It’s five o’clock somewhere*

19Μαρ.09

clocks

Ο χρόνος τρέχει κι εγώ δεν προφταίνω να κάνω όσα θέλω. Φταίει νομίζω το ότι ξυπνώ αργά. Οι ρυθμοί εδώ είναι διαφορετικοί απ’ ότι έχω συνηθίσει… Έχω κάθε μέρα μια λίστα με πράγματα που θέλω να κάνω τα οποία τελικά δεν γίνονται. Κι έχω και κόσμο να με ρωτάει αν έκανα το ένα κι αν έκανα το άλλο. Είμαι εδώ ούτε μια βδομάδα κι άρχισα να κουράζομαι. Δεν είμαι εγώ για να ζω με άλλους ανθρώπους…

Η μαμά αναρωτιέται γιατί μ’ αρέσει να μένω ξύπνια μέχρι τις 2 ή τις 3… Τις απαντώ ότι απλά έτσι έχω συνηθίσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι εκείνη την ώρα είναι όλα ήσυχα, δεν κουνιέται κανείς στο σπίτι, μπορώ να ηρεμίσω, να γράψω, να διαβάσω πράγματα χωρίς να σκέφτομαι ποιος διαβάζει πάνω από τον ώμο μου. 

Τελικά, I ‘m a very private person. Ή απλά, χρειάζομαι λίγες ώρες ησυχίας για τον εαυτό μου. 

Τρεις μήνες στις αγγλικές εξοχές, κάπνισα δύο φορές. Δυο τσιγάρα μέσα σε τρεις μήνες. Από τη Δευτέρα το απόγευμα, περνώ σύνδρομο στέρησης. Είναι που ξέρω πως ενοχλεί τη μάνα μου… Εντελώς rebelious and adolescent and not me. 

Γι’ αυτό βάφω τα νύχια μου κόκκινα -που κι αυτό την ενοχλεί- και μετρώ το χρόνο μέχρι να γυρίσω σπίτι μου. 

Πρέπει να αποφασίσω τι θα κάνω παρακάτω, το να επιστρέψω εδώ δε θα το αντέξω. Πνίγομαι. 

Έτσι μπράβο. Πέρασαν τα πρώτα μέλια κι ήρθαμε στα ίσα μας.

Ήθελα να βάλω τραγουδάκι αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι που να ταιριάζει…

 

 

 

*and I desperately need a drink.

Advertisements


16 Responses to “It’s five o’clock somewhere*”

  1. Δεν είσαι very private person, όλοι έχουμε ανάγκη από τον ιδιωτικό μας χώρο. Και μόλις τον αποκτήσουμε, έτσι κι επιστρέψουμε στην κατάσταση «συμβιώνω με invasive συγκατοίκους», δεν την παλεύουμε, γιατί ξέρουμε πια πώς είναι το «αλλιώς».

    Επίσης, θεωρώ απόλυτα λογικό να εξοργίζει τους ανθρώπους το να «διαβάζει κάποιος πάνω από τον ώμο τους» ή το να τους τη λένε για το τι χρώμα βάφουν τα νύχια τους.

    Πάρε την απόφαση για ένα διδακτορικό καταρχάς και μετά βλέπεις. Παίρνεις πίστωση τέσσερα χρόνια έτσι.

  2. Ποτό ΚΑΙ τσιγάρα; Νιώθεις ότι σου λείπει η ανεξαρτησία και ο χώρος σου.
    Γιατί να έρθεις πίσω; ακόμα έχεις να κάνεις master και γιατί όχι να βρεις δουλειά. Δεν είναι θέμα πίστωσης. Είναι καθαρά επιλογή να ζεις εκεί που θες και όχι να κερδίσεις χρόνο.

  3. Μάλιστααα! 🙄 Συμφωνώ με την Κροτούλα. Τα χρόνια που σου μένουν μέχρι να τελειώσεις τη σχολή , σκέψου καλά τη «διέξοδο».

    Φιλιάάά

  4. Κροτ άσε, κάθε φορά έρχομαι και μόλις περάσουν οι ζάχαρες με πιάνει κάτι και θέλω να φύγω ΤΩΡΑ! Ακόμα δεν είμαι σ’ αυτό το σημείο, σε μια βδομάδα όμως… Το διδακτορικό θέλω να το κάνω, αλλά για να το κάνω πρέπει να βρω funding. Θα βρω όμως, που θα μου πάει. Δεν είναι δειλία όμως να το κάνω μόνο για να πάρω πίστωση μερικά χρόνια;

    Τουλίπα, πολλά μου λείπουν. Θα έρθω πίσω σε κάποια φάση για να κάνω την άσκηση (τι στο καλό παιδεύομαι αν δε γραφτώ έστω στον δικηγορικό; ) και μετά θα ξαναφύγω, θα κάνω κάτι άλλο στο εξωτερικό (μάλλον, 90% σίγουρο) και μετά θα ψάξω για κάτι άλλο στο εξωτερικό και μετά κάτι άλλο και μετά θα είμαι 28 και θα γκρινιάζει η μαμά πότε θα παντρευτώ…

    Ρενάτα μου αυτό κάνω η γυναίκα. Διαμορφώνω «exit plan»!

  5. Ζητω τα private persons

  6. O kavafis leei … «opou ki an pas, h polis tha se akolouthei… »

    Den einai oi alloi tis perissoteres fores… eimaste emeis to problima.

    Mhn pareis apofaseis zwhs gia na apofugeis th gkrinia gia to tsigaro kai ta kokkina nuxia.
    Apofasise ti pragmatika mesa sou thes esu!!! gia sena!! kai bres ena tropo na kaneis tous allous na to katalaboun.

    Ena didaktoriko einai polu megalh apofash. Polu stress kai pollh douleia. An den to xrhsimopoihseis epaggelmatika, tha einai 4 xronia xamena apo th zwh sou.

    Elpizw na mhn noiwtheis pws epembainw… Apla auta pou egrapses mou thimisan emena prin apo merika xronia…

    Twra, 5 xronia meta kanontas didaktoriko sthn agglia mporw na sou pw me sigouria oti mou leipoun apisteyta ola auta pou me esprwksan na fugw.

    Kalhmera 🙂

  7. Το παθαίνω κι εγώ όταν επιστρέφω στο σπίτι…. Και το ερώτημα είναι, οκ, εσύ το έχει πάρει απόφαση και οτ ξέρεις…. Οι άλλοι πως θα δεχθούν τις αποφάσεις σου;;; Καλά για άσχημα;

  8. 1. «και θα γκρινιάζει η μαμά πότε θα παντρευτώ… »
    excuse my french, αλλά χέστηκες. Δεν παντρευόμαστε επειδή είμαστε 28 (Jesus! γάμος στα 28?!?! εγώ στα 28 μου δεν ήξερα καν ακόμα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω!), αλλά επειδή αγαπάμε/ερωτευτήκαμε/γουστάρουμε/βρήκαμε το άλλο μας μισό. Κι αν δε θέλει να το καταλάβει, αυτό είναι δικό της πρόβλημα, όχι δικό σου.

    2. Την πίστωση χρόνου δεν την έλεγα σαν υπεκφυγή. Την εννοούσα περισσότερο σαν χρόνο να αποφασίσεις πού προτιμάς να ζήσεις, θεωρώντας πως ακόμα δεν είσαι σίγουρη. Αν είσαι ήδη σίγουρη, τότε είναι απλό το θέμα. Κάνεις αυτό που επιθυμείς, εκεί όπου επιθυμείς να ζήσεις. Απλά πράματα. Αν αυτό που θες είναι διδακτορικό στο Λονδίνο, κάνεις διδακτορικό στο Λονδίνο. Αν αυτό που θες είναι να μαζεύεις μπανάνες σε μια φυτεία στη Νιγηρία, πάς να βρεις τις μπανάνες σου. Κι αν αυτό που θες είναι να τραγουδάς μπλουζ στη Νέα Ορλεάνη, εμπρός! Αρκεί να σε βοηθάει κι η φωνή! 🙂

    Απλά ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΟΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΟΥ. Τις αποφάσεις μας δεν τις κουβεντιάζουμε: τις ανακοινωνουμε με χαμόγελο, υποσημειώνοντας ότι αυτή η επιλογή μας κάνει ευτυχισμένους.
    Τελικά οι γονείς δεν είναι χαζοί. Αγαπούν τα παιδιά τους και θέλουν να είναι χαρούμενα. Αν το πράγμα τεθεί «εμενα αυτό με κάνει ευτυχισμένη/με γεμίζει/με ικανοποιεί», τότε το δέχονται. Ειδικά αν η φωνή σου δηλώνει αποφασιστικότητα.
    Κι αν δεν το δεχτούν, too bad for them. Καιρός να αρχίσουν τα sessions στο ντιβάνι.

    3. Ένα πουλάκι μου είπε πως γιορτάζεις σήμερα. Ισχύει; Αν ναι, χρόνια καλά, ασυννέφιαστα και χαρούμενα! 🙂

  9. ax ti wraia pou ta les Кроткая 🙂
    Makari na ta kaname etsi kai sthn Praksh!!!

    Mazi sou egw 🙂

  10. Ok… There we go…

    Flegomene woot, woot! (που λένε κι οι εγγλέζοι!)

    Μαφάλντα δεν επεμβαίνεις, καλό είναι να ακούω κι άλλες απόψεις που και που. Το ξέρω ότι το διδακτορικό είναι σκληρή δουλειά, μάλιστα ένας από τους λόγους που πήρα το dissertation είναι για να κάνω μια μίνι πρόβα, να δω πως τα πάω στην έρευνα, είναι όμως κάτι που πραγματικά με ενδιαφέρει και θα ήθελα να το κάνω για μένα, ανεξάρτητα από το αν θα με βοηθήσει αργότερα στη δουλειά μου ή όχι. Η απόφαση για το διδακτορικό ή για το να ζήσω στο εξωτερικό ή για οτιδήποτε δεν είναι για να πάω κόντρα στη μάνα μου (δεν της πάω κόντρα έτσι) είναι για να καλύψω τις δικές μου ανάγκες και επιθυμίες.

    Roamer, το λέει πιο κάτω και η Κροτ, πρέπει να καταλάβουν ότι ζεις τη ζωή σου, όπως έζησαν τη δική τους και παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις. Ακούγεται πιο εύκολο απ’ ότι είναι, το ξέρω.

    Κροτούλα, σου απαντώ ανάποδα.
    3. Όχι., σήμερα γιορτάζει η Ρόδη και η Ροδούλα.

    2. Αναγνωρίζω ότι το πρόβλημα είναι κυρίως δικό μου. Η μαμά πάντα λέει πως θέλει να κάνω αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένη. Το θέμα είναι πως ξέρω ότι θα προτιμούσε αυτό το ευτυχισμένη να είναι δυο δρόμους πιο πάνω, όπου θα μπορεί να έρχεται και να μου φέρνει γιουβαρλάκια. Να το πιστέψω πως η κυρία Κροτομαμά δε θα προτιμούσε την κόρη της ευτυχισμένη στην Αθήνα;

    1. Τις απόψεις μου για το γάμο τις γνωρίζεις. Και ξέρεις πως δε με καίει ιδιαίτερα ούτε να παντρευτώ ούτε να κάνω παιδιά. Αν μου τύχει, καλώς να ορίσει, αν όχι και πάλι ευτυχισμένη θα είμαι, παραχαϊδεύοντας τα παιδιά της Σόνιας. Το θέμα είναι ότι μέσω μας, η μητέρα μου έγινε πολύ ευτυχισμένη. Κι αυτή τη χαρά, θέλει να την νιώσουν και οι κόρες της. Το ότι η συγκεκριμένη κόρη δε δέχεται να εγκλωβιστεί σε ένα πιθανότατα δυσλειτουργικό γάμο για να ζήσει τη χαρά της μητρότητας αρνείται να το καταλάβει.

    Μαφάλντα, να την ακούς την Κροτ. Σ’ εμένα έχει πει πολλά πράγματα που μου έκαναν καλό στα δυο (μισή; ) χρόνια που την ξέρω.

  11. Mafalda, να σου πω. Επειδή πέρασα καμιά δεκαριά χρόνια στριφογυρίζοντας στο μυαλό μου πώς θα κάνω πράξη αυτό που λέω εδώ, διαπίστωσα πως «όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει». Σε αυτά τα δέκα χρόνια δεν ήθελα στην πραγματικότητα να ζυμώσω. Απλά βαυκαλιζόμουν λέγοντας «αχ, πόσο θα ήθελα να ζυμώσω» κρύβοντας δικές μου αδυναμίες και προβάλοντας το πρόβλημα σε άλλους (ε, στους γνωστούς «άλλους», όχι στο γείτονα).
    Κάποια στιγμή (με βοήθησαν αρκετά και κάποια γεγονότα), συνειδητοποίησα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα (μέσω βέβαια και του τρόπου διαπαιδαγώγησης που είχα λάβει) και αποφάσισα να αρχίσω να επιλύω τα θεματάκια ξεκινώντας από την πηγή του προβλήματος. Δεν θέλησα να αλλάξουν οι άλλοι -δεν έχω και δικαίωμα-, άλλαξα εγώ. Δε λέω πως το έχω πετύχει απόλυτα, αλλά για τη μαμά και το μπαμπά μου, που είναι «μέση ελληνική οικογένεια» είναι αρκετά προχωρημένο να φιλοξενούνται από την κόρη τους που συζεί χωρίς να είναι παντρεμένη (και χωρίς να δείχνει και τη διάθεση να το κάνει άμεσα), να την φιλοξενούν μαζί με το ταίρι της και να μην σχολιάζουν γενικότερα τον τρόπο ζωής της -που απέχει πάρα πολύ από τα δικά τους ιδανικά και αποδεκτά.Δε θέλω να το παίξω ούτε ξύπνια ούτε δασκάλα, αλλά λένε πως «άμα θες να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα αλλάζοντας τον εαυτό σου».

    Πρασινοτάτη, φυσικά και η Κροτομαμά θα προτιμούσε να είναι ευτυχισμένο το Κροτοπαιδί στο διαμέρισμα που του αγόρασε για να το καλοπαντρέψει, και που βρίσκεται στα 20 λεπτά απόσταση από το δικό της διαμέρισμα. όχι μόνο θα το προτιμούσε. Άρχισε να το σκηνοθετεί και από πολύ νωρίς. Αλλά λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Κι αν το γεγονός ότι θα προτιμούσε κάτι άλλο την καθιστά όχι χαρούμενη, αυτό είναι ένα δικό της πρόβλημα, στην επίλυση του οποίου θα ήθελα να βοηθήσω, αλλά δεν μπορώ.
    [Οφείλω βέβαια, να δώσω και credits στην Κροτομαμά που υπερέβη εαυτόν σε κάποια φάση: σε περίοδο που ζούσα στα περιπου 2500 χλμ μακριά και δεν την πάλευα με τίποτα, και της έλεγα πως θα τα παρατούσα όλα και θα επέστρεφα, με συμβούλεψε «να μην το κουνήσω και να κάτσω εκεί που κάθομαι» αντιλαμβανόμενη ότι επαγγελματικά στην Ελλάδα θα ήμουν δυστυχισμένη -και μπατηράκι, αν όχι άνεργη].

  12. DEn antilegw Кроткая. Magkia sou pou kataferes na to kaneis…
    Egw legontas pws opou ki an pas h polis tha se akolouthei, ennoousa oti panta tha koubalas mazi sou ton eauto sou, opote an kati se enoxlei, mallon eisai esu… kai auto prepei na allakseis…
    Opws ekanes ki hidia mallon sthn prokeimenh periptwsh…

    Oso gia to an mporoume na allaksoume tous allous.. edw xwraei suzhthsh… Alla isws den einai ths paroushs kai eksartatai apo polla…

    🙂

  13. Mafalda, συμφωνούμε, όσα έγραψα δεν ήταν σε αντίθεση προς αυτό που είπες, αλλά σαν επεξήγηση.
    Προφανώς και η πόλις σε ακολουθεί.

    Χμ, μπορούμε λες να αλλάξουμε τους άλλους; 🙂

  14. Κροτούλα εγώ αναγνωρίζω ότι το πρόβλημα ξεκινάει από μένα. Το δουλεύω, θα πάρει καιρό, αλλά που θα μου πάει! 😉 Είναι απίστευτο πόσο πολύ μοιάζει η Κροτομάμά στη Βασιλομήτωρ. Η Βασιλωμήτωρ αγόρασε σπίτι στα 3 λεπτά από το δικό της. Τουλάχιστο αν δεν επιστρέψω εγώ υπάρχει η Σόνια. χεχε

    Μαφάλντα προσωπικά πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, εκτός κι αν πραγματικά το θέλουν οι ίδιοι. Κι ακόμα και τότε, βρίσκουν πολλά εμπόδια. Το βλέπω από μένα, προσπαθώ συνέχεια να γίνομαι καλύτερη, να αποβάλω τα όσα κακά μου κληροδότησε η ανατροφή μου, μερικά όμως είναι τόσο ριζωμένα μέσα μου που απλά δε λένε να ξεριζωθούν! Πόσο μάλλον να προσπαθήσει να αλλάξει η μάνα μου που είναι και κάποιας ηλικίας!

    Κροτούλα χαίρομαι που συμφωνείτε! 🙂

  15. Ki egw sumfwnw. Oi anthrwpoi allazoun duskola. Kai thelei pollh prospatheia!!
    Alla to basikotero einai na ksereis ta ellatwmata soy. An den mporeis na paradexteis ston eauto sou ta lathi sou, den mporeis kai na ta diorthwseis 🙂

  16. Μαφάλντα η αυτογνωσία είναι μεγάλη αρετή! Σπανίζει όμως… 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: