Μνήμες καρκίνου

09Δεκ.08

«Δε θυμάμαι τι ήταν, νομίζω βλέπαμε μια ταινία και με ρώτησε πως γίνονται η χημειοθεραπείες… Πρέπει να της πω. Δεν ξέρει για… την περίπτωσή μου και πρέπει να της το πω. Μεγαλώνει, πρέπει να ξέρει.»

«Φυσικά πρέπει να ξέρει. Είναι μέρος του ιατρικού ιστορικού της. Αν πάει σ’ ένα γιατρό αύριο μεθαύριο πρέπει να ξέρει να το αναφέρει.»

«Δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Απλά είχα σκεφτεί πως πρέπει να της το πω. Όμως δεν ξέρω πως. Εκεί είναι το θέμα. Δε θυμάμαι σ’ εσένα πως το είπα.»

«Δεν το είπες. Απλά ήμουν σε μια ηλικία που θυμόμουν πολλά πράγματα. Και μετά, σε κάποια φάση απλά ρώτησα. Τι ήταν ακριβώς. Μου είπες ένα όρο, δεν έμεινα να ρωτήσω περισσότερα, διάβασα στο internet ότι ήθελα να μάθω. Μου είχες πει μόνο ότι δεν ήταν ακριβώς καρκίνος. Ενώ ήταν…»

«Δεν ήθελα να σε τρομάξω.»

«Θα με τρόμαζε η λέξη; Τη δική μου τη γενιά δεν την τρομάζει η λέξη. Το βλέπουμε δίπλα μας. Για σας ήταν άλλο. Εμένα όχι, δεν με επηρέασε. Ήταν κάτι που πέρασε. Αυτό έχει σημασία.»

«Τη Σόνια θα την επηρεάσει. Δεν είναι σαν εσένα. Η Σόνια είναι πιο ευαίσθητη, παράξενα ευαίσθητη, ίσως υπερβολικά ευαίσθητη. Εσύ είσαι πιο ρεαλίστρια. Γι’ αυτό θέλω να το πω τώρα. Που είσαι εσύ εδώ. Δε θυμάται. Τίποτα δε θυμάται. Μπορεί να θέλει να σε ρωτήσει μερικά πράγματα.»

«Φυσικά. Όποτε θέλει.»

«Πιστεύεις ότι πρέπει να της το πω, ε;»

«Αν ήταν οτιδήποτε άλλο, δε θα σου έλεγα αν πρέπει η όχι. Όμως είναι μέρος του ιατρικού της ιστορικού. Δεν γίνεται να μην το ξέρει.»

«Καλά. Εσύ είσαι εντάξει; Θέλεις να με ρωτήσεις οτιδήποτε;»

«Για τότε όχι. Νομίζω ότι έχω μια αρκετά πλήρη εικόνα για τα πράγματα.»

——————————————————-

Μάλιστα. Θέλει να πει στη Σόνια για τότε. Γιατί η Σόνια δε θυμάται. Πως να θυμάται; Έγκυος ήταν όταν διαγνώστηκε. Γέννησε τη Σόνια, έγιναν άρον-άρον τα βαφτίσια και την επομένη μπήκε στο νοσοκομείο. Εκείνη την πρώτη φορά τη θυμάμαι καλά. Και θυμάμαι καλά και την τελευταία, δύο χρόνια αργότερα. Ενδιάμεσα, λίγα πράγματα. Έτσι κι αλλιώς δεν τη έβλεπα πολύ. Περνούσα τα απογεύματα με τη γιαγιά ή στο σπίτι του Αχιλλέα. Για κάποιο λόγο τον Μηνά δεν τον θυμάμαι, όμως είναι λογικό, μόλις είχαν μετακομίσει στη Λευκωσία, μαζί, μόλις είχε πιάσει δουλειά, πρέπει να ταξίδευε πολύ. Ήταν η εποχή που άρχισα να διαβάζω. Το μικρό σπίτι στο λιβάδι, όλη τη σειρά, τέσσερα ή πέντε βιβλία, δε θυμάμαι ακριβώς, Πολυάννα, έξι ή εφτά βιβλία, μπορεί και περισσότερα, Ζωρζ Σαρή κι άλλα, πολλά που δεν τα θυμάμαι, «κλασσική» λογοτεχνία, μεταφρασμένη συνήθως από τα αγγλικά, λέξη προς λέξη, αργότερα, που άρχισα να διαβάζω με μανία στα αγγλικά, μου φαίνονταν αστείες αυτές οι μεταφράσεις.

Η Σόνια διαβάζει σήμερα τους «Τρεις Σωματοφύλακες». Θυμάμαι πολύ καλά τη μέρα που το είχα αγοράσει αυτό το βιβλίο. Μου το πήρε ο παππούς, Νιόβρης του ’97, οι γονείς μας και η γιαγιά ήταν στο Λονδίνο, ήρθαν είκοσι μέρες αργότερα, just in time for Christmas. Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Ολοκάθαρα. Μας πήγε ο παππούς να αγοράσουμε κάτι, νομίζω ήταν η γιορτή της Σόνιας, αυτή πρέπει να ήταν η αφορμή κι είχε πάρει εκείνη μια κούκλα, με μωβ μπότες -είδες πράγματα που καταχωνιάζονται στα συρτάρια της μνήμης; και τις μωβ μπότες θυμάμαι και το μωβ καπέλο και το ότι ήταν όλοι οι δρόμοι στολισμένοι Χριστουγεννιάτικα- κι εγώ πήρα το βιβλίο. «Οι Τρεις Σωματοφύλακες», μάλλον συμπτυγμένη έκδοση.  Ήρθαμε στο σπίτι, ο παππούς έλυνε σταυρόλεξα στο καθιστικό, η Σόνια έπαιζε στο χαλί, εγώ είχα πάει να βάλω το βιβλίο στο δωμάτιό μου, και κατεβαίνοντας ξανά κάτω, το ένοιωσα άδειο. Απίστευτα άδειο και κρύο. Θυμάμαι που ανέβηκα ξανά στο δωμάτιο μου κι άρχισα να διαβάζω το βιβλίο, τότε δεν έκλαιγα, μόνο όταν έφτασα στη σκηνή του αποκεφαλισμού της μυλαίδης έκλαψα, πλάνταξα, αλλά δεν ήταν και κανείς εκεί να με ακούσει, οπότε δεν έχει σημασία (αφού δεν έχει σημασία γιατί το γράφεις ρε ηλίθιο; γιατί έτσι.)

Η Σόνια δε θυμάται τίποτα απ’ όλα αυτά. Καλύτερα. Θα τα ακούσει όλα σαν γεγονότα. Χωρίς ζουμί από πίσω. Ναι, υπήρξε κι αυτό, το περάσαμε, τελείωσε. Όλα τελειώνουν. Όλα περνάνε.

Εγώ ακόμα και σήμερα αν διαβάσω τους Τρεις Σωματοφύλακες, στον αποκεφαλισμό της μυλαίδης θα πλαντάξω. Όπως πλαντάζω και στον Δαυίδ Κόπερφηλντ, εκεί που πεθαίνει η μητέρα του. Μετά κοιμάμαι και βλέπω ροζ κουφετί όνειρα. Σαν μαλλί της γριάς. Που δεν με άφηναν να τρώω γιατί ήταν -λέει- καρκινογόνο.

Advertisements


6 Responses to “Μνήμες καρκίνου”

  1. time heals telika…
    (giati xionizei sto profile sou?)

  2. 8elei pollin antoxi je dinami na to ante3eis…
    bravo.
    bravo se oullous osous ta katafernoun je se osous paleukoun.

  3. Να μείνουν παλιές αναμνήσεις μόνο, ξεχασμένες ει δυνατόν.

    (Συχώρα με, μα δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο.)

  4. Roam, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που αξίζει συγχαρητήρια. Mπράβο όμως σε τζείνους που προσπαθούν τζι επροσπαθήσαν τζαι καταφέρνουν τα. Τζαι μπράβο σε τζείνους που επροσπαθήσαν αλλά εν τα εκαταφέραν.

  5. Ρενάτα μου δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Αγκαλιά μεγάλη.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: