Essay on Monday

09Μάι08

 

Οι πιο hectic 24 ώρες της ζωής μου. Το τραίνο μπαίνει επιβραδύνοντας στο σταθμό, σ’ ένα από τους μεγαλύτερους και καθαρότερους σταθμούς τραίνων που έχω δει, λες και δεν ήμουν στο αγαπημένο μου Η. Β. αλλά κάπου αλλού. Μέσα στο πλήθος χαιρετά η ξαδέρφη, μιλά παράλληλα στο τηλέφωνο, βιαστικά φιλιά και αγκαλιές, βουρ προς την έξοδο. Στα μισά του δρόμου κλείνει το τηλέφωνο -αφού μου τον δίνει να του μιλήσω κι εγώ, πολύ το χάρηκα- κανονικές αγκαλιές και φιλιά, πρώτο briefing για το πρόγραμμα της μέρας.

Το σπίτι απέχει πέντε λεπτά με τα πόδια, highlight της διαδρομής το άγαλμα άγνωστου άντρα που μοιάζει τρομακτικά στον Voldemort, δεν έχω φωτογραφία να βάλω γμτ… Ανταλλάσσουμε νέα και γελάμε, πολύ γέλιο, απίστευτα πολύ γέλιο. Έχει συννεφιά μα ποιος νοιάζεται; Στο σπίτι δε μένουμε ούτε για 10 λεπτά, αλλάζω παπούτσια και πάμε για sightseeing (whatever…) . Φωτογραφίες, η ξαδέρφη έχει αυτό το απελπιστικά εκνευριστικό τικ, να βγάζει φωτογραφίες συνέχεια.

Συναντάμε τον Ν. για καφέ, god i ‘ve missed him, έχω να τον δω πάνω από έξι μήνες, είναι απίστευτο, ξανά χαμόγελα, φιλιά. Να μάθω τα πάντα μέσα σε 2 ώρες, απίστευτο πόσο κρατάει ένας καφές. Ύστερα πάλι στο σπίτι, γρήγορο μπάνιο, φρέσκα ρούχα, ελαφρύ βάψιμο. γόβες. (Και η συνηθισμένη κουβέντα για την μανία μου με τις γόβες και την απόρριψη για τα φλατ… )

Περπάτημα μέχρι το “concert hall”, η Ελ. έχει γενέθλια, η Ρ. γιορτάζει γενικότερα (κάτι μου λέει πως ο Ν. “θρηνεί” αλλά μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο πότε να προλάβω να ρωτήσω; ) . Χαμόγελα πάλι και δεν μιλάω πολύ, παρακολουθώ κυρίως. Πρώτα ποτά, μέσα κάνει ζέστη. Έξω ο Ν. για τσιγάρο κι εγώ για παρέα. Ξανά μέσα, “η παράσταση αρχίζει”. Μαγεία. I love that jazz feeling…

Τελειώνουν γρήγορα. Ο κόσμος ζητά encore. Ξαναβγαίνουν. Λένε μερικά ακόμα. Ο Ν. κι η ξαδέρφη το ‘χουν παράπονο, δεν είπε το Βυθό. Εγώ σκέφτομαι, πάλι καλά, μη με πάρουν τα ζουμιά και δεν είναι και waterproof η mascara… “Τόσο χάλια;” ρωτά ο Ν. Άστο καλέ μου…

Κι ύστερα delivery και μπιρίμπα, να περάσει η ώρα. Ποια ώρα; Είμαστε ήδη μεταμεσονύχτια… Θα πάμε στον Α. για κιθαροκατάσταση. Μέσα; Μέσα… Και πάμε, κι έχουν μόνο μπύρες και ουίσκι, ούτε καν βότκα. Ας μείνει και κάποιος νηφάλιος. Τσιγάρα… Πολλά τσιγάρα… Επτά οι καπνίζοντες, μικρός ο χώρος. Ντουμανιάσαμε. “Κάπνισα” περισσότερο κι από όταν κάπνιζα μα δεν με ένοιαζε. Το αντιλήφθηκα όταν φύγαμε από ‘κει, στις 6 το πρωί.

Πέντε ώρες κιθαροκατάσταση, και τι δεν είπαμε, με μικρά διαλείμματα για να ακούσουμε αυτά που δεν θυμόμασταν να τραγουδίσουμε. Highlight: Οι φίλοι μου χαράματα, τραγουδισμένο από μια φωνή καταστρεμμένη απ΄τις καταχρήσεις κι όμως, τόσο… σωστή, παράξενα σωστή και ταιριαστή και υπέροχη. Θα μπορούσα να ερωτευτώ αυτή τη φωνή… Ευτυχώς γνωρίζω τον άνθρωπο πίσω της, κι αυτόν, δε θα μπορούσα ποτέ να τον ερωτευτώ. Ευτυχώς…

Είναι υπέροχο να βλέπεις το ξημέρωμα. Μπροστά σ’ ένα ανοικτό πράθυρο, ο ήλιος να ανατέλλει πάνω απ’ την πόλη, να δείχνει τις ντροπές της νύχτας, να δείχνει τα χαμόγελα της καινούριας μέρας. Ευχαριστώ για εκείνον τον καφέ στο παράθυρο. Αλήθεια. Το χρειαζόμουν. Αυτή τη σιγουριά του ήλιου που ανατέλλει. Πραγματικά…

Κι ύστερα ήθελα να φύγω. Να γυρίσω στο σπίτι μου, στο κρεβάτι μου, στα γνωστά και βαρετά κι απελπισμένα. Το πρώτο τραίνο φεύγει στις 7.24. Προλαβαίνουμε; Φυσικά. Καλό ταξίδι, να προσέχεις. Και μια αγκαλιά, η ίδια, πάντα. Don’t be a stranger, give us a call… Βιαστικό πακετάρισμα. Τρέξιμο σχεδόν στο δρόμο για το σταθμό, τελευταία αγκαλιά στην αποβάθρα, επιβίβαση στο τραίνο δυο λεπτά πριν την αναχώρηση. Το χέρι που γνέφει μέχρι το τραίνο να φύγει.

Κι ύστερα η κατάρρευση. Δυο ώρες αργότερα, ζεστό μπάνιο κι ύπνος χωρίς όνειρα, ξύπνημα λίγο πριν τις άλλες υποχρεώσεις. Μη μου μιλάς, δεν επικοινωνώ. Είσαι αστεία όταν δεν έχεις κοιμηθεί. Whatever… Κι όλα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν….

Εν τη απουσία μου, ο Σ. τελικά κοιμήθηκε με τη Γαλλίδα. Κι αυτό είναι το νέο της εβδομάδας.

Filed under: La vie en rose, My family and other animals, Άνοιξη   |  5 Comments