Σαν Κερασιά

17Οκτ.07
http://www.fileden.com/files/2007/5/7/1055464/Greys%20Anatomy-%20Iron%20

Το έβλεπε κάθε πρωί. Ένα δέντρο με κόκκινους καρπούς. Στις αρχές αναρωτιόταν πως το έλεγαν. Αν ήταν φυλλοβόλο ή αειθαλές, αν θα έμενε σκέτος κορμός λίγο πριν το πρώτο χιόνι. Μετά έπαψε να αναρωτιέται. Τι σημασία είχαν άλλωστε τα ονόματα. Αν ήξερε το όνομά του θα της φαινόταν διαφορετικό; Όχι, σίγουρα όχι. Το όνομα θα της χρησίμευε μόνο αν ήθελε να μιλήσει γι’ αυτό. Αλλά δεν ήθελε να μοιραστεί τη «σχέση» της μ’ αυτό το δέντρο με κανέναν.

Περνούσε από μπροστά του κάθε πρωί. Καθυστερούσε το βήμα της, του έριχνε κλεφτές ματιές, χαμογελούσε. Της θύμιζε καλοκαίρι, κερασιές φορτωμένες καρπούς στο κτήμα στην Α. Μεσημέρια ζεστά κάτω από τις κρεβατίνες, με τις αντανακλάσεις από τα αυτοσχέδια φόβιστρα για τα πουλιά. Ρούχα ανάλαφρα και φαρδιά, κουβέντες χαμηλόφωνες, γέλια ψιθυριστά, να μη χαλάσει η αρμονία γύρω, να μη διαταραχθεί η ισορροπία. Μουσικές αγαπημένες αγαπημένων, «ποιου είναι αυτό;», «δικό μου», «μ’ αρέσει…». Λεμονάδα με πάγο και φρέσκα νεκταρίνια. Λουλούδια στα βάζα, χαμόγελα γύρω από το ίδιο τραπέζι. Χαμόγελα στο ίδιο κρεβάτι. Κόκκινες κουρτίνες και κεριά αναμμένα…

Κι έτσι το δέντρο έγινε σύμβολο όσων αγαπούσε και θυμόταν γλυκά κι όσων ακόμα έλπιζε να ζήσει για να αγαπήσει στις μέρες που θα ‘ρχονταν. Το κοίταζε κι ένιωθε οικεία, σαν να βρισκόταν ξανά στην αγκαλιά ανθρώπου αγαπημένου, σαν να έπινε κρασί με φίλους κοντά σ’ ένα τζάκι και βιαζόταν να τηλεφωνήσει στη Δ., να ακούσει τη φωνή της και να επιστρέψει νοερά στη γενέθλια πόλη. Κι άλλες φορές το κοίταζε κι ένιωθε αισιόδοξη. Πως όσα έρχονταν μπροστά της θα ήταν εφάμιλλα αν όχι καλύτερα από όσα είχε ζήσει.

Συνέχιζε τη μέρα της χαρούμενη, μετά την πρωινή συναλλαγή της με το δέντρο, εκείνη να παίρνει κόκκινη αισιοδοξία και να δίνει λευκή, ανόθευτη θετικότητα. Κι επειδή το αγαπούσε το δέντρο της, γιατί έτσι το σκεφτόταν πια, εκείνο γινόταν πιο όμορφο για χάρη της, μάκραινε τη ζωή του, κρατούσε περισσότερο τους καρπούς του. Δεν ήθελε να τους ρίξει, δεν ήθελε να γυμνωθεί με το πρώτο χιόνι.

Ήξεραν βέβαια κι οι δυο -και η γυναίκα και το δέντρο- πως αυτό δεν ήταν δυνατό. Εκείνο θα ήταν έτοιμο για το χιόνι πολύ πριν πέσει κι εκείνη θα ήταν πια πολύ απασχολημένη για να κοιτάζει το δέντρο της, όμως οι αυταπάτες είναι όμορφες όταν μοιράζονται. Κι εκείνοι -και η γυναίκα και το δέντρο- πολύ μόνοι για να απορρίψουν μοιρασιές. Εστώ κι αν αυτό που μοιράζεται είναι μια αυταπάτη…

(Ελπίζω να ακούμε Naked as we came των Iron and Wine που δανείστηκα από το soundtrack της σειράς «Grey’s Anatomy». Βλέπουμε μια όψη της υπέροχης Οξφόρδης.)

Advertisements


4 Responses to “Σαν Κερασιά”

  1. βόλτα στις αγγλικές εξοχές!…

    (κι εγώ κουβεντιάζω με τον βασιλικό μου!)
    (αρχίσαμε τις εκδρομούλες;)

  2. Κροτούλα όχι, δεν άρχισα τις βόλτες. Τη φωτογραφία την τράβηξα πριν από ένα μήνα σχεδόν. Από τότε δεν ξαναβγήκα από την περιοχή μου. Σε μερικές εβδομάδες, που θα πάω στο υπέροχο Nottingham θα σας έχω ταξιδιωτική ανταπόκριση…

  3. Μεγαλειοτάτη μου, τι ωραία φωτογραφία! 🙂

    Ακόμα και μια αυταπάτη αν μοιράζεσαι, δε νιώθει ς μόνος , λες. Συμφωνώ, αλλά το κακό είναι μετά , όταν πάψει η αυταπάτη και νιώθεις διπλή τη μοναξιά!

    Φιλιάά

  4. Ρενατένια μου αρέσει τόσο πολύ που την έβαλα wallpaper. Και πάλι πήρες ακριβώς αυτό που ήθελα να πω. Μου αρέσει αυτό… Καλό Σ/Β Ρενατούλα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: