Scraps 8

27Ιαν.09

book2

  • Την προηγούμενη Τετάρτη  ξύπνησα στις 9.20 το πρωί. Είχα μάθημα στις δέκα. Σηκώθηκα, ντύθηκα, στολίστηκα βιαστικά και αφηρημένη φόρεσα τα πορτοκαλιά μου converse. Βγαίνω έξω, κάνω δυο βήματα και πατ!, ξαπλώνομαι στο πεζοδρόμιο. Σηκώνομαι όπως-όπως και πάω να αλλάξω παπούτσια, η ώρα είναι 10 παρά τέταρτο. Αλλάξω παπούτσια, ξαναβγαίνω έξω, όμως κι αυτά γλιστράνε. Fuck, έχει πάγο στο πεζοδρόμιο κι ακόμα να περάσουν να ρίξουν αλάτι. Fuck, fuck, fuck. Κουτσά στραβά, φτάνω μέχρι τα όρια του πανεπιστημίου. Διαδρομή που κανονικά κάμνω σε 3 λεπτά, έκαμα την σε 7.  Και βοήθησα και μια κυρία που γλίστρισε στο πιο επικίνδυνο σημείο της διαδρομής (εγώ την είχα πάθει άλλη φορά και ήξερα να το αποφύγω). Πάω στο μάθημα δέκα λεπτά καθυστερημένη. «No worries», λέει η καθηγήτριά μου, «I just came in, I slipped on my way here». Δέκα λεπτά μετά, μπαίνει μέσα μια άλλη κοπέλα με σχισμένο καλσόν και σπασμένο τακούνι. Πριν προλάβει να μιλήσει, λέει η καθηγήτρια «Let me guess, you slipped on the pavement, near the east entrance of campus, right accros the science park.». «Yeah, how do you know?» «Ok girls, raise your hands if you ‘ve slipped there at least once». Έντεκα γυναίκες σηκώνουν τα χέρια… 
  • Footballer’s wife by Amy Macdonald. What she says. (Λίγο ειρωνικό βέβαια το ότι η ίδια βγαίνει με ένα ποδοσφαιριστή, αλλά και πάλι, συμφωνώ μ’ αυτά που λέει. Wifes… Τσκ, τσκ, τσκ.) Γενικά, μου αρέσει η μουσική της, αξίζει να το ψάξεις λίγο. 
  • Το post της με έβαλε σε σκέψεις. Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ τον τομέα «φιλία». Χάνω καθημερινά ανθρώπους μέσα από τα χέρια μου και δεν ξέρω πως νιώθω γι’ αυτό. Νομίζω έχω αποκτηνωθεί. Γιατί έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται, «ένας φεύγει, άλλος έρχεται», όπως μου έλεγαν κάποτε για τους νεκρούς. Νομίζω ότι είμαι καλή φίλη. Κρατώ τις ισορροπίες. Είμαι εκεί όταν με χρειάζονται και ξέρω να εξαφανίζομαι όταν πρέπει. Δε φορτώνω τους άλλους με τα δικά μου, πρέπει να με απασχολεί πολύ κάτι για να το μοιραστώ, εκτός φυσικά κι αν μιλάμε για τις τρεις κολλητές μου, που ξέρουν ανά πάσα στιγμή τα πάντα, καμιά φορά και χωρίς να τους τα πω. Νομίζω ότι είμαι καλή φίλη. Ούτε θύμα, ούτε θύτης. Γιατί όμως χάνονται οι άνθρωποι από τη ζωή μου δεν μπορώ να το καταλάβω…
  • Αφού ανέφερα φίλους, να μια Αλεξίου κέρασμα. Τους φίλους τους διαλέγουμε…  Αγαπημένο.
  • Το άκουσα και με ξένισε/ξίνισε: Μια κυρία κοντά στα πενήντα, φίλη της μαμάς, είπε για τον πρόσφατο χωρισμό της κόρης άλλης φίλης της μαμάς: «Τι να πεις; Φοιτητές… Καταναλώνονται σε ασήμαντες, ανούσιες σχέσεις». Γιατί με ξένισε/ξίνισε; Επειδή η συγκεκριμένη κυρία γνώρισε τον σύζυγό της ενώ σπούδαζε και τον παντρεύτηκε δυο μήνες αφού πήρε πτυχίο. 
  • Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με εκπλήσσουν ευχάριστα. Μια μικρή κίνηση μπορεί να με κάνει να χαμογελώ για ώρες. 
  • Θα έγραφα κάτι τώρα, αλλά ξαφνικά νιώθω self-conscious. Κάτι πάει λάθος, το ξέρω. 
  • I. is hilarious when she is on a sugar – high… I should give her sweets more often…
  • Grease is still the word. Ίσως να είναι το ότι μετά από το post του εδώ άρχισα να σκέφτομαι τα High School Years μου, ίσως να είναι η συζήτηση για τις teen drama series που είχα προ ημερών, ίσως να είναι η μαμά που ανησυχεί γιατί η μικρή κλαίει στον ύπνο της. Όλα αυτά μαζί και το καθένα μόνο του συντέλεσαν στο να τραγουδώ το soundtrack του Grease εδώ και τρεις μέρες. There are worse things I could do. (και σε συνδυασμό με την teen drama series που έλεγα) Αγαπημένο και απόλυτα αληθινό.
  • Γύρω ακούγονταν σειρήνες. Σειρήνες. Αστυνομία, πυροσβεστική, ασθενοφόρα. Παντού σειρήνες. 
  • Χθες στο μικρό χωριό μας, είχαμε μια χαρούμενη carnival parade. Όσο έβλεπα την παρέλαση, με τα αφρικάνικα ταμπούρλα που κρατούσαν το ρυθμό, από μέσα μου σκεφτόμουν «των εχθρών τα φουσάτα περάσαν… και ξανά προς τη δόξα τραβά». Η Ι. λέει ότι είναι παρενέργεια της ελληνορθόδοξης παιδείας μου. Και νομίζω ότι για άλλη μια φορά έχει δίκιο. 
  • Update: Καταλήψεις σε πανεπιστήμια στο UK. Εξαιρετικά ενδιαφέρον, διαβάστε εδώ (γενική σελίδα που συγκεντρώνει τα νέα των καταλήψεων και ενδεικτικά εδώ (για την κατάληψη στο University of Warwick). Στην πρώτη σελίδα μπορείτε να διαβάσετε και για καταλήψεις κτηρίων του BBC. Θεωρώ καθήκον μου να αναφέρω ότι αυτές οι καταλήψεις είναι συμβολικές, απόλυτα ειρηνικές και δεν προκαλούν προβλήματα στη λειτουργία των διαφόρων πανεπιστημίων. Και δεν νομίζω να εμποδίζουν ούτε τη λειτουργία του BBC. 
  • Τελειώνω, με μια παράκληση. Διαβάστε το χθεσινό κείμενο, μη θαφτεί κάτω από τα scraps. Κι αν είστε ακόμα σε high school καταστάσεις, μην επιβαρύνετε το κάρμα σας με κακίες. Είναι ανώριμο, ανώφελο και απίστευτα lame. Get a life and learn to live it. Live and let live!
Advertisements


5 Responses to “Scraps 8”

  1. τα περιεγραψες τοσο ομορφα, δεν ξερω τι να γραψω.
    ένα χαμόελο για τους φίλους που διαλέγουμε..

    υ.γ. αυτήν τη φορά είδα όλα τα βιντεάκια
    πιάνω μπόνους γι’αυτο;!

  2. Ι love this Scraps thingie you keep on doing.
    I like the photo too.
    It’s so you.

  3. Πράσινη νεράιδα, τα είδες; Όλα; Μάνα μου ρε, ήταν τζαι κάμποσα… 🙂

    Unshaved, glad you like it. It was supposed to be a one-off thing, but its really convenient to throw my random thoughts in a post and get over with it. The photo is so me? Hm… Always trying to be organising but somehow ending up making a mess? Yeap, I guess it’s just like me.

  4. Ενα φίλι για τους φίλους που έχουμε και δεν το ξέρουμε αλλά το μαθαίνουμε ξαφνικά

  5. Φλεγόμενε, αυτοί καμιά φορά προκύπτουν να είναι οι καλύτεροι φίλοι.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: