Μνήμη…

06Μαρ.07

 

Εκείνο το βράδυ ξαναθυμήθηκε πως μύριζαν τα μαλλιά της. Λυτά, απλωμένα στο μαξιλάρι, στην καρδιά ενός κρύου χειμώνα. Πόσα χρόνια είχαν περάσει από τότε;
Τώρα πια δίπλα του κοιμόταν κάποια άλλη…
Τι πεζό να κατηγοριοποιείται η μυρωδιά μιας γυναίκας με βάση τη διάσημη φίρμα της κολώνιας της! Το άρωμά της θα το φορύσαν σίγουρα κι άλλες, καμιά όμως δε μύριζε σαν εκείνη. Τι παράξενο! Δε μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς το χρώμα των ματιών της – καφ΄ρ της καρυδιάς, κεχριμπαρένιο ή πράσινο του σμαραγδιού – μπορούσε όμως να θυμηθεί το γέλιο της, τα χέρια της μέσα στα δικά του και τη μυρωδιά των μαλλιών της στο μαξιλάρι του.
Η μνήμη είναι ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι στιγμών. Διαλέγεις μία και έρχονται τόσες άλλες πίσω της.
Χρωματιστές, χαρούμενες, όμορφες … και μακρινές.

(συνεχίζεται)

Advertisements


3 Responses to “Μνήμη…”

  1. 1 allmylife

    πόσο χαίρομαι που ήλθατε σπίτι μου και ανακάλυψα έτσι το δικό σας!!!

    ναι!
    έτσι είναι η μνήμη.
    ανακαλεί.

  2. Καλώς ήρθατε !
    Η δική του μνήμη είναι ελαφρώς επιλεκτική.
    Ανακαλεί μόνο αυτά που θέλει…

  3. Κρυφά εύχομαι να συμβαίνει αυτό. Ξέρεις, όμως, και το ίδιο άρωμα να φορούν, το κάθε σώμα το παίρνει και το κάνει δικό της. Και ακόμα πιο σπάνιο είναι το κοινό άρωμα που φτιάχνουν δύο άνθρωποι όταν κοιμούνται μαζί. Αυτό είναι το άρωμα που μου λείπει μερικές φορές.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: