Changes

14Οκτ08

 

Δεν έχω internet και δεν έχω ούτε πολύ χρόνο. Επίσης δεν έχω διάθεση για πολλά – πολλά. Ξαφνικά νιώθω κουρασμένη. Από ανθρώπους, καταστάσεις, το γενικότερο status quo. Το ότι κοιμήθηκα λιγότερο από 5 ώρες δε βοηθά την κατάσταση.

Και μέσα σε όλα αυτά, με τη ζωή μου να βρίσκεται στο μεταίχμιο δυο πραγμάτων που δεν θέλω και δεν μπορώ να διαχωρίσω, εγώ σκέφτομαι ότι θέλω να συνεχίσω το blogging.

Με νέα μορφή, προσωρινά τουλάχιστον. Μέχρι να μπορώ να το κάνω κι απ’ το σπίτι. Μια εικόνα, λίγες λέξεις.

Εγώ, και λίγες λέξεις; Κάτι πάει λάθος. Πάντα μου άρεσε να λέω πολλά. Και ν’ ακούω. Με τις ώρες. I’m a great listener*. Μου αρέσουν οι λέξεις, οι πυκνογραμμένες σελίδες. Αλλά δεν ταιριάζουν στους ρυθμούς μου αυτή τη στιγμή.

 

I must become more adaptive. I want to change. I like to think that change is always for the best…

 

This was (hand) written at half past two last night. Today, while I was walking under the trees on my way to “work”, the falling leaves that the wind was shoveling around me simply annoyed me. Another day, I would be overwhelmed by the poetry in something so common. But not today. My mood swings faster than the bloody indecisive British weather.

 

(* Bear with me, ξέρω ότι περιαυτολογώ –great cook, great listener- αλλά αυτή η περίοδος είναι παράξενη. Χρειάζομαι να θυμίζω στον εαυτό μου αυτά που κάνω καλά, για να μην με πάρουν από κάτω οι ελλείψεις μου.

Μου λείπει ένας άνθρωπος. Που να με ξέρει καλά και να μπορώ να του πω τα πάντα.

Ή ίσως πάλι να μου έλειψε το blog μου.

Και ξέρω ότι η εναλλαγή της γλώσσας, αγγλικά, ελληνικά και πάλι απ’ την αρχή είναι εκνευριστική. Αλλά αυτή τη στιγμή έτσι σκέφτομαι, έτσι γράφω.)

Filed under: La vie en rose, Ma vie est grise, Απογοητεύσεις, Δικά της..., Φθινόπωρο   |  5 Comments