Αντίο
04Ιουν08
Αχ Νίκο… Αχ Νίκο. Μόνο αυτό θα ήθελα να έλεγα, αλλά δεν μου βγαίνει. Νομίζω θα σου άξιζε κάτι παραπάνω. Αλλά δεν μου βγαίνει. Αχ Νίκο… Τι άλλο να πω δηλαδή; Κρίμα; Δε μου βγαίνει. Αυτό που νιώθω δεν μου βγαίνει. Εγώ σε ένιωθα δικό μου άνθρωπο, πάντα διαβάζοντας τις συνεντεύξεις σου, ήταν σαν να διάβαζα τα λόγια κάποιου δικού μου. Του μοιάζεις τόσο πολύ… Και όταν το έμαθα σήμερα, είναι πραγματικά σαν να έμαθα πως πέθανε εκείνος ο δικός μου. Έτσι νιώθω. Θέλω μόνο να πω πως μακάρι ο δολοφόνος σου να βρεθεί και να τιμωρηθεί. Πραγματικά. Κατά τα άλλα… Αχ Νίκο…
Filed under: Δικά της..., Πολύ δικά της | 8 Comments
-
Ψιλή κουβέντα πιάσαμε
RoAm στο Day 4 renata στο Day 4 Nina στο Day 4 Nina στο Day 2 renata στο Day 2 RoAm στο Day 2 Кроткая στο Day 1 
The Yellow Wall and … στο NaNoWriMo 2009 renata στο The Yellow Wall and a let… Кроткая στο The Yellow Wall and a let… Πνευματικά Δικαιώματα
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License.
Κάτι μ’ αρρωσταίνει σ’ αυτή την πολιτεία
και παίρνω σβάρνα τα φαρμακεία
Νοιώθω για σένα κάτι τρομερό
και ήρθε η ώρα να στο πω
Έλσα σε φοβάμαι, Έλσα σ’ αγαπώ
μια στιγμή μαζί σου είναι μακελειό
Κι όταν χορεύεις στην πίστα μοναχή
ντουβάρια πέφτουν και σπάζει η οροφή.
Έλσα σε φοβάμαι σα φωνή Κυρίου
σ’ ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου
ξάπλωσαμε κι ακούμε σειρήνες, βογκητά
τι να σημαίνουν όλα αυτά
Νόμιζα πως ήμουν ελεύθερο πουλί
κι όμως ελεύθερη είσαι μονάχα εσύ
Και όλα τ’ άλλα φήμες και ψευτιές
και ανοησίες και στατιστικές
Έλσα σε φοβάμαι για όσα μ’ αναγκάζεις
γι’ αυτό το αίμα γι’ αυτές εδώ τις φράσεις
είναι μια παγίδα και μια υποταγή
είν’ η αγάπη μου η τρελή
Αντάρτη αν και δεν βλέπω τη σχετικότητα του σχολίου σας, δεν το έσβησα γιατί δεν συνηθίζω να σβήνω τα σχόλια που γίνονται. Αν όμως μπορείτε να μου εξηγήσετε πως το σχετίζετε με το κείμενο μου, θα σας ήμουν ευγνώμων.
Κρίμα που έφυγε τόσο άδικα!Δεν του άξιζε,πόσο μίσος έχουν κάποιοι ανθρώποι? 21 μαχαιριές???Κρίμα..πραγματικά κρίμα..
Yes but you didn’t really know the man. Maybe all his life was leading to such a death.
Ashes to ashes, dust to dust.
Κρίμα για τη μοναξιά που έβγαινε απ ΄τη ματιά του και για το τέλος.
… με κάλυψες…
rose18 κρίμα όντως…
Passenger true. I didn’t know the man. But I generally feel the same thing when I hear that someone has died. “Ashes to ashes, dust to dust.” I am too selfish to admit that I will be nothing more than dust in less than a century…
Ρενάτα μου άσχημο πράγμα η μοναξιά. Χειρότερο κι από το θάνατο.
Εύη, να χαρώ εγώ τώρα;
Course, no dead people show up to tell you if you are right