Αναμόχλευσης συνέχεια…

17Μαρ.08

 

Τον τελευταίο καιρό έχω κουράσει τον εαυτό μου. Απασχολώ το μυαλό μου συνεχώς με τα ίδια πράγματα. Μιλάω για τα ίδια πράγματα. Γκρινιάζω για τα ίδια πράγματα. Κι αν έχω κουραστεί εγώ με την επανάληψη, πόσο μάλλον οι γύρω μου. Τους έχω τρελάνει τους ανθρώπους… Ακόμα κι εδώ, νιώθω πως φανερά ή κεκαλυμένα, για τα ίδια πράγματα γράφω. Συνέχεια, από τη μέρα που άνοιξα το μπλογκ για το ίδιο πράγμα γράφω, το ίδιο πράγμα με απασχολεί κι ας μην είναι -ελπίζω- ολοφάνερο.

Μετά τα αναπάντεχα νέα της Πέμπτης, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και ξανά. Την Παρασκευή, ό,τι κι αν έκανα, η είδηση και οι προεκτάσεις της, έκαναν μανούβρες στο φόντο του μυαλού μου. Στις μεγάλες ώρες της Σαββατιάτικης αναμονής, το μυαλό μου κολλημένο, εκεί, να μη λέει να ξεκολλήσει. Πεντέμιση ώρες πτήση, μάτι δεν έκλεισα. Όταν πια έφτασα στο νησί, δεν άντεχα άλλο, κατέρρευσα σωματικά και ψυχολογικά, ο ύπνος ήταν η μόνη λύτρωση. Και με πήρε, ευτυχώς, ξεχάστηκα για λίγο. Τέσσερις; Πέντε ώρες; Κάτι είναι κι αυτό…

Σήμερα ήρθε η Α. για καφέ και μπιρίμπα. Μου είπε τα νέα της, γελάσαμε, κάναμε σχέδια για καφέδες, ψώνια και εκδρομές κι όταν ήρθε η σειρά μου να πω τι μου συμβαίνει, ανακάλυψα πως δεν είχα τίποτα καινούριο, τίποτα το καλό ή το κακό. Καμία αλλαγή. Εκεί που ήμουν έμεινα. Τι κι αν άλλαξα χώρα, πόλη, περιβάλλον, καμία αλλαγή. Στασιμότητα. Φτάνει η αναφορά ενός ονόματος για να πέσω στα Τάρταρα, μια φωτογραφία για να νιώσω το βάρος στο στήθος, μια είδηση όπως αυτή της Πέμπτης για να μην μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια.

Κι έπειτα έρχεται η λογικη/κριτική πλευρά μου και με μαστιγώνει. Μου λέει ότι είμαι υπερβολική, ότι μου αρέσει αυτό που γίνεται, ότι το προκαλώ, ότι το επιδιώκω. Κι ίσως -τι ίσως; σίγουρα… – να έχει δίκιο. Μόλις βγει το βιοποριστικό απ΄τη μέση αρχίζουμε να ασχολούμαστε με τρίχες. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η Ι. πάλι, υποστηρίζει ότι το θέμα που με απασχολεί δεν είναι καθόλου «τρίχες». Η άλλη μου πλευρά, η απόλυτα εγωιστική και ερωτευμένη με τον εαυτό της, λέει ότι έχει δίκιο. Κι ότι κάτι πρέπει να κάνω, γιατί αλλιώς θα τρελαθώ. Κι αφού τρελάνω και τους γύρω μου, θα μετακομίσουμε όλοι μαζί σε ψυχιατρική κλινική… Πάραυτα.

Η άνοιξη, που καλά καλά δεν μπήκε, μου δημιουργεί ήδη προβλήματα… Και αυτά που προκάλεσε ο χειμώνας δεν έφυγαν μαζί του. Αύριο θα ασχοληθώ με πρόβλημα πραγματικο, βιοποριστικό. Τελικά ούτε αυτό λύθηκε. Αλλά δε νομίζω να καταφέρω να ξεκολλήσω και από τις «τρίχες»…

Κι επειδή δε θέλω να ακούσω «Όλα καλά θα πάνε» και «Υπομονή», σχόλια κλειστά.

Advertisements


Αρέσει σε %d bloggers: