Λογική κι ευαισθησία

12Δεκ.08

Σήμερα έφτιαξα φακές.  Φακές με ρύζι και κρεμμύδι, κάμποσο λεμόνι, λίγο λάδι, λίγο αλάτι. Μια ώρα μέσα στην κουζίνα, ευτυχώς το φαγητό δεν ήθελε απορροφητήρα και γλύτωσα τον πονοκέφαλο. Όσο ψηνόταν το φαγητό, είχα φέρει το laptop μαζί μου, έβαλα μουσική -ορχηστρική για να μην αποπροσανατολίζομαι- και διάβαζα το άρθρο του Ian Ward από το Journal of Gender Studies, «Shabina Begum and the Headscarf Girls» για την υπόθεση της Shabina Begum, μαθήτριας σχολείου στο Luton και τις μαντηλοφορούσες μουσουλμάνες στο βιβλίο του Orhan Pamuk, Χιόνι (και εδώ).

Μετά ήρθε η Σόνια από το σχολείο, μου είπε πως άκουσαν στο ραδιόφωνο ότι πέθανε ο Παπαδόπουλος και μετά άρχισε να μου λέει για τα προβλήματα που έχει με κάποιες από τις συμμαθήτριές της, που την κοροϊδεύουν γιατί είναι καλή μαθήτρια, παίζει πιάνο και λέει «καλημέρα», «παρακαλώ» κι «ευχαριστώ» -γιατί η ευγένεια είναι λαβή για κοροϊδία; προσοχή. δε λέω ειρωνεία, γιατί η ειρωνεία προϋποθέτει ευφυΐα και καλλιέργεια, κάτι που δεν νομίζω να αφθονεί στο σχολείο της Σόνιας-. Φάγαμε μαζί και μετά επέστρεψα στην έρευνά μου, για την πολυπολιτισμικότητα, τη θρησκευτική ταυτότητα και τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία -γι’ αυτό διάβαζα το άρθρο του Ward το πρωί.

Αυτά είναι όσα με απασχολούν κάθε μέρα. Αυτά είναι τα μεγαλύτερα προβλήματά μου. Το ότι η Σόνια αντιμετωπίζει την ηλιθιότητα των συμμαθητριών της στο σχολείο, το ότι γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταπιέζονται καθημερινά και ότι ακόμα χειρότερα, αρκετές από αυτές θεωρούν ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, αγνοούν το ότι έχουν δικά τους δικαιώματα και δεν είναι εξαρτώμενες από έναν πατέρα, έναν αδελφό, έναν σύζυγο.

Εγώ αυτό κάνω. Αυτό με ενδιαφέρει. Τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όχι, δεν είμαι φεμινίστρια με την αυστηρή έννοια, δε θα κάψω τα σουτιέν μου στην Πλατεία Ελευθερίας, αλλά θα διαμαρτυρηθώ για το pay gap, θα ενημερωθώ για τις περίπου 5000 γυναίκες (και για τον μικρότερο αλλά υπαρκτό αριθμό ομοφυλόφιλων ανδρών)που σκοτώνονται κάθε χρόνο από άντρες συγγενείς τους γιατί «ατιμάζουν το οικογενειακό όνομα» και έχω υπογράψει ένα σωρό petitions για το συγκεκριμένο θέμα. Τα κάνω όλα αυτά. Και άλλα, που δεν είναι της παρούσης.

Όμως παράλληλα, δεν αφήνω τις προσωπικές μου ευαισθησίες να καλύπτουν τη λογική. Όσες υπογραφές κι αν μαζευτούν, δε θα σταθούν μπροστά στο κορίτσι που θα φάει τη σφαίρα επειδή δε θέλει να παντρευτεί έναν άντρα 40 χρόνια μεγαλύτερό της. Όσα κείμενα κι αν γραφτούν, όσα κι αν γράψω εγώ η ίδια, η ακτιβίστρια καθηγήτριά μου, ο Orhan Pamuk, αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει σε μια νύχτα. Δε θα πάψουν να σκοτώνονται άνθρωποι άδικα, δε θα πάψει να είναι βιολογικά πιο αδύναμη μια γυναίκα ώστε ο άντρας της να μην μπορεί να την σφάξει και να περιφέρεται μετά με το κεφάλι της στα χέρια, δε θα πάψουν οι γυναίκες να είναι πιο ευάλωτες στην ανεργία, λιγότερο μορφωμένες, πιο φτωχές (1.4 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με λιγότερο του $1.25 την μέρα. Το 70% αυτών των ανθρώπων είναι γυναίκες).

Εμένα αυτό με ενδιαφέρει. Αυτό με πονάει. Αυτό βρίσκεται δίπλα στην καρδιά μου. Κάθε φορά που διαβάζω για μια ακόμα αδικία, θυμώνω, εξοργίζομαι. Κάθομαι και γράφω σελίδες ολόκληρες που μένουν αποθηκευμένες στον υπολογιστή μου. Μια μέρα θα εκδοθούν ή ίσως και όχι. Σχεδιάζω πως εγώ μπορώ να αλλάξω, ως μονάδα. Προσπαθώ για το καλύτερο, ξέροντας μέχρι που μπορώ να φτάσω. Διαβάζω, ενημερώνομαι, ενίοτε διαμαρτύρομαι, πάντα όμως ξέροντας μέχρι που μπορώ να φτάσω.

Υπάρχουν όρια. Ρεαλιστικά όρια. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μόνος του. Κανείς. Αυτό που μπορεί κανείς να κάνει, είναι να αλλάξει τα πράγματα γύρω του, όχι με φωνές και φωτιές, αλλά με το να αλλάξει ο ίδιος, με το να προσπαθήσει συνειδητά και καθημερινά να κάνει την αλλαγή σε κάτι που τον ενδιαφέρει. Καθημερινά.

Και ξέρω, είμαι μια αστή του κερατά που ό,τι κάνει, το κάνει με τα λεφτά του μπαμπά (well, actually, με τα λεφτά της οικογένειας της μαμάς και τα λεφτά του μπαμπά), που δεν έχει πεινάσει ποτέ στη ζωή της, που σπουδάζει σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου κι έχει ό,τι χρειάζεται με αρκετές πολυτέλειες. Μια αστή του κερατά που τολμά από το suburban σπίτι της να έχει άποψη.

Ναι ρε, έχω άποψη. Και με εκνευρίζει απίστευτα η τυραννία της πλειοψηφίας. Οι μάζες. Ο όχλος. Γιατί ο όχλος χειραγωγείται. Αλλού πρέπει να πάει κι αλλού πηγαίνει. Επηρεάζεται. Μέσα στη μάζα, κάνεις ό,τι κάνει ο διπλανός σου. Μόνο όταν σταθείς απέναντι καταλαβαίνεις πόσο ηλίθιο είναι αυτό που κάνεις.

Είμαι μια γυναίκα που σήμερα μαγείρεψε φακές. Που άκουσε ότι πέθανε ένας πρώην πρόεδρος και είπε «Θεός μακαρίσει τον», πάμε παρακάτω. Που άκουσε ότι καίγεται η Αθήνα και σκέφτηκε «Με αφορά; Θα έπρεπε να με αφορά;». Που συνεχίζει να γράφει ένα άρθρο για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων γυναικών στην Αγγλία, που ζει ανάμεσα σε σημειώσεις και παραπομπές. Που απόψε θα πάει να κοιμηθεί ήρεμη.

Όπως άλλωστε κάνουν όλοι. «Επαναστάτες» και μη.

Advertisements


No Responses Yet to “Λογική κι ευαισθησία”

  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: