Φεγγάρια

03Οκτ.07

Φεγγάρια σκοτεινά
Δε θυμάμαι πότε είδα τελευταία φορά το φεγγάρι
θερίζουνε ξανά
Χθες ονειρεύτηκα ένα λιβάδι σπαρμένο σιτάρι το κατακαλόκαιρο
τους έρωτες των δρόμων
Με καμπαρτίνα και ομπρέλες στο Λονδίνο, χειμώνας ‘97
κι από κει
Ύστερα καλοκαίρια στο νησί
μια ώρα διαρκεί
Καφέδες τ’ απογεύματα, ποτά πιο αργά
ο βίος των εντόμων.
Στιγμές μόνο, αυτά που θυμάσαι.

Σ’ αγαπάω και βυθίζομαι
Ζεστό νερό και σαπούνι, ξεπλένει τα πάντα
στη ρωγμή και απελπίζομαι
Εκτός από την ντροπή
έπεται γιατί ντρέπεται
Που μας κάνει να κλεινόμαστε
η κραυγή του θηρίου
Δείχνει στους άλλους, μα πιο πολύ σε μας, την αλήθεια
Σ’ αγαπάω σαν οτιδήποτε
Όλα αυτά που χρειάζομαι
κόσμε μου έρημε και αλύτρωτε
Τα παίρνω, χωρίς να ρωτάω
τα τρωτά απορρίπτονται
Πληγώνω αυτούς που μπορώ, το παίζω δυνατή
στα υπόγεια του κτιρίου
Πάντα όμως κρύβεται κάτι πιο τρομερό από μένα

Χαμένη Κιβωτός
Σε κλειστά κουτιά
ο μέσα εαυτός
Κρύβει στη σιωπή
που δεν ολοκληρώνει
Τη σκέψη, την επιθυμία, την πράξη
κι από δω
Σαν μέσα από τούλι πυκνό, περίγραμμα μόνο
αυτά μπορώ να δω
Σκιές σε φωτεινό φόντο
και τη ζωή σαν χιόνι.
(Αντιπαράθεση ενός κειμένου δικού μου με τα Φεγγάρια.)

Advertisements


2 Responses to “Φεγγάρια”

  1. εξαίρετο!!!

    άμεσο, αληθινό, με ρυθμό!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: