Dilemmas

18Φεβ.09

Ναι, έχει έρθει. Η στιγμή που η υποφαινόμενη πρέπει να αποφασίσει τι ακριβώς θα κάνει για να πάρει πτυχίο. Κυριολεκτικά τι θα κάνει για να πάρει πτυχίο. Και πάλι γράφω για μένα στο τρίτο πρόσωπο…

Ok, οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν ότι για να πάρουν πτυχίο πρέπει να κάτσουν και να διαβάσουν. Αυτό ισχύει και για μένα, αλλά είναι τόσο θεμελιώδες που δεν μου προκαλεί κανένα δίλημμα. Το δίλημμα έρχεται όταν πρέπει να διαλέξω τι θα διαβάζω για να πάρω πτυχίο. Ναι, έχω επιλογή. Κατ’ ακρίβειαν, έχω πολλές επιλογές, οι περισσότερες από τις οποίες δεν με ενδιαφέρουν. Καθόλου. Και φυσικά, το ένα θέμα με το οποίο δεν έχω καμία όρεξη να ασχοληθώ είναι το μοναδικό υποχρεωτικό. Υποθέτω είναι υποχρεωτικό γιατί αν δεν ήταν δε θα το διάλεγε κανείς. 

Εντάξει, λάθος. Θα το διάλεγα έτσι κι αλλιώς γιατί μάλλον μ’ αυτό θα ασχολούμαι σε όλη μου τη ζωή, στο 95% των περιπτώσεων είναι ωραίο και εύκολο θέμα, τρία έγραφα, πέντε υπογραφές και τελείωσες. Υπάρχει όμως και εκείνο το 5% των περιπτώσεων που όλα γίνονται μαλλιά κουβάρια κι άντε να ξεμπλέξεις. Το μάθημα φυσικά δε διδάσκει τη νορμάλ πορεία των πραγμάτων, ασχολείται με το 5% των περιπτώσεων. Για 8 μήνες…

Το δίλημμα όμως και πάλι δεν είναι στο πιο πάνω. Είναι υποχρεωτικό, δεν έχω επιλογή. Το δίλημμα δεν είναι και ούτε στα άλλα 2 που πρέπει να διαλέξω. Κι εκείνα τα έχω επιλέξει και εύχομαι να είναι ενδιαφέροντα και να μην κτυπάω το πολύ όμορφο κεφάλι μου σε τοίχους. Το δίλημμα είναι για το τρίτο που πρέπει να διαλέξω. 

Υπάρχει η επιλογή αυτό το τρίτο να μην είναι μάθημα, αλλά disertation. Δέκα με δώδεκα χιλιάδες λέξεις σε θέμα της επιλογής μου. (Το θέμα γυρίζει στο μυαλό μου εδώ και τρία χρόνια, μπορώ να το ψάξω, να το γράψω και να πάρω και γαμώ τους βαθμούς.) Ακούγεται too good to be true? Yes, there is a catch.

Πρώτον (και αρκετά minor, δεν είναι καν θέμα): Για να μου επιτραπεί το dissertation ως επιλογή, πρέπει να έχω κάποιους άλφα βαθμούς. Ο στόχος είναι αυτούς τους βαθμούς να τους έχω έτσι κι αλλιώς και προς το παρόν τους έχω χωρίς να χτυπιέμαι ιδιαίτερα. I abso-fuckin-lutely rock in writing essays. But I abso-fuckin-lutely suck at exams. Εντάξει, it’s not that bad, απλά δεν τα πάω τόσο απίστευτα καλά όσο στα essays. Λέω ότι αυτή η προϋπόθεση δεν με απασχολεί ιδιαίτερα διότι αν αποφασίσω ότι θέλω να το κάνω, θα τα πάω όχι απλά καλά, θα τα παώ εξαιρετικά. Και το θέλω αρκετά ώστε να το πετύχω. 

Και μάλλον ακούγομαι overconfident αλλά αν πραγματικά συγκεντρωθώ σ’ έναν στόχο what are the chances να μην τα καταφέρω; 

Δεύτερον (και κυρίως θέμα): Βασικά το δεύτερο θέμα είναι το θέμα που θέλω να ερευνήσω και να γράψω. Οk, my provisional title is «Exploring the concept of consent in BDSM relationships in a socio-legal context». Breathe. Θυμήθηκες να αναπνεύσεις; Ακριβώς. Το πιθανότερο έχω σοκάρει τους αναγνώστες μου. Δε θέλω να σκέφτομαι τι θα πάθει η μανούλα όταν της πω το θέμα που διάλεξα. Και πες, η μανούλα μεγάλο κορίτσι είναι, θα το καταπιεί. Στη γιαγιά πως το λέω; Και μετά πως εξηγώ τι στο καλό είναι BDSM; Τη στέλνω να το διαβάσει στη wikipedia;

Πες ότι έχω καταπιεί τη ντροπή μου και το έχω πει στην οικογένεια. Και πες ότι ξέρουν ήδη ότι μόνο στενόμυαλη δε με λες και ότι οι απόψεις μου για το σεξ είναι κάθε άλλο παρά συμβατικές. Και πες ότι τους πείθω ότι το focus μου είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς δε θα διαβάσουν δώδεκα χιλιάδες λέξεις στην απίστευτα rigid legal γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτές τις περιπτώσεις. 

Σε ένα μελλοντικό εργοδότη πως λέω τον τίτλο της διπλωματικής μου; Πως στο καλό πάω στον χριστιανό και του λέω τον τίτλο της διπλωματικής μου; Και μετά πως τον πείθω ότι δεν είμαι Dominatrix? Ή submissive? Δε νομίζω να εκτιμήσει το openmidness μου και να μου πει, μπράβο κοπέλα μου που έγραψες δώδεκα χιλιάδες λέξεις πάνω στο πως η «κοινή ηθική» και η θρησκευτική υποκρισία καταπιέζει μια απόλυτα φυσιολογική ανάγκη κάποιων ανθρώπων. Για να μην αναφέρω το πως θα με κοιτάξει να αναφέρω κάπου και το άρθρο 8 της «Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» (της ποιας; ) . 

Φυσικά υπάρχει πάντα η πιθανότητα του να μην επιλέξω να δουλέψω στην Κύπρο. Αυτό είναι πιο δύσκολο να το πω στη μανούλα από το ότι με ενδιαφέρει να γράψω για το BDSM. Actually, αυτό θα είναι πιο δύσκολο να το πω στη μανούλα κι απ’ ότι θα ήταν να της πως that I ‘m into BDSM… Που αν ήμουν, δε θα της το ‘λεγα, τι την νοιάζει, απλά λέω, ότι θα ήταν πιο εύκολο να της πω ότι μου αρέσει να με δένουν παρά ότι θα ζήσω μακριά της. 

Φυσικά, τέτοια που είμαι, θέλω να σκοτωθώ για να μπω στο πρόγραμμα και θέλω μετά να περάσω ένα χρόνο από τη ζωή μου κάνοντας research σε ένα τομέα που δεν έχει πολλές πηγές. Δηλαδή, έχω αυτοκαταστροφικές τάσεις. Δηλαδή, μάλλον είμαι μαζοχίστρια. Oh god, my head spins…

Βασικά, αντιμετωπίζω ξανά το αιώνιο μου πρόβλημα. Διστάζω να κάνω κάτι που πραγματικά θέλω διότι ανησυχώ για την επαγγελματική μου αποκατάσταση. 

Οπότε, κάνω αυτό που θέλω ’cause we aint going any younger ή για άλλη μια φορά συμβιβάζομαι και μαθαίνω να είμαι ευτυχισμένη με το τίποτα;

 

Το να να πάρω το dissertation και να αλλάξω θέμα, δεν πολυπαίζει. Αν το πάρω θα σκέφτομαι συνέχει πως εγώ το άλλο ήθελα. Εκτός κι αν βρω κάτι που να με ενδιαφέρει ακόμα περισσότερο. 

Ά! Μάλλον έχω μέχρι την Παρασκευή για να αποφασίσω.

Advertisements


13 Responses to “Dilemmas”

  1. Όταν έχεις επιλογές, που όλες οδηγούν στο ίδιο -πολλές φορές ανιαρό- σημείο, τότε είναι αναπόφευκτο να μην διαλέξεις κάτι που να σε ενθουσιάζει. Είτε ειναι σαδομαζοχιστικές εξηγήσεις σε στυλ sociology ή whatever. Προσπάθησε να κάνεις embrace ό,τι σε ιντριγκάρει και σκέψου πως κανείς δεν είναι αληθινά ευχαριστημένος με τη δουλειά του. Εχτός απο τους freelance artists, writers etc, who do not maintain any sort of lifestyle.
    Some would say it’s not that bad, but money does matter. Besides, you know better.

  2. Do the BDSM! Its Kinky! Αλλά αν εν έρκεσουν τζιαι εσύ που ποδά που είμαι, δεν θα είχες ούτε εξετάσεις ούτε disertation να κάμεις! 😀 (we call it Special Study)

  3. ό,τι τζαι να αποφασίσεις να κάμεις, αν θα αλλάξεις θέμα στο dissertation φρόντισε να είσαι 1000% σίγουρη ότι σε ενδιαφέρει. Μιλώ εκ πείρας! Έπρεπε να δίσω τον εαυτό μου στην καρέκλα, να χάσω χίλιες προθεσμίες τζαι να υποσχεθώ του εαυτού μου τα απίστευτα για να ασχοληθώ με το dissertation μου. Cheers!;)

  4. Αξύριστε, έχω μπερδευτεί. Εσύ τώρα μου λες να το κάνω ή να μην το κάνω; Ή μου λες ότι I know best και να αποφασίσω μόνη μου;

    Απελευθερωμένε, μάλλον θα το κάνω. Και προς το παρόν δε θα πω και σε κανένα τίποτα. Θα το διαλέξω, θα ψάξω να βρω supervisor (άλλο condition που ίσως προκαλέσει πρόβλημα) και στους γονείς μπορώ να ανακοινώσω το θέμα το καλοκαιράκι, όχι στην ακρογιάλια…

    Rocksane, welcome! Ναι, καταλαβαίνω τι εννοείς. Και αν αλλάξω το θέμα, θα το αλλάξω για κάτι που πραγματικά θα με ενδιαφέρει. Πολύ όμως. Έχω back up θέμα, καμία σχέση με την kinky, πρώτη μου επιλογή αλλά υπάρχει.

  5. hahaha wonderful subject!

  6. Φωτούλλα, one of a kind! Εν μπορείς να πεις, είμαι κάθε άλλο παρά τυπική lawyer…

  7. ΟΚ ειναι Παρασκευή, μπορεί να άργησα λίγο.
    Άκου τι σκέφτομαι. Θα κάνεις το dissertation που θες εσύ γιατί για τόσο μεγάλο essay ( έκανα και γω ένα στο BA στη θέση εξετάσεων -15,000 και μια χαρά ήτανε) είναι καλά να γουστάρεις αυτό που κάνεις. Έχεις δρόμο και μελέτη μπροστά σου και είναι καλά να το θες με τα χίλια.

    Επίσης, χέσε την επαγγελματική πορεία και οικογένεια. Για τους εξής λόγους:
    – Από την πείρα μου, τα essays, τα thesis κτλ δεν παίζουν τόσο ρόλο στην επαγγελματική σου πορεία όσο νομίζεις τώρα. Όταν τελείωνα το MA μου έκανα ένα thesis πάνω σε ένα θέμα που ήμουν σίγουρη πως θα εντυπωσίαζε Κύπριους εργοδότες και θα ήταν πάρα πολύ χρήσιμο στο CV μου. ΌΧι μόνο ήταν ένα θέμα που βαρέθηκα που έκανα και δεν μ αρεσει, δεν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην επαγγελματική μου πορεία. Και έχει 10 χρόνια σχεδόν που δουλεύω. Άρα κάνε αυτό που θες τώρα, enjoy it και όταν θα έρθει η ώρα να σε ρωτήσει ο εργοδότης θα βρεις πολύ καλά επιχειρήματα. Επίσης μην ξεχνας ότι έχεις και ένα MA μπροστά σου όπου και εκεί θα πρέπει να παρουσιάσεις ένα thesis.
    – Δεν είναι ανάγκη να μάθει η γιαγιά σου. Εξήγα στους γονείς σου ότι κάνεις αυτό το θέμα γιατί το βρίσκεις πρόκληση from a legal point of view και όχι γιατί το κάνεις και σ αρέσει!
    Αυτά. Ελπίζω να βοήθησα
    ( γιατί διαισθανόσουνα ότι θα είχα άποψη;)

  8. Τουλίπα, την αίτηση την έχω παραδώσει, τώρα να δούμε αν θα εγκριθεί. Βασικά, λόγω της συζήτησης για επιλογές κτλ που γινόταν στο blog σου ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα μου έλεγες να το κάνω κι επειδή χρειαζόμουν να τουλάχιστο έναν εμψυχωτή, I kind of manipulated you into telling me what I wanted to hear. I sincerely apologise. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να βρω supervisor. Ελπίζω να μη δυσκολευτώ, αν δεν βρω supervisor, πάει η διπλωματική!
    Κατά τα άλλα, σήμερα ήρθε το φόρεμα και τελικά είναι πολύ μεγάλο και πρέπει να επιστραφεί… Σνιφ, σνιφ…

  9. Your majesty, for all it’s worth, de me exei rotisei pote kaneis pano se ti itan oi diplomatikes mou… kai apo tote pou efiga apo to akadimailiki, de me rotise pote kaneis pano se ti eina to didaktoriko mou. Ma pote omos…
    GIa kalo kai gia kako vale ekei ena titlo me ligo woolly ‘non-conventional practices’, ‘the boundaries of consent’ anti gia BDSM kai eisai enta3ei.
    Oso gia ti giagia, den tin petixaineis pouthena. I dikia mou de borouse na sinelthei pou asxoliomouna me tin Tourkia pou itan kai tis modas tote…

  10. Σιγά μην με έκανες manupilate…σου είπα τι θα έκανα εγώ. ( είμαι αντιδραστική γενικά).
    θα βρεις supervisor, μην ανησυχεις.
    αν ειναι μονο θεμα νουμερου το ρούχο είναι οκ!

  11. Lalu welcome. Αλήθεια; Ποτέ; Είναι από τα πρώτα πράγματα που ρωτάω αν ξέρω ότι ο άλλος έχει κάνει μεταπτυχιακά. Με ενδιαφέρει να δω τι θα μπορούσε να αγγίξει κάποιον αρκετά ώστε να το ερευνήσει σε επίπεδο διδακτορικού. Ευχαριστώ για τις ιδέες, το «non-conventional practices» μου άρεσε, δε θα χρειάζεται να εξηγώ κιόλας τι είναι τα «non-conventional practices». Εγώ δε θα το είχα σκεφτεί έτσι, συνήθως μου αρέσει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, δε θα είχα σκεφτεί να το καμουφλάρω έτσι ωραία. Νομίζω ότι η γιαγιά θα μου συγχωρούσε την Τουρκία αλλά όχι το s&m. Τουρκολόγους έχουμε στην οικογένεια. Φανερά kinky people όχι.

    Τουλίπα, εντάξει manipulate in inverted commas. Εννοούσα ότι σε «υποχρέωσα» κατά κάποιον τρόπο να εκφράσεις άποψη. Αν δε σε είχα ρωτήσει ευθέως, μπορούσες να πας πάσο και να μη σχολιάσεις.
    Ναι, είναι θέμα νουμέρου το φόρεμα (πρώτη φορά ανακαλύπτω ότι έχασα βάρος και δε χαίρομαι) αλλά νομίζω ότι δεν το έχουν σε μικρότερο. Στην ιστοσελίδα το διαφήμιζαν σε 2 μόνο νούμερα, το ένα βγήκε πολύ μεγάλο και το άλλο μάλλον θα βγει πολύ μικρό! Την τύχη μου μέσα!

  12. i’m glad you chose to go for the subject. As for presentation to parents etc, it’s easy. This is a serious essay, it’s not an article for Cosmopolitan («100 kinky ideas that will leave him breathless»)! As such, this is a very valid subject and nothing to be embarrassed about. Aren’t there people doing research on necrophilia or serial killers or bestiality or pederasty? It doesn’t mean they are fascinated by or practice the subjects of their research- if research was only based on the commonly accepted, academia would never learn anything new! And these «deviations from the norm» are usually fascinating because i guess -as people- we need to know what makes some of us deviate and what makes the «norm».
    Now, in legal terms, again it’s a relevant subject (though i know nothing about the legal sector). In my mind, if i were eg the lawyer of a woman who was abused during BDSM play in a BDSM relationship, i would like to know how these relationships work, how consent is formed, what are the limits, is everyone capable of making such a decision, who has responsibility if something goes wrong etc.
    From a sociology point of view (again I know nothing about sociology), the most evident question for me, is the acceptance of BDSM into the mainstream. Not the hardcore stuff, but some things are no longer taboo (hey, they even appear in Cosmopolitan!). Makes you wonder about a lot of things: is society more open-minded? is this society more immune to violence? will there be a time when extreme BDSM will be fully accepted as a norm? Who will set the limits? what are the boundaries?

    VERY interesting subject, i hope you get all your approvals and the supervisor etc 🙂

    Good luck and keep us posted 🙂

  13. Chaoticmine thanks for stopping by and I apologise for not replying sooner. I will definitely use your arguments if I ever get personally attacked for this. So far, no member of my family has commented on it, even though I haven’t been exactly explicit on what I want my dissertation to entail. As for your lawyer example, well that case would have been really simple. The guy would have been put on trial for assault or actual bodily harm or wounding, all of them criminal law issues that would be dealt with accordingly. I was more interested in the opposite, if for example this woman went to a doctor, he saw the wounds that she consented to and assumed that they were the product of domestic violence. The doctor would then have a duty to report this and the woman’s partner would most probably be trialed even though his behaviour was consentual. That, and the taboo/society issues are what I ‘m more interested in.
    Thank you, I will.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: