Πας στοίχημα;

12Αυγ.07

Κάποια Κυριακή, αρχές Απριλίου

«Α, δε σου ‘πα! Χώρισαν.» Έτσι απλά ο Η. μου ανακοίνωσε ένα χωρισμό, κάπου μεταξύ τσουρεκοειδούς γλυκού και καφέ.

«Ποιοι;» ρώτησα. Τα απογεύματα Κυριακής δε δουλεύω με φουλ τις μηχανές, χαλαρώνω με περιοδικά και ταινίες από το ντιβιντάδικο. Ακόμα κι αν πάει κάπου το μυαλό μου, προτιμώ να μου τις δίνουν έτοιμες τις πληροφορίες, δεν είναι ανάγκη να τις επεξεργάζομαι μόνη μου.

«Η Κ. και ο Μ.» μου απάντησε. Άφησε το τσουρεκοειδές και ανακάτεψε τον καφέ του. Καφές φίλτρου, σκέτος, χωρίς γάλα ή ζάχαρη. Ανακάτεψα κι εγώ το δικό μου. Έκαιγε ακόμα κι ας είχα προσθέσει κρύο γάλα και 2 ζάχαρες.

«Δε σε βλέπω να αντιδράς καθόλου…» συνέχισε. Η αλήθεια ήταν ότι ήμουν χωμένη στην Κυριακάτικη νάρκη μου και δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ με τίποτα άλλο εκτός από τον καφέ μου. Άντε, και τα κυριακάτικα ένθετα. Σίγουρα όχι όμως με το συγκεκριμένο θέμα. Αλλά έπρεπε κάτι να πω. Όσο κι αν ήξερε ο Η. ότι γίνομαι αναίσθητη όταν χαλαρώνω, έπρεπε κάπως να αντιδράσω. Αν μη τι άλλο, και οι δυο φίλοι μου ήταν. Και τους αγαπούσα. Με τον τρόπο μου τον καθένα, αλλά τους αγαπούσα.

«Και πως να αντιδράσω ρε Η. ;» είπα τελικά. «Όταν ένα φιλικό σου ζευγάρι χωρίζει για πρώτη φορά, αντιδράς αστραπιαία. Παίρνεις τηλέφωνο αυτόν που συμπαθείς λιγότερο, ενώ τρέχεις στο σπίτι εκείνου που νιώθεις πιο κοντά σου. Προσπαθείς να τον παρηγορήσεις, κάνεις τον καραγκιόζη, του θυμίζεις τι μισούσε πιο πολύ στον άλλο και τελικά σκας, γιατί δεν έχει πια σημασία γι’ αυτόν αν μιλάς ή όχι, απλά προσφέρεις έναν ώμο για να κλάψει και κοιτάς αλλού.» Με άκουγε προσεκτικά και δεν μιλούσε. Είχε αφήσει τον καφέ και με κοίταζε. Δεν ξέρω γιατί έγινε τόσο σοβαρός ξαφνικά. «Αν τα ξαναβρούν, χαίρεσαι και λες «τελικά δίκιο είχα, αυτοί οι δυο έπρεπε να είναι μαζί», αν όχι, καλώς, προχωρούν αυτοί, προχωράς κι εσύ.» συνέχισα. «Αν όμως το σενάριο χωρίζουμε – τα ξανβρίσκουμε γίνει συνήθεια και κάθε δυο – τρεις μήνες μαθαίνεις ότι χώρισαν ή τα ξαναβρήκαν, παύεις να ασχολείσαι. Απλά εύχεσαι να το μάθεις έγκαιρα, πριν κάνεις καμιά γκάφα. Εγώ πάντως πιστεύω ότι θα τα ξαναβρούν…»

«Δε νομίζω, η Κ. ήταν αποφασισμένη αυτή τη φορά. Τελείωσαν.»

«Όπως ήταν αποφασισμένοι και τις προηγούμενες δε – θυμάμαι – πόσες φορές. Άσε με καλέ μου κυριακάτικα.»

«Πας στοίχημα ότι αυτή τη φορά είναι οριστικό;»¨

«Πόσα;»

«Ξέρω ‘γω; 100;»

«Εντάξει, αλλά το στοίχημα δεν παύει να ισχύει μέχρι κάποιος από τους δύο παντρευτεί, αν και ακόμα και τότε, ποτέ δεν ξέρεις…»

«Μα έτσι θα χρονίσουμε.»

«Σε ενοχλεί;»

«Καλά. Έχουμε συμφωνήσει.»

Κυριακή 12 Αυγούστου 2007

«Είδα την Κ. τις προάλλες.» Ρουφούσε τα υπολοίμματα του φραπέ με το καλαμάκι κάνοντας ένα εκνευριστικότατο θόρυβο. Είχε κόψει το τσιγάρο και ήταν νευρικός.

«Ναι; Την είδα κι εγώ προχθές που πήγαμε με την Μάργαρίτα στο L. Καλά την είδα.»

«Ναι, κι εγώ καλά την είδα. Μου είπε ότι μόλις χώρισε και θα πάνε διακοπές με την Ν. στη Σίφνο, Σέριφο, δε θυμάμαι, κάποιο νησί από Σ. Α ναι! Σκιάθος!»

«Ωραία, πολύ ωραία…»

«Θυμάσαι το στοίχημά μας;» Με κοίταξε για λίγο περίεργα, πριν ξαναστρέψει την προσοχή του στο καλαμάκι.

«Ναι.» Δεν ήθελα να πω τίποτα άλλο. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι προσπαθούσε να πει και δεν ήθελα να σιγουρευτώ. Ήθελα μόνο να πιω ένα καφέ ήσυχη.

«Είδες καθόλου τον Μ. τελευταία;»

«Όχι, χαθήκαμε εντελώς…»

«Μα γιατί; Τον χειμώνα που μας πέρασε είχατε έρθει πολύ κοντά.»

«Μπορεί. Αλλά τώρα έχω πάνω από δυο μήνες να τον δω.»

«Δεν την συμπαθείς καθόλου, ε;»

«Ποιαν;»

«Αυτήν την καστανόξανθη που είναι μαζί του, την -αχ πως τη λένε-….»

«Ν.»

«Ναι, αυτήν.»

«Όχι. Δεν τη συμπαθώ.»

«Μάλιστα…»

«Μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι άλλο;»

«Σου έφερα τα dvd που μου δάνεισες. Τα έχω στο αυτοκίνητο, θύμιζε μου να σου τα δώσω.»

«Εντάξει…»

Ξέρω ότι αυτό που κάνουμε, ο Η. κι εγώ, που στοιχηματίζουμε με τα συναισθήματα των φίλων μας δεν είναι σωστό. Είναι όμως ίσως το πιο ανώδυνο από αυτά που εγώ αποκαλώ «μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων». Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολύ χειρότερα. Αυτό δεν μας αθωώνει, είναι όμως παρήγορο. Το στοίχημα ισχύει ακόμα. Και μάλλον θα ισχύει για πολλά χρόνια ακόμα, αλλά εγώ δεν παύω να πιστεύω ότι θα το κερδίσω. Δεν ξέρω γιατί είμαι τόσο σίγουρη, αλλά εγώ αυτό το στοίχημα θα το κερδίσω…

Advertisements


17 Responses to “Πας στοίχημα;”

  1. Όντως δεν ξέρω αν το στοίχημα είναι και πολύ καλό….
    Πάντως συμφωνώ μαζί σου….άσχετα αν οι συγκεκριμένοι χωρίζουν και τα ξαναβρίσκουν. Στους χωρισμούς, απομακρύνομαι για λίγες μέρες και συμπαραστέκομαι (στον κοντινότερο μου) σχεδόν καθημερινά μόλις νιώσω πως έχει ανάγκη να «ξεπεράσει» την κατάσταση πια…
    Γεια σου Λιζάκι!

  2. Όταν δυό φίλοι μου χωρίζουν, προσπαθώ να καταλάβω γιατί – και να «σταθώ» κοντά σ’ αυτόν που αγαπάω πιο πολύ ή σ’ αυτόν που πιστεύω ότι έχει δίκιο, ίσως… στοίχημα δεν έχω βάλει ποτέ – δεν έχω και ανάλογο ζευγάρι στην παρέα, πάντως – αλλά αν «διάβασα» λιγο καλύτερα, μικρό μου, σου εύχομαι να το κερδίσεις….

    Φιλιά, καλή εβδομάδα 🙂

  3. Γεια σου Μανωλιό!
    Αν ως φίλοι δε συμπαρασταθούμε στους χωρισμους που θα συμπαρασταθούμε; Στους γάμους; (Τώρα που το ξανασκέφτομαι, άστο, έχω συμπαρασταθεί και σε γάμο…)

    Γλυκοπατατούλα κι εγώ τους εύχομαι να το κερδίσω!

  4. Άμα είναι για καλό να το κερδίσεις! Αν όχι, ας το χάσεις ! 😉

  5. Μα τι κωλόπαιδο είστε, Μεγαλειοτάτη μου!!! Τς τς τς….

    😛

  6. Ρενάτα το καλό τους μόνο αυτοί το ξέρουν. Εγώ ξέρω το δικό μου καλό, και δικό μου καλό είναι να κερδίσω το στοίχημα! 🙂

    Κυρία Ντόλυ μου είμαι η ρουφιάνα, είμαι! 😉

  7. Συμφεροντολόγα, Μεγαλειοτάτη!!! 😆
    Αλήθεια το στοίχημα είναι σε ευρώ ή λίρες;

  8. Τώρα που το λες Ρενατένια μου όταν το βάλαμε το στοίχημα είχαμε λίρες, από του χρόνου όμως θα έχουμε ευρώ… Σε ευρώ μάλλον, που έχουν μικρότερη αξία, έτσι αν το χάσω θα πληρώσω 100 ευρώ που είναι περίπου 60 λίρες.

  9. Αλλά αν κερδίσεις , θα ζητήσεις την αξία σε λίρες, ε ; 😀
    Τς τς τς! Πρώτης τάξεως δικηγόρος θα γίνεις, φαίνεται! 😉 😆

  10. Α μπα, είναι γάτα ο Η., δεν με παίρνει να του κάνω τέτοια… Που πάω και τους βρίσκω τον έναν πιο περίπτωση απ’ τον άλλο, είναι άξιο απορίας… Τους αγαπάω όμως κατά βάθος. 🙂

  11. μικρη μου; εγω αυτο που ξερω να πω ειναι οτι «ο παιζων χανει…»
    ζυγαρια ειναι ολα…
    και ολα απαιτουν το σωστο αντιβαρο…
    😉

  12. Βασιλική ίσως… Αν δεν παίξεις όμως δεν έχεις πιθανότητες να κερδίσεις. Όποιος δεν αγοράζει λαχείο, δεν μπορεί να το κερδίσει… Κι αυτό το λέω γενικότερα, εκτός της πιο πάνω περίπτωσης.
    Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που ρισκάρει, είμαι πολύ λογική και «σφιχτή» σε αυτό το θέμα, καμιά φορά όμως το ρίσκο έχει τη γλύκα του. 🙂

  13. Τί να πω κι εγώ ; Ναι, η αλήθεια είναι ότι τα στοιχήματα εχουν ένα κοστος. Από την άλλη, αν μεταξύ δύο φίλων δεν συντελούνται και πράγματα υπόγεια, συνωμοτικά, τί στην ευχή ; Τελικά χωρισαν οριστικά οι δυό τους, ξανάσμιξαν στο μεταξύ, μήπως θα ξανασμίξουν αργότερα ; Ξέρεις, Μεγαλειοτάτη, δύσκολα σπάει εκεινο το ατιμο το σχοινί.

  14. για το λαχειο θα συμφωνησω…
    αλλα γενικα μικρη ενα εχω να πω… ηδη ειμαστε κερδισμενοι και χωρις να παιξουμε… το θεμα ειναι να το καταλαβουμε…
    επιθυμουμε το αλλο ενω εχουμε το ολο…
    φτανει μονο να το «δουμε»…
    να μας δουμε…

  15. Ρίτσα, ο θεός κι η ψυχή τους, ακόμα στο περίμενε είμαστε.

    Βασιλική με προβλημάτισες. Θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω. Καλημέρα!

  16. Η άνασσα κατοικοεδρεύει ες γην εναλίαν;

  17. Pan ναι, εις γην εναλίαν ου μ’ εθέσπισεν οικείν Απόλλων. Μέχρι νεοτέρας δηλαδή, γιατί προτίθεμαι να μετακομίσω σύντομα. Καλωσόρισες!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: