Την Day 3 την έφαγαν οι κότες. Δεν έγραψα ούτε μια λέξη.

Σήμερα έγραψα γύρω στο 1/3 από όσες θα έπρεπε. Είμαι πολύ πίσω αλλά παραμένω αισιόδοξη. Αύριο θα έχω πολλές, πολλές ώρες για να γράψω. Αυτά.

Στις υπόλοιπες ειδήσεις, έχω ετοιμάσει ένα short-list με prospective employers, θα προσπαθήσω να τελειώσω με τα applications μέχρι την επόμενη βδομάδα και μετά θα περιμένω υπομονετικά για απαντήσεις. Παραδόξως, οι περισσότερες πόλεις στις οποίες κάνω αιτήσεις αρχίζουν από B και C. Υποθέτω πρέπει να αναφέρω that I am under no circumstances applying to London. London is a big no-no.

Και κάτι γενικό για τη Ρενάτα: Καλή μου αυτά που γράφω δεν τα δημοσιεύω κάπου. Αυτό το “πρόγραμμα” σου βάζει ένα στόχο και είναι πάνω σε σένα το αν θα λες την αλήθεια όταν γράφεις πόσες λέξεις έγραψες σήμερα στο σωστό κουτάκι. Ναι, μπορείς να γράψεις ψέματα, αλλά αυτό είναι εντελώς δικό σου θέμα. They don’t care. Έτσι κι αλλιώς, αν δεν τις έγραψες τις λέξεις δεν μπορείς να τις στείλεις παρακάτω οπότε στην τελική, δεν λες ψέματα σ’αυτούς, αλλά στον εαυτό σου.

Όταν έχω κάτι που μου αρέσει αρκετά, θα το δημοσιεύσω εδώ. Μέχρι τότε, happy writing!

Μόνο 130 λέξεις σήμερα (εκτός κι αν γράψω κι άλλο στο κρεβάτι αργότερα). Είμαι officially πίσω. Όμως αυτή η βδομάδα είναι τρελή, ελπίζω ότι θα καταφέρω να γράψω περισσότερο την επόμενη.

Η RoAm περιμένει το Σαββατοκύριακο, ενώ εγώ δε θέλω με τίποτα να έρθει. Έχω ένα εκατομμύριο πράγματα να κάνω αυτή τη βδομάδα και τρελαίνομαι μόνο που τα σκέφτομαι.

Δεν απαντώ σε σχόλια, αν και τα διαβάζω μεταξύ των διαφόρων που έχω να κάνω, σε λεωφορεία και ουρές (long live the iPhone). Ευχαριστώ για τις ευχές σας, ίσως όταν χτυπήσω το 25 000 limit (γιατί θα το χτυπήσω κάποτε) να βάλω και κάτι στο blog για να μου πείτε πως σας φαίνεται.

Πρώτη φορά έχω τόσο χειροπιαστό στόχο για το γράψιμό μου και είναι απίστευτο πόσο δουλεύει. Τις 130 λέξεις που προανέφερα τις έγραψα μέσα σε 10 λεπτά. Το ότι τις σκεφτόμουν όλη μέρα δεν μετράει. Οι πιο γρήγορες 130 λέξεις που λένε μια ιστορία που έγραψα ποτέ μου… Wow.

Καλό μήνα και καλή αρχή.

Έχω 500 λέξεις κι ένα πλήρες plot outline για τουλάχιστο 2 φορές τον στόχο των 50 000. Αν σκεφτεί κανείς πως για να προλάβω να γράψω 50 000 μέσα σε 30 μέρες πρέπει να γράφω 1667 την μέρα είμαι πίσω. But the night is young και θα πάω στο κρεβάτι με το notebook οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

Έχω ένα deadline την Τρίτη, η δουλειά για εκείνο είναι 90% done. Not bad, αν σκεφτείς πως σήμερα σκεφτόμου κυρίως το NaNo.

Timewasting activity of the day: Cooking. But I love it, so I forgive myself.

Piece of advice: Picking one’s character’s names in advance saves time. The name generator is helpful though. (<– favourite name: Sophia Aurelia. Poor Sophie…)

Όταν κάποιος γράφει (ή τουλάχιστο όταν εγώ γράφω) χρησιμοποιεί ερεθίσματα από όσα συμβαίνουν γύρω του. Φράσεις που ακούει, εικόνες που βλέπει, ιδέες που διαβάζει. Τα φιλτράρει στο μυαλό του και εμπνέεται. Πόσο όμως από αυτά είναι έμπνευση και πόσο είναι ξεκάθαρο κλέψιμο;

Είχα πει πιο παλιά πως ψάχνω ένα ζευγάρι να κατακλέψω, να χρησιμοποιήσω τη σχέση τους ως blueprint, να της βγάλω τα μέσα-έξω και να την καταγράψω. Είχα και προσφορές, δύο, που τις θυμάμαι κι ίσως κάποτε να τις χρησιμοποιήσω. Ξεκινώντας το φετινό NaNoWriMo έχω ως τη μόνη ένδειξη plot δύο σκηνές. Τρεις γυναίκες σ’ ένα καφέ, μόνες, σε διαφορετικά τραπεζάκια και, ένα ηλιόλουστο απόγευμα σ’ ένα σαλόνι μ’ ένα κίτρινο τοίχο.

Η σκηνή στο καφέ υπάρχει εδώ και 8-9 μήνες. Είχα πάει θυμάμαι στην πόλη να αγοράσω ημερολόγιο και είπα να πιω ένα καφέ, στο μόνο coffee shop που δεν ήταν αλυσίδα. Εκεί γεννήθηκε η σκηνή α’. Η ιστορία πίσω -ή μπροστά- από τον κίτρινο τοίχο (σκηνή β’), δένει τέλεια με τις γυναίκες στο καφέ. Το θέμα είναι -επειδή είμαι αδιόρθωτη- ότι η ιστορία του κίτρινου τοίχου έχει αληθινά στοιχεία και μου τν εμπιστεύτηκε άνθρωπος με σάρκα και οστά που μάλλον δε θα θέλει να διαβάσει τη δραματοποίηση της σχέσης του σε κάποια φάση στο μέλλον…

Έλα όμως που εγώ θέλω να τη γράψω…

Γι’αυτό το γράφω εδώ, αφού είμαι πολύ κότα για να το γράψω σε email.

Άνθρωπε που μου άνοιξες την καρδιά σου το προηγούμενο Σ/Κ,

Θα χρησιμοποιήσω στοιχεία από τη ζωή σου στο NaNoWriMo novel μου. Όπως καταλαβαίνεις, οι πιθανότητες αυτό το πράγμα να δημοσιευτεί είναι ελάχιστες. Εγώ θα το γράψω όμως και μπορεί, μια στα χίλια να εκδοθεί και να το διαβάσουν κι άλλοι.

Αν δε θες να το γράψω, επικοινώνησε μαζί μου και μην ανησυχείς, θα βρω άλλο conflict.

Sincerely,

Εγώ (που τώρα νιώθω ενοχές γιατί σ’εκμεταλλεύομαι).

I know, it’s been a while…

Το θέμα με τις σχέσεις -οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές- είναι ότι δεν έχουν μόνο δυο παραμέτρους, να τις βάλεις σε μια σειρά, να τα ζυγίσεις τα πράγματα, να αποφασίσεις. Όσο κι αν προσπαθώ να δω τη ζωή μου -κι αυτές των γύρω μου- αντικειμενικά, με λογική, πάντα μπαίνει στη μέση το συναίσθημα και μου χαλάει τη σούμα.

Δύσκολες οι αποφάσεις. Και πολλές οι επιλογές. Σε όλα.

Εγώ προσπαθώ να δω που πάει η ζωή μου, τι θα κάνω έτσι καιρό του χρόνου στα επαγγελματικά μου, ενώ γύρω μου καίγεται ο κόσμος. Κι ενώ εγώ νιώθω πως πνίγομαι στη λίμνη -σαν τη κυρά Φροσύνη ένα πράγμα- βλέπω πως τελικά όλοι γύρω μου στην ίδια κατάσταση βρίσκονται. Να τους πνίγουν άλλα πράγματα, άλλες καταστάσεις, πάντα όμως μια μπότα να σε σπρώχνει κάτω…

Χθες ο καιρός ήταν καταπληκτικός, βγήκε ο ήλιος, βγήκαν και τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους κι έκαναν πικ-νικ στο γρασίδι. Βγήκα κι εγώ κι αγόρασα λουλούδια. Και χαμογέλασα.

Κι αργότερα, εμπνεύστηκα από μια συζήτηση που είχα κι άρχισα να γράφω κάτι άλλο, μικρό διήγημα; Μικρή σκηνή; Δεν ξέρω, θα δω… Φυσικά, πάλι δεν έχω χρόνο να γράψω, όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν και φεύγουν πριν καλα-καλά το καταλάβω. Είμαι ήδη εδώ ένα μήνα, κι όμως δεν το νιώθω, σαν να κύλησαν σαν νερό από πάνω μου οι μέρες και δεν τις ένιωσα.

Ξέρω πως τις τελευταίες πέντε πάντως, ο μόνος λόγος που στέκομαι στα πόδια μου είναι τα χάπια. Αποσυμφορητικά, βιταμίνες, ταμπλέτες για το λαιμό και μετά βαλεριάνα. Φαρυγγίτιδα που το γύρισε σε γρίπη που ήταν τελικά PMS που κατέληξε σε περίοδο. Το μόνο καλό, ήμουν πολύ χάλια για να έχω νεύρα, γλύτωσαν οι γύρω μου.

Μήπως φταίνε τα φεγγάρια;

Νιώθω πως γυρίζω σαν σβούρα γύρω από τον άξονά μου και στο τέλος το μόνο που καταφέρνω είναι να ζαλίζομαι.

υγ: και θέλω να δηλώσω, πως αυτές οι ταμπλέτες βιταμίνης C που τις διαλύεις στο νερό κι αφρίζουν έχουν απαίσια γεύση. eekk…

Η σχέση μου με τις αλλαγές είναι περίεργη. Από τη μια μπαίνω στη ρουτίνα μου και βολεύομαι κι από την άλλη αναζητώ το καινούριο, θέλω μια αλλαγή. Και συχνά-πυκνά η αλλαγή, το αναπάντεχο, έρχεται και με βρίσκει.

Φέτος –γιατί εγώ μετρώ την αρχή του χρόνου από το Σεπτέμβρη- είναι μια χρονιά όπως όλες τις άλλες και μια εντελώς διαφορετική συνάμα. Στέκομαι στο κατώφλι μεγάλων αλλαγών, έχω να πάρω εξαιρετικά σημαντικά αποφάσεις κι από την άλλη τρέμω, γιατί κακά τα ψέματα, αντικρίζω το άγνωστο κι είμαι κατατρομαγμένη.

Φυσικά, στο πίσω μέρος του μυαλού μου η αιώνια αισιόδοξη φωνάζει:

Ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, το blog.

Οι μεγάλες αλλαγές που προανέφερα ήταν προγραμματισμένες. Συνέβηκε όμως και μια άλλη αλλαγή, απρογραμμάτιστη.

Σε κάποια στιγμή την περασμένη άνοιξη γνώρισα ως QueenElisabeth, blogger, έναν άλλο blogger στην παλιά Λευκωσία. Αργότερα το ίδιο βράδυ ανακάλυψα τυχαία ότι αυτός ο blogger συνδέεται φιλικά με ένα κομμάτι της άλλης, δημόσιάς μου ζωής. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που οι δυο κόσμοι συναντιούνται. Είναι όμως η πρώτη φορά που κάποιος έρχεται πολύ κοντά στο να ανακαλύψει πράγματα που δεν τον αφορούν.

Το blog μέχρι σήμερα ήταν ένα εξομολογητήριο. Έχυνα εδώ μέσα όλα –ή σχεδόν όλα – τα μεγάλα της ζωής μου και χιλιάδες από τα μικρά. Μαζί, μπλέκονταν συχνά μικρά και μεγάλα των ζωών των φίλων μου. Πάντοτε χωρίς ονόματα, τις περισσότερες φορές χωρίς καν τα σωστά αρχικά, αν όμως κάποιος γνωρίζει το περιβάλλον μου είναι πολύ εύκολο να ενώσει τις τελείες. Και για τα δικά μου τα μικρά και μεγάλα, χέστηκα, εγώ τα γράφω, ξέρω τι γράφω, ας τα διαβάσει όποιος θέλει, για των άλλων όμως;

Η λύση θα ήταν απλή: σταματώ να γράφω για άλλους, απλώνω στον ήλιο –ή στο διαδίκτυο- μόνο τα δικά μου. Έλα μου όμως που συχνά ορίζουμε τον εαυτό μας με βάση τους άλλους… Είμαστε εγγόνια, παιδιά, αδέλφια κάποιων άλλων. Φίλοι, εραστές, γονείς. Συνάδελφοι, γείτονες, συμμαθητές. Και οι συναλλαγές μας με τους άλλους μας διαμορφώνουν, μας επηρεάζουν. Με άλλους ανθρώπους ζούμε, φυσικό είναι.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να ορίσω τον εαυτό μου χωρίς άξονες, σημαίνει ότι δε θα είναι το ίδιο. Εξ’ ου και η αλλαγή. (σαν πολιτικός ακούγομαι, αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή…)

Δε θέλω να κλείσω το blog. Ούτε να πάψω να γράφω όσα με προβληματίζουν θέλω. Πρέπει να αλλάξω τον τρόπο που εκτίθεμαι όμως. Όχι γιατί με νοιάζει για μένα. Επειδή όμως μάλλον θα νοιάζει τους άλλους αν ποτέ βγει στη φόρα ποια είμαι και οι τελείες ενωθούν και οι άνθρωποι φανούν στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Ίσως να πρέπει να επιστρέψω στην άνοιξη του 2007, τότε που έβγαζα στο blog κυρίως αυτά που έγραφα. Όχι απαραίτητα «δικά μου» και όχι απαραίτητα αλήθειες, και σίγουρα όχι στις πραγματικές τους διαστάσεις. Δεν ξέρω… Πρέπει να το σκεφτώ λίγο.

Και μέχρι να αποφασίσω, μάλλον θα κάνω microblogging, με εικόνες και λεζάντες και ξερές σκέψεις ή δε θα γράφω καθόλου. Δεν ξέρω… Θα δω.

(Το τραγουδάκι είναι το Details in the Fabric του Jason Mraz και ο πίνακας είναι ένας από τους “The flower vendor” του  Diego Rivera. Πριν ρωτήσετε, ναι, ζωγράφισε πολλούς ανθοπώληδες.)

Αύριο επιστρέφω στο UK. Θέλω να ξαναβάλω τη ζωή μου σε μια τάξη, να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου γιατί τον τελευταίο μήνα κάθομαι πρώτη θέση στο τραινάκι του τρόμου κι έχω βαρεθεί να απογοητεύομαι.

Το emotional κείμενο που ακόμα δεν κατάφερα να χτυπήσω στο laptop θα δημοσιευτεί αργότερα αυτή την εβδομάδα. Ελπιζώ. Εξαρτάται από το αν λύθηκαν τα προβλήματα με τη σύνδεση του internet στις αγγλικές εξοχές. Αν όχι, καλά να ‘μαστε, ζωή να ΄χουμε.

Το άσμα είναι το Passenger Seat των Death Cab for Cutie. Μου αρέσουν πολύ, παρά το ολίγον μακάβριο όνομα.

Πάω διακοπές. Επιστρέφω αρχές Σεπτεμβρίου.

Αν βρεθείτε προς τις νοτιο-ανατολικές παραλίες, είμαι η τρελή με το λευκό καπέλο και το κοκκινοφούξια φκιόρο.

A tout à l’heure!

Εισπνοή… Εκπνοή…

Βαθιές ανάσες για να περάσουν τα νεύρα.

Εισπνοή, εκπνοή… Δεν δουλέυει…

Θετικές σκέψεις.

Ο κόσμος είναι ένα καρπούζι. Πράσινο και κόκκινο και μάυρο…

Ο κόσμος είναι ένα καρπούζι.

Αυτό κι αν δεν δουλεύει. Δεν μου αρέσουν τα καρπούζια. Μόνο για τη μάνα μου δουλεύει, που τα θεωρεί τον βασιλιά των φρούτων…

Η Ηλέκτρα, πόσο χρόνια το πλήρωνε που σκότωσε τη μάνα της;

Δουλεύω, ‘nough said.

Σοβαρά, ο χρόνος που έχω για τον εαυτό μου έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Μέχρι να βρω τις ισορροπίες μου, το blog θα παραμείνει σε μερική ραστώνη.

Αν υπάρξει κάτι που απλά πρέπει να βγει από μέσα μου, θα γράψω, μέχρι τότε όμως, have a great summer, don’t forget the sunscreen and remember to hydrate!

Au revoir!