Confessions of a teenage drama queen

26Ιαν.09

Από ένα σημείο και μετά δεν σε ένοιαζε. Εντάξει, σου πήρε δυο χρόνια και κάτι για να φτάσεις σ’ εκείνο το σημείο, όμως πραγματικά, μετά από εκείνο το σημείο δεν σε ένοιαζε. Το ότι άλλαξες περιβάλλον σίγουρα βοήθησε. Πολύ. 

Πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος άνθρωπος τώρα; Πιστεύεις ότι όλη αυτή η ιστορία σε έκανε καλύτερη; Εγώ δεν ξέρω. Ναι, σίγουρα, δεν μπορώ να ξέρω τι πιστεύεις, τι σου λέει εκείνη η φωνή στο κεφάλι σου, αλλά νομίζω ότι… Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν είσαι καλύτερη γιατί δεν μπορώ να ξέρω πως θα ήσουν αλλιώς. Ξέρω πάντως ότι εσύ ποτέ δε θα συμπεριφερόσουν έτσι. Όπως ξέρω πως για το ότι είσαι τόσο κλειστή, φταίει όλη αυτή η … ιστορία. Ξέρω ότι είσαι διαφορετική, καλύτερη ή χειρότερη, δεν μπορώ να το πω. 

Αλήθεια δε σε ένοιαζε; Μάλλον. Πολύ λίγα πράγματα σε νοιάζουν πια. Και σ’ αυτό έκλεισες. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν κατάλαβαν ποτέ πόσο αντίκτυπο είχε η συμπεριφορά τους πάνω σου. Αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνουν πως οι πράξεις τους διαμόρφωσαν αυτό που είσαι. Αναγκάστηκες να αλλάξεις. Αναγκάστηκες να γίνεις αυτό που είσαι. Για να επιβιώσεις. Για να μην καταλήξεις καταθληπτικιά στα δεκαπέντε σου. 

Μου το είπες κάποτε, ότι το διάβασμα ήταν μια μορφή απόδρασης. Διάβαζες για να γεμίζει το μυαλό σου με εικόνες και πράξεις από τις ζωές άλλων ανθρώπων, fictional ή μη, δεν είχε σημασία. Διάβαζες για να ζήσεις τις χίλιες ζωές που δε θα μπορούσες να ζήσεις πραγματικά. Κι όταν το διάβασμα έπαψε να αρκεί, άρχισες να γράφεις. Θυμάσαι τι λέει η Vanessa στην κόρη της για την Virginia; «Your aunt is a very lucky woman Angelica. She has two lives. The life she is living, and the book she is writing.» *

Ξέρεις, αν ποτέ το τελειώσεις εκείνο το βιβλίο, θα έπρεπε να τους το αφιερώσεις. Πρέπει να τους αφιερώσεις τουλάχιστο ένα βιβλίο. «Στην καταραμένη οκτάδα, δεν θα μάθετε ποτέ πόσα σας χρωστάω» or something along those lines. 

Θα είναι αστείο να τις συναντήσεις μετά. Σε κάποια δεξίωση, σε σπίτια κοινών γνωστών, οπουδήποτε. Lonely business women and trophy wifes. Θα ξέρουν τότε άραγε; Πόσο μάταια ήταν όλα; Πόσο απίστευτα ασήμαντα ήταν τα δράματα της εφηβείας μας; Θα μιλήσετε «εγκάρδια», ενώ στην πραγματικότητα θα είστε ψυχρές. Και μετά η κάθε μια στο σπίτι της. Με σκυλιά, παιδιά, συζύγους –μ’ αυτή τη σειρά-. Κι εσύ θα ανοίξεις τον υπολογιστή, ή θα πάρεις το μπλοκ και θα καθίσεις στο κρεβάτι. Με το μολύβι σου και τη λάμπα του κομοδίνου.

Μια κουρασμένη πενηντάρα που πρέπει να ξυπνήσει νωρίς. Θα αναρωτιέσαι αν αυτή η γυναίκα που μόλις είδες είναι ευτυχισμένη. Και θα σκέφτεσαι ότι εσύ δεν είσαι. Ναι, παρ’ όλη την αισιοδοξία μου, το μέλλον σου -και το δικό μου- το ξέρω. Ευτυχισμένες δε θα γίνουμε. Στιγιαία χαρούμενες μπορεί. Ευτυχισμένες όχι. We think too much. Κι έτσι στα πενήντα μας θα βαδίζουμε διστακτικά προς το midlife crisis. Χωρίς θρησκεία για να πιαστούμε πάνω της, αν είναι να γίνω θρήσκα στα πενήντα μου, I might as well be sleeping (well, not exactly sleeping, shagging would be more appropriate) with the gardener.

Τι έλεγα; Δε θυμάμαι. Και δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω σου, σ’ εκείνη την ταραγμένη ηλικία που έψαχνες ποια είσαι, σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα. Δεν είσαι μόνη σου. Δεν λέω ότι αυτό συμβαίνει συχνά, πολύ λίγοι έχουμε class, μην το ξεχνάς αυτό, όμως συμβαίνει. 

Και δυστυχώς, ο καθένας μας πρέπει να μάθει να επιβιώνει μόνος του. Εσύ σκλήρηνες, άλλος μπορεί να μαλάκωσε, άλλος αδιαφόρησε. Κι η μικρή -γιατί το ξέρω, ανησυχείς για την μικρή- μόνη της θα μάθει να επιβιώνει. Δεν έχεις να της πεις κάτι που θα την βοηθήσει. Περνά τη φάση που «κανείς δεν την καταλαβαίνει». Been there, done that. Όταν καταλάβει πως δεν είναι μόνη της, θα είναι αργά. Θα έχει διαμορφωθεί πια, ακόμα κι αν δεν το ξέρει ακόμα. 

Τώρα για το αν θα είναι καλύτερη ή χειρότερη… Θα σε ρωτήσω, από τι; Όπως κι να είναι, θα την αγαπάμε, γιατι είναι η μικρή. Μεταξύ μας όμως, νομίζω ότι η μικρή θα γίνει καλύτερη από μας. Αυτό, ή θα τσακιστεί τελείως.

 

 

 

 

 

Άκουγα προχθές ότι σειρές όπως το One Tree Hill, The OC, Gossip Girl, είναι υπερβολικές. Ίσως. Όμως, αν το σκεφτείς, έχουμε ζήσει τέτοιες ιστορίες. Αν ξεχάσεις το αλκόολ, τα ναρκωτικά και το σεξ (που και πάλι, υπήρχαν μέχρι ενός σημείου, ε; ) αυτή ήταν η ζωή μας. Μέχρι τη στιγμή που αποδράσαμε. Χαίρομαι που απέδρασες μαζί μου. Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε σένα. Κι ας μη με διαβάζεις. 

*Το quote φυσικά από τις Ώρες.

Advertisements


4 Responses to “Confessions of a teenage drama queen”

  1. That was a great post.
    Γεμάτο εικόνες.

    «Lonely business women and trophy wifes.»

    That made me smile. 🙂

    Κάπου διάβασα ότι there are two types of people: the ones that peak at high school, and the others.

    We all’ve been through some rough patches, througout our high-school years. Some of it was really bad, some other «moments» were just, nice.

    There’s so much after that, it is a shame really for people who still laugh at the same jokes, who dig up dirt on others just to get the satisfaction.

    I’m glad both of you are past it. A few scars, but hey? What would life be without some drama to write a good book about?

    Όσο για τη μικρή ελπίζω να μιλάς μαζί της, έστω κι αν δεν την βλέπεις. Someone who’s «been there, did that», θα ήταν καλά να της πει έστω και μια κουβέντα to soothe any pain.

    Good morning Your Highness.

  2. «Στιγιαία χαρούμενες μπορεί. Ευτυχισμένες όχι. We think too much.»
    Νομίζω χειροτερεύω.

    Γρήγορη ερώτηση: η θρησκεία σε τι χρησιμεύει;

    Η ταινία είναι (προφανώς) άψογη.

  3. Είναι πολύ δύσκολη εποχή η εφηβεία, ειδικά στο σχολείο με τους «νταήδες», τις κλίκες και τα συμπαρομαρτούντα. Ευτυχώς κάποια στιγμή περνούν. Το θέμα είναι να μην τη περάσει κανείς μόνος.

    Όσο για την αγωνία με τη μικρή, χρειάζεται να της το πει κάποιος τελικά. Το ΄λεγα πέρσι και τους το θυμίζω και τώρα όταν έρχονται. Είναι σημαντικό να ξέρουν πως κάποτε θα περάσει.

  4. Unshaved thanks. When people reach their peak, they can only go down, you know that, right? Και φυσικά, αυτό έλειπε, να κολλήσουμε στις μαλακίες του high school drama. Απλά μερικές φορές, κάποια πράγματα έρχονται στην επιφάνεια και ζητούν να βγουν έξω γιατί αλλιώς σε πνίγει η αδικία και η μαλακία της όλης κατάστασης.

    Πράσινη νεράιδα, σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Σε παρηγόρησα κάπως; Η θρησκεία χρησιμεύει στο να αντιμετωπίζουμε τον θάνατο. Μας βοηθά να έχουμε ελπίδα ακόμα κι όταν όλα τελειώνουν. Η ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης σε κάνει να νιώθεις καλύτερα συνήθως. Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη. Με τους κανονισμούς της θρησκείας έχω το πρόβλημα, με τα δόγματα και τις αντιφάσεις.
    Ποια ταινία; Το The Hours ή το Confessions of a teenage drama queen? Σε μένα άρεσαν και τα δύο. Η πρώτη είναι στο top10 μου, η δεύτερη, χμ, στο top100 μάλλον.

    Ρενάτα μου σου το ‘χω ξαναπεί, πρέπει να είσαι καταπληκτική θεία και καταπληκτική δασκάλα. Μακάρι να ήταν όλοι οι εκπαιδευτικοί έτσι. Είχα την τύχη να έχω μερικούς αρκετά καλούς, που όντως βοηθούσαν, που τους θυμάμαι συχνά και εύχομαι να είναι καλά. Όπως είμαι σίγουρη σκέφτονται και οι μαθητές σου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: