Archive for Ιανουαρίου, 2008

Γκαντεμιά

31Ιαν.08

  Εμένα λοιπόν κάποιος μ’ έχει ματιάξει. Και που να βρω ξεματιάστρα εδώ στην ξενιτιά… Κάτι μου έλεγαν για λάδι και ρίζα τριανταφυλλιάς, αλλά τριανταφυλλιές εδώ γύρω δεν βλέπω. Οπότε θα μείνω ματιασμένη μέχρι να επιστρέψω στα πάτρια για να με ξεματιάξει η θεία Τασία. Αΐντε. Να φύγε ο Γενάρης, μήπως αλλάξει η τύχη μου… […]


  Εκείνο το πρωί,  στο δρόμο, είχαν στήσει ένα πάγκο και ρωτούσαν «Τι είναι το καλύτερο πράγμα στη ζωή σας;». Τις απαντήσεις τις έγραφαν σε χρωματιστά χαρτάκια και τις κολλούσαν σε μια πινακίδα, εκεί. Πέρασε δυο τρεις φορές. Κάθε φορά είχε περισσότερα χαρτάκια. Χρωματιστά, σαν ψυχεδελικό κολάζ. Στα κλεφτά, κάθε φορά, διάβαζε τι έγραφαν πάνω. » […]


Washing Day

26Ιαν.08

  Ξεδιάλυνε τα ρούχα για να βάλει πλυντήριο. Εδώ τα σκούρα, εκεί τα χρώματα, εδώ τα ασπρόρουχα, παραδίπλα τα delicates. Κι από ‘κει, σε ποια κάνει να βάλεις μαλακτικό, ποια πρέπει να πλυθούν στο χέρι, ποια δεν μπαίνουν στο στεγνωτήριο. Μουσική και κουβέντα, να περάσει η ώρα. Και ένα σχόλιο που της έβαλε φωτιά, την […]


  Ήταν, πριν από μερικά χρόνια, η αλαζωνική δήλωση μιας καθηγήτριάς μου που με έκανε να προσέξω τον Σεφέρη. Ούτε το Νόμπελ, ούτε η εμμονή του με το νησί μου. Είχε πει, και το θυμάμαι πεντακάθαρα, πως «Εγώ προτιμώ τον Ρίτσο. Να ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε στη ζωή του. Να ένας άνθρωπος που έζησε πράγματα […]


  Τις τελευταίες μέρες ο καιρός έχει γλυκάνει. Οι αρχαίοι υμών πρόγονοι είχαν για αυτό το φαινόμενο μια υπέροχη εξήγηση, όπως οι περισσότερες εξηγήσεις τους. Επιστημονικά πρέπει να υπάρχει μια πιο λογική εξήγηση, αλλά δεν θα ασχοληθώ με το να τη βρω. Προτιμώ αυτήν, την αρχαία. Τις τελευταίες μέρες, διαβάζω εντατικά ποίηση. Η πρόσκληση της […]


Musical

17Ιαν.08

    – Η ζωή μου είναι ένα musical. – Ναι, και η δική μου epic movie. Τι λες καλή μου; – Αλήθεια! Άκουγα χθες το βράδυ μουσική και το κάθε τραγούδι σήμαινε κάτι. Δεν το είχα προσέξει πιο πριν, αλλά το κάθε τραγούδι μου θυμίζει κάτι. Περίμενε… Αυτό για παράδειμα, μου θυμίζει την πρώτη […]


  Από τα μικράτα της, πάλευαν μέσα της η αίσθηση της ευθύνης και ο πόθος για την ελευθερία. Σαν δυο Σειρήνες, καθισμένες αντικριστά, να προσπαθούν να την τραβήξουν η κάθε μια προς το μέρος της, πότε να κερδίζει η μια και πότε η άλλη. Εκείνη μισούσε την ευθύνη και θαύμαζε την ελευθερία. Δεν ήθελε δεσμεύσεις. […]