Archive for Ιουλίου, 2008

Pink

31Ιολ.08

  Στα έξι σου χρόνια, το αγαπημένο σου ρούχο, ήταν ένα κοντό ροζ φόρεμα με λευκή λουστρινέ ζώνη. Αυτό. Που είχε γυαλιστερή ροζ φόδρα από μέσα, που κολλούσε πάνω σου καλοκαιριάτικα και την ξήλωσε η γιαγιά αφήνωντας μόνο το άλλο ύφασμα. Τι ήταν; Λινό; Αυτό ήταν το αγαπημένο σου ρούχο. Δεν το φορούσες συχνά. Στη […]


Intention

30Ιολ.08

Ήθελα να γράψω μια ιστορία για σένα απόψε, αλλά δεν μπόρεσα. Τι να βλέπεις άραγε και να χαμογελάς έτσι; Κρατάς τα μυστικά δικά σου, σχεδόν 100 χρόνια πίσω. Φοράς το παλτό που θα ήθελα, αν δεν σκεφτόμουν το ζώο που έντυνε κάποτε. Κι εγώ -ως βαθιά ενοχικός άνθρωπος, ναι εκτός από βαθιά αισιόδοξη είμαι και […]


Ξένοι

28Ιολ.08

Τα σκεφτόταν όλα όταν πήγαινε να πάρει τα εγγόνια της από το σχολείο. Ευλογημένος τόπος η Αμερική. Τα έβλεπε τα εγγόνια της να μεγαλώνουν, τυχερά παιδιά, όλα στα πόδια τους τα είχαν. Τίποτα καλύτερο δεν μπορούσε να ευχηθεί γι’ αυτά. Σκεφτόταν, πως θα ήταν άραγε να μεγάλωναν αυτά τα παιδιά στην Ελλάδα; Σίγουρα οι γονείς […]


Random fact που πιστεύω ότι αξίζει να αναφερθεί: Ένας στους έξι ανθρώπους παρουσιάζει σε κάποια φάση της ζωής του κατάθλιψη. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, τείνω να πιστέψω ότι το ποσοστό είναι μεγαλύτερο. Απλά δεν μπορεί αν αποδειχθεί. (Ο τίτλος είναι από στίχο του Νίκου Σταθόπουλου.)


Pretentious

25Ιολ.08

Πρόσεξα χθες ότι όποτε πάω να διαβάσω κάτι, είτε βιβλίο ή στο internet, ψάχνω αυτόματα για τα γυαλιά μου. Το ίδιο κι όταν γράφω, ακόμα και τώρα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζομαι. Έχω ένα ασήμαντο cocktail μυωπίας και αστιγματισμού, που δεν επηρεάζει πραγματικά την όρασή μου. Τότε; Γιατί τα φοράω; Για […]


Retournée

24Ιολ.08

Επέστρεψα. Κουρασμένη, όπως πάντα μετά τα ταξίδια αλλά χαρούμενη νομίζω. Καλά περάσαμε. Η Κρήτη υπέροχη, πιο όμορφη απ’ ότι την περίμενα, σε μερικές περιπτώσεις και ενοχλητικά πιο τουριστική, αλλά c’est la vie, όπου ομορφιά και Γιαπωνέζοι. Καημό το ‘χω, να πάω κάπου και να μη συναντήσω ενοχλητικό Γιαπωνέζο να κάνει ενοχλητικές ερωτήσεις… Αρκετά όμως με […]


Dedication

23Ιολ.08

Τέτοιο είναι πάντα το τέλος των ποιητών, να καταστρέφονται χωρίς αιτία. Γιώργος Χειμωνάς, Ο εχθρός του ποιητή. Αφιερωμένο σε κάποιον που βιάζεται να φύγει, πριν καλά καλά τον γνωρίσω. Πολύ λυπάμαι, αλλά ως συνήθως, σε εκείνον -φανερά τουλάχιστο- δε θα πω τίποτα.