Archive for Μαρτίου, 2007

Ο Χρόνος

29Μαρ.07

  Ο χρόνος τελικά φέρεται καλά στους άντρες. Τους αγαπάει, αρσενικό δεν είναι κι αυτός; Που το θυμήθηκα; Βρήκα μια φωτογραφία σου, δε μπορείς ούτε να φανταστείς που, όχι στο σπίτι μου, όχι. Βρήκα λοιπόν μια φωτογραφία όπου είσαι τουλάχιστο 15 χρόνια νεότερος, πολύ νεότερος από ότι είσαι τώρα, όπως ήσουν χρόνια πριν σε γνωρίσω. […]


Πέρασα από το σπίτι σου. Για λίγο. Έπαιζε «Ο λόγος της σιωπης». Το άκουσα πριν καν κτυπήσω την πόρτα σου. Κακό σημάδι. Χτύπησα. Δεν άνοιξες. Ήξερα ότι ήσουν μέσα. Ξανακτύπησα.  Η μουσική χαμήλωσε. Άκουσα τα βήματά σου προς την πόρτα κι ένα νυσταγμένο «Ποιος είναι;». Κοιμόσουν; Μπα, δεν νομίζω. «Εγώ.» Η πόρτα άνοιξε. «Έλα». Είχες […]


Κυκλοθυμία

27Μαρ.07

  Ανησυχώ. Για μένα και για τους άλλους, τους δικούς μου ανθρώπους. Για όλα όσα γίνονται δίπλα μας. Επειδή νιώθω να μας κυκλώνει κάτι μεγαλύτερο από μας. Και φοβάμαι… Δείχνω δυνατή. Χαμογελώ, λέω βλακείες και λόγια ενθαρυντικά. Μα φοβάμαι πιο πολύ όταν σκοτινιάζουν τα μάτια σου, όταν εσύ, η χαρά της ζωής, σοβαρεύεις. Το ξέρω, […]


 Είμαι από τους ανθρώπους που σε γενικές γραμμές βαριούνται τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Έχω μερικούς «καλούς φίλους», αρκετούς «απλά φίλους» και λόγω ανάμιξης σε πολλές δραστηριότητες ένα μεγάλο κύκλο γνωριμιών. Ως αποτέλεσμα με καλούν σε πολλά και διάφορα events, στα περισσότερα από τα οποία βαριέμαι φοβερά να πάω. Και δεν πηγαίνω. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στη στερεότυπη […]


  Ήθελα να τα βάλω σε μια σειρά εδώ και καιρό, από τότε που μετακόμισα αλλά δεν προλάβαινα. Επιτέλους, μπόρεσα να βάλω αυτά που χρησιμοποιώ συχνότερα. Υπάρχουν κι άλλα να προστεθούν αλλά θα μου πάρει λίγο χρόνο ακόμα… Η αρχή όμως, είναι το ήμισι του παντός! (Όσο για την εικόνα, δεν είναι καταπληκτική;)


Ζελατίνα

23Μαρ.07

 Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα να πέφτει μπρος στα πόδια μου το φως. Τη μάνα μου τη λέγανε Κατίνα και σπίτι κι αγάπη μου ο βυθός. A Μ’ αρέσουνε τα όμορφα φουστάνια που έχουνε στο πλάι τη ραφή. Εκεί μετράω εγώ την περηφάνια φαρμάκι όταν στάζει η οροφή. A  Και πάω… Κι αγαπάω Άχ, τα πιο […]


Γλυκέ μου, Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων… Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το […]