941

06Δεκ.08

Η ώρα είναι μία και τέταρτο. Μετά τα μεσάνυχτα. Η βαλίτσα κάθεται ανοικτή στο πάτωμα. Δε θέλω να τη γεμίσω. Βαριέμαι αφόρητα. Ακόμα χειρότερα. Μπορεί να μη θέλω να φύγω. Ή μάλλον σίγουρα. Δε θέλω να φύγω. Θέλω να κάτσω εδώ, να περάσω το Σαββατοκύριακο στο σπίτι μου. Ήρεμη. Σε 22 ώρες θα πετάω για Κύπρο. Βαριέμαι αφόρητα.

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει. Μια άρνηση απίστευτη. Με το που φτάνω Κύπρο, πρωί Κυριακής, θα πρέπει να παραστώ σε Κυριακάτικο οικογενειακό γεύμα. Είκοσι πέντε άτομα. Νιώθω κακιά. Γιατί από τα 25 άτομα υπάρχουν μερικά που τα αντιπαθώ, αρκετά που μου είναι αδιάφορα και κάποια που αγαπώ παθιασμένα. Νιώθε κακιά για αυτούς που αντιπαθώ και αυτούς που μου είναι αδιάφοροι. Μήπως για άλλη μια φορά είμαι ελιτίστρια; Μήπως αξίζουν να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία; Μήπως είμαι άδικη; Μήπως λέω μαλακίες γιατί δεν ξέρω τι μου γίνεται νυχτιάτικα;

Άσχετο. Δε διαβάζω πια όσο παλιά. Κρίμα. Κι όμως κάτι μέσα μου, επαναστατεί, μου λέει πως κι αυτά που διάβασα δεν τα θυμάμαι όλα. Το αντίθετο. Θυμάμαι πολύ λίγα. Άρα;

Ερωτήσεις που τρέχουν στο μυαλό μου συνέχεια, εκφράζονται και μετά ξεχνιούνται. Αναπάντητες. (Κλήσεις παντού) Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι. Things just float in my mind. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Και να υπεραναλύω. Και να αυτοψυχολογούμαι. Είναι κουραστικό και ψυχοφθόρο και μάλλον μη υγιές. Ό,τι κι αν είναι καλό μάλλον δεν μου κάνει. Αλλά είναι μέρος του ποια είμαι. Και το ποια είμαι δε θέλω να το αλλάξω. Μ’ αγαπάω κατά βάθος. Λάθος. Και στην επιφάνεια μ’ αγαπάω. Είμαι ένα ψώνιο που λατρεύει τον εαυτό του. Ποιος modest άνθρωπος θα διάλεγε ως ψευδώνυμο το QueenElisabeth; Μόνο μια ψωνισμένη τρελή σαν εμένα.

Είπα modest και το θυμήθηκα. Θα μπορούσαν να με λένε Μοδέστα. Υπάρχει στην ευρύτερη οικογένεια εδώ και χρόνια. Ευτυχώς δεν άρεσε στη μητέρα μου. Οπότε μου έδωσε αυτό το απίστευτα κοινό και νορμάλ όνομα… Έχει δίκιο ο Κ., είμαστε παράξενη οικογένεια…

Η ώρα είναι μία και είκοσι πέντε. Η βαλίτσα εξακολουθεί να με κοιτάει από το πάτωμα. Θέλει να κλείσει. Το σίδερο (των μαλλιών) εξακολουθεί να με κοιτάει από το κομοδίνο. Θέλει να ισιώσω τα μαλλιά μου και να το βάλω στο συρτάρι. Εγώ κοιτάζω τον εαυτό μου στο καθρέφτη. Το πράσινο λουλούδι τελικά είναι πολύ όμορφο. Καλή επιλογή.  Διψάω. Αλλά δε βρίσκω το μπουκάλι με το νερό. Α! Να το.

Το νιώθεις ποτέ; Το ότι δεν ανήκεις εκεί που θα έπρεπε να ανήκεις, αλλά ανήκεις εκεί που δε θα έπρεπε να ανήκεις;

Ένας άντρας που είμαι σίγουρη ότι είναι μαλάκας -ξέρω τι λέω. πολύ μεγάλος μαλάκας. και πλούσιος μαλάκας, με δύναμη. ακόμα χειρότερα δηλαδή- έγραψε, κι εγώ το διάβασα, ότι «he loves crowds, just hate the people in them». I couldn’t agree more. Τι λέει αυτό για μένα γιατρέ μου; Ελπίζω να λέει ότι μπορούμε να συμφωνούμε με κάποιες από  τις απόψεις ανθρώπων που κατά τα άλλα δε θα θέλαμε για φίλους μας.

Ξέρεις, ίσως αν δεν είχα το blog να διοχέτευα αυτή την ανάγκη μου να γράψω σε κάτι πιο δημιουργικό concise. Ή ίσως απλά να είχε εκραγεί το κεφάλι μου από τον καταιγισμό ιδεών και φοβιών. Φοβάμαι πολλά πράγματα τελικά. Ευτυχώς που δεν αγχώνομαι. Κι ας νιώθω αυτήν την αναισθησία/αδιαφορία κατάρα. Κατάρα είναι.

Κι η διάθεσή μου απόψε είναι μάλλον σκούρα πράσινη. Σαν το λουλούδι. Τα μάτια μου βαραίνουν. Χτες ξενύχτισα. Πρέπει να κοιμηθώ. Θέλω να κοιμηθώ. Αλλά έχω τόσα πράγματα να κάνω…

Update: Η ώρα είναι τέσσερις και μισή. Η βαλίτσα κάθεται ανοικτή στο πάτωμα. Σχεδόν γεμάτη. Μόνο οι σοκολάτες (γιατί δε γίνεται χριστούγεννα χωρίς σοκολάτες), κάτι κοσμήματα και κάτι καλλυντικά έμειναν, που τα χρειάζομαι μέχρι την τελευταία στιγμή. Πάω για ύπνο αν και με την υπεράνταση που έχω δεν με βλέπω να κοιμάμαι. Κι επειδή πρέπει να ξυπνήσω δεν κάνει να πάρω βαλεριάνα απόψε. Καληνύχτα.
Advertisements


5 Responses to “941”

  1. Καλό σου ταξίδι. Πάρε τα καλά μόνο.

  2. Καλό ταξίδι.
    Loving the crowds and hating the people in them isn’t that bad, after all.

    Besides, we all hide a looney deep down inside..

  3. Καλό σου ταξίδι και καλώς να φτάσεις. Και τις πολλές σκέψεις δεν τις γλυτώνει κανένας μας παρά μόνο με μία ωραιότατη λοβοτομή ή εναλλάκτική θεραπεία με γράψιμο στο βλογ.

    (Πολύ μ’αρέσει αυτό που κάνατε στο wordpress και χιονίζει. Ελπίζω μόνο να μην έφερες βαρύ παλτό!)

  4. have a safe trip back home..
    na skefteis posa omorfa pragmata mporeis na apolauseis etoutes tis meres.. ipomoni.. u ll be back soon!

  5. Διάσπορε ευχαριστώ. Μόνο καλά έφερα τελικά, αλλά ίσως να έπρεπε να είχα φέρει κι άλλα.

    UB thanks. The quote is so good and true that I wonder if it’s truly his…

    drSpock, ευχαριστώ. Λοβοτομή δε θέλω, άσε που τελικά δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, οπότε, μας μένει το blog. Αυτό με το χιόνι μπαίνει αυτόματα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Πέρσι, δεν ταίριαζε με το blog και το αφαίρεσα, φέτος όμως του πάει γάντι.

    Απελευθερωμένο αγόρι, being home is not that bad after alla. My grandma is here and she always makes things better.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: