Απάντηση

07Ιαν.09

Aν ήμουν θεός, δε θα έφτιαχνα τον πόνο. Kαι μάλλον δε θα έφτιαχνα ούτε τον έρωτα. Oπότε καλύτερα που δεν είμαι θεός. 

Η ιστορία της πτώσης όμως, θα μπορούσε να εννοεί ότι τον έρωτα και τον πόνο τον έφτιαξαν οι άνθρωποι. Όταν δάγκωσαν το μήλο και εξορίστηκαν από τον παράδεισο. Εξορίστηκαν από την Εδέμ κι άρχισαν να ψάχνουν τον μυστικό κήπο στους άλλους ανθρώπους. Ο Σατρ έγραψε ότι «ο άλλος είναι η κόλασή μου». Τείνω να συμφωνήσω μαζί του. Υπάρχει όμως στο βάθος μια μικρή φωνή, εκείνη η βαθιά φωνή, που δεν ακούει ποτέ κανείς, που μου λέει πως εγώ πιστεύω ακόμα ότι ο άλλος θα γίνει μια μέρα παράδεισος. 

 

Ξεκίνησε ως μια μικρή απάντηση σ’ αυτό κι όπως όλα όσα με κάνουν να σκέφτομαι, εξελίχθηκε στην πορεία. 

Advertisements


12 Responses to “Απάντηση”

  1. συμφωνώ με τον Σαρτρ, αλλά αν θες να βρεισ τον παράδεισο στους άλλους, καλύτερα να ξεκινάς από τον εαυτό σου, όχι;

  2. Οι άλλοι δεν είναι μονοσήμαντοι, το ξέρουμε καλά. Παράδεισος και κόλαση είναι αλληλένδετοι, δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

    Θα συμφωνήσω με την Κροτούλα. Ας ξεκινήσουμε από μας. 🙂

  3. Κροτ και Ρενάτα ναι, συμφωνώ ότι η ευτυχία πηγάζει πρώτα από μέσα μας (αν με την έννοια «παράδεισος» εννοοούμε «ευτυχία») αλλά θα μπορούσε κανείς να είναι πραγματικά στον παράδεισο αν είναι μόνος; Σίγουρα δεν μπορείς να βρεις τον παράδεισο αν έχεις issues με τον εαυτό σου, όταν όμως τα λύσεις τα issues, δε χρειάζονται κι άλλοι άνθρωποι;
    Και ναι, αν υπάρχει παράδεισος, αναπόφευκτα υπαρχει και η κόλαση. Όψεις του ίδιου νομίσματος, δεν μπορεί να υπάρχει η μια χωρίς την άλλη.

  4. «Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ». Απλό αλλά αληθινό. Και ναι, νομίζω ότι για να βρεις τον παράδεισο (ευτυχία) χρειάζονται και άλλοι συνήθως.

  5. When it comes to the point of aching, love and pain are indifferent.
    When there’s love, there’s pain. When there’s pain, there’s feeling.
    If one was a God and tried to put aside pain and love, they would also put aside any trace of feeling.

  6. Yπάρχει Παράδεισος ή απλά στιγμές ευτυχίας?

  7. ατε ρε..
    δε θα εφτιαχνες τον ερωτα?
    και τι θα ηταν σημαντικο στο δικο σου κοσμο?

  8. drSpock, συμφωνούμε, και στον ορισμό του παράδεισου και στο ότι χρειάζονται κι άλλοι.

    UnshavedBastard, you are right, as always.

    Liakada χμ, σ’ αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να σου απαντήσω. Η ρεαλιστική πλευρά μου λέει ότι δεν υπάρχει, η ρομαντική λέει ότι υπάρχει. Άντε να βγάλεις άκρη…

    Πράσινη νεράιδα, ο έρωτας είναι σημαντικός στο δικό μου κόσμο. Απλά επειδή βλέπω πόσο πόνο μπορεί να προκαλέσει, μάλλον θα επέλεγα να μην τον φτιάξω.

  9. Αμ δεν μπορώ, δεν έχω μπορέσει ως τώρα να βγάλω άκρη …
    Και πιστεύω πως όλοι μας κρύβουμε μέσα μας και τη ρεαλιστική πλευρα του χαρακτήρα μας και κάποια δόση ρομαντισμού( μόνο που άλλοι το παραδέχονται και άλλοι όχι) και περπατάμε κάπου στη μέση .. ψάχνοντας για >Παραδείσους κι αφήνοντας να πάνε χαμένες στιγμές ευτυχίας..

  10. Λιακάδα θα συμφωνήσω μαζί σου σ’ αυτό. Πολλές στιγμές ευτυχίας πάνε χαμένες.

  11. Κι όμως… αυτά που ξεκινούν ως μια πρόχειρη μικρή απάντηση
    μας οδηγούν συχνά στα πιο μεγάλα ερωτήματα.

  12. Λάθος Κροτ (σε έπιασα). Δεν ξεκινάς ποτέ από τον εαυτό σου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: