. Ακόμα και μέσα στη βροχή είναι χαρούμενη. Εσύ είσαι σαν μαύρη ομπρέλα. Θλιβερή ακόμα κι όταν δε βρέχει. Τελικά, είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα καταλάβαινε τι νιώθω (ο Χ. δεν μετράει). Κρίμα που δεν μπορώ να σου μιλήσω για όλα αυτά. Ψάχνω τώρα πρόφαση να σου τηλεφωνήσω. Έχεις καμιά ιδέα;
Filed under: Άνοιξη, Δικά της..., Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων, Σου γράφω πάλι από ανάγκη ..., Χειμώνας | 10 Comments
-
Ψιλή κουβέντα πιάσαμε
diasporos στο Scraps 20 Τσαρτελλούι στο Scraps 20 maria t. στο Scraps 20 thing στο Scraps 20 πρασινη νεραιδα στο Scraps 20 Кроткая στο Scraps 20 renata στο Scraps 20 G στο Scraps 20 Leni στο Scraps 20 marcella στο Scraps 20 -
Πνευματικά Δικαιώματα
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
Somethings are better left unsaid..
Όταν θελήσει πραγματικά θα σου πει. Προς το παρόν της φτάνει να σε νιώθει δίπλα της έστω κι έτσι.
(Καμιά φορά νομίζουμε πως βαραίνουμε όσους νοιαζόμαστε με το να τους φορτώνουμε όσα μας απασχολούν κι έτσι προτιμάμε μια καλημέρα και 5 απλές κουβέντες . Αυτή η συνομιλία όμως βοηθά εμάς να ξεκαθαρίζουμε πράγματα ή να μην τα βλέπουμε όσο μεγάλα τα νομίζουμε μέχρι να νιώσουμε έτοιμοι να τα συζητήσουμε.
)
Andrea true. I doubt she ‘d like me to tell her all these in person.
Ρενάτα μου, νομίζω ότι θα μείνει στο “κάπου εδώ έχω γνωστούς αλλά τέτοια ώρα μην βαρύνω τους”. Μου ψιλοκακοφαίνεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εγώ τα ίδια κάνω…
Να σου μιλήσει ? Υποκριτριούλα μου φαίνεσαι. Νομίζω ότι εσύ θέλεις να της μιλήσεις. Να δικαιολογηθείς για πράγματα που έκανες και τη στεναχώρησαν. Για λάθη, που δυστυχώς είναι μέσα στη ζωή και που όλοι μας κάνουμε…, Ναι ναι νομίζω πως πρέπει να της τηλεφωνήσεις. Να κάνεις το “μεγάλο βήμα”. Να μιλήσετε και να πείτε αλήθειες … Να μιλήσετε και για τον Χ και γι;α τον Α και για όλα. Να μιλήσετε και να ξαλαφρώσετε…..
Η φωτογραφία σου καιη ροή του λόγου σου, όπως πάντα εκπληκτικά. Με την ευκαιρία να σου ευχηθώ χρόνια πολλά και να σου μεταδώσω το μήνυμα της ανάστασης. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !
Mr E. υπάρχουν πράγματα στη γυναικεία φιλία που κρατιούνται στο σκοτάδι. Ακόμα κι αν τα ξέρουν και τα δύο εμπλεκόμενα μέρη. Και τα “ξεκαθαρίσματα” που προτίνετε είναι καλύτερο να γίνονται κατά πρόσωπο. Από το τηλεφώνο δεν είναι το ίδιο και όταν η ψυχολογία των εμπλεκομένων δεν είναι και στα καλύτερά της δεν το ρισκάρεις. Ευχαριστώ για το κομπλιμάν, Αληθώς Ανέστη ο Κύριος.
So is she reading this?
Passenger no, she is not. Or at least i hope that she is not ’cause if she did I would not be able to write about her… Glad to see you are back.
Yeah, let’s see how long it lasts.
Passenger I hope it lasts long, but it’s always your choice, so…