Scraps 17 – April’s Fool

01Απρ.09
  • Ακούω το Παυσίλυπον, του Μαχαιρίτσα σήμερα 
  • Έχω κουραστεί. Άσε είναι πολλά, που να σ’τα λέω. Για μια ακόμα φορά μου λείπει το focus. Νιώθω σαν κύκλος χωρίς κέντρο. Γίνεται; (σκέψου το, γίνεται.)
  • Journaling. Το βρήκα το Σάββατο, ψάχνοντας για μια εικόνα κι ακόμα να καταφέρω να το διαβάσω. Με ενδιαφέρει όμως, αν και ποτέ δεν με ενδιέφερε η ιδέα του ημερολόγιου. Το blog είναι άλλη, πολύ διαφορετική ιστορία.
  • Πρόσεξα ότι έχω καιρό να δημοσιεύσω κάτι πιο «δημιουργικό» εδώ. Το blog έχει γίνει αυστηρά προσωπικό, no more fairytales. Νομίζω ότι έχω πάψει να σκέφτομαι αλληγορικά. Η νομική με έκανε ρεαλίστρια. Ή μήπως από πάντα ρεαλίστρια ήμουν;
  • Είδα χθες τη Χ., αδερφή της Μ. Με τη Μ. μεγαλώσαμε μαζί, ξαδέρφες και συμμαθήτριες μέχρι τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Μετά στο λύκειο δε βλεπόμασταν τόσο συχνά. Σήμερα έχουμε πολλούς κοινούς φίλους, τη βλέπω που και που, την αγαπάω με τον τρόπο που αγαπά κανείς τους παιδικούς του φίλους -unconditionally. Η Χ. είναι μικρότερη. Όχι πολύ, αλλά μικρότερη. Και με εμπιστεύεται αρκετά για να μου πει «Έσπασεν με, ετσάκρισε με. Περιμένω την να έρτει τζαι τζείνη βουρά σε Ρώμες τζαι Βαρκελώνες. Τζαι να δεις όταν έρτει, πάλε ούλλη μέρα εννάν με την Ε. Εμένα γραμμένη…» Τώρα σ’ εμένα γιατί αυτό φαίνεται λάθος; Και το γράψιμο -αν ισχύει- και το ότι η Χ. το σχολιάζει σε μένα; Είναι που η μάνα μου πάντα «τα εν οίκω μη εν δήμω»; Απ’έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα;
  • Μουσική εμμονή της εβδομάδας. Voxtrot. Είναι κα-τα-πλη-κτι-κοί. Το αγαπημένο μου τραγούδι τους είναι αυτό που δεν βρήκα να κατεβάσω. Warmest Part of the Winter.
  • Τώρα ακούω την Τελευταία Πράξη. Ελπίζω όταν θα γυρίσω να έχουν περάσει κάποια χρόνια.
  • Κάθε μέρα ερωτεύομαι το Google Chrome όλο και περισσότερο. Τες ευτζές μου σ’ αυτόν που σκέφτηκε το «incognito». Σε ένα σπίτι όπου όλοι ελέγχουν τα emails τους σ’ όποιον υπολογιστή τύχει να σταθούν είναι πολύ χρήσιμο.
  • Τον τελευταίο μήνα κλέβω εικόνες από άλλα blogs, εικόνες για τις οποίες θα ήθελα να γράψω ιστορίες. Δεν τις γράφω κι έτσι δεν επικοινώνησα και με κανένα για «άδεια».
  • Η εικόνα πάνω είναι πίνακας του Terry Frost.
  • Ημέρα προσκλήσεων σήμερα. Προσκλήσεις για γάμο και για βάφτιση. Κοινά σημεία: Αυτοί που θα μας καλούσαν ήρθαν ακάλεστοι. Είναι και οι δύο προσκλήσεις από την πλευρά του πατέρα μου. Έχουν και οι δύο πάνω σπάγκο (doioioioing!). Και για τα δύο θα λείπω. Κρίμα, γιατί αν εξαιρέσεις την αγένεια του να έρθουν ακάλεστοι είναι από τους ανθρώπους που συμπαθώ (ε, ντάξει) στο σόι του πατέρα μου. Κατά τα άλλα αυτοί που μας κάλεσαν μεταξύ τους συγγενείς δεν είναι, ούτε ιδιαίτερες σχέσεις έχουν εξ’ όσων γνωρίζω. 
  • Από την άλλη, να πάω και σ’ άλλο συγγένικο γάμο όπου οι θειάδες του πατέρα μου θα μου εύχονται δουλειά κυβερνητική κι ένα καλό γαμπρό; Αχ, ανατρίχιασα!
  • Τα νύχια αυτή τη βδομάδα είναι σκούρα μωβ. Τα βλέπει η Σόνια. «Μαύρα;» ρωτάει. «Όχι μαύρα, σκούρα μωβ.»
  • Χθες γελούσαμε με την ιστορία της μάνας μου κι ενός γαϊδουριού. Κάποτε, σε ένα από τα χωριά που δίδασκε ο παππούς μου, ανέβηκε σ’ ένα γαϊδούρι. Κι έπεσε θεαματικά. Από αυτήν κληρονόμησα την τάση μου για θεαματικές πτώσεις.
  • Τώρα γελάω γιατί για να μάθω το μικρό όνομα του παππού μου έφτασα δευτέρα δημοτικού. Αφού πάντα ήταν ο παππούς ο «Επίθετο». Έτσι τον φωνάζει ο πατέρας μου, η μαμά μου λέει «ο παπάς μου» και η γιαγιά μου, πενήντα τόσα χρόνια παντρεμένοι αμφιβάλλω αν τον είπε ποτέ με το όνομά του. Πάντα τον φωνάζει με το επίθετό του κι εκείνος πάντα με το όνομά της. Εγώ είμαι η δεύτερη. Και η ξαφέρφη μου είναι η μικρή. 
  • Δε θα έγραφα τίποτα για σήμερα και τις διπλές «γιορτές». Όμως αφού ο Αλκίνοος τα λέει σίγουρα καλύτερα από μένα, να ένα για τη μια «γιορτή» και να κι ένα για την άλλη. Το δεύτερο το βάζω γιατί έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ, ρεαλιστρια, ρομαντική και θλιμμένη, που με βαραίνουν τόσα πράγματα που δεν έζησα. Κι είναι αστείο, γιατί ακόμα κι αυτά που λέει για το Βελιγράδι, τα έχω ζήσει μέσα από τις αφηγήσεις της Ι.  Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει. 
Advertisements


6 Responses to “Scraps 17 – April’s Fool”

  1. 1 AntonisChr

    «Τώρα ακούω την Τελευταία Πράξη. Ελπίζω όταν θα γυρίσω να έχουν περάσει κάποια χρόνια.»

    και εγώ το ίδιο ελπίζω..

  2. Το Παυσίλυπον έπιασα το πριν καμιά 10αρκά χρόνια που το αεροδρόμιο σε ένα ταξίδι τζιαι για μέρες είχα το τζιαι έπαιζεν συνέχεια στο portable cd player. Τωρά που το σκέφτουμαι εννά λαλώ του γιού μου(λέμε τώρα) για τα portable cd player που είxαμε το τζιαιρό μου τζιαι εννά με περιπαίζει haha;p

  3. Ο Αλκίνοος είναι σαν το alter ego μου.
    Κι είναι ο ένας από τους δύο λόγους, για τους οποίους είμαι ερωτευμένη με το νησί σας, όσο κι αν υπάρχουν άλλοι πολλοί που με εκνευρίζει.
    I-love-to-hate-you feeling, όπως και για την δική μου «πατρίδα».
    Και τις ενώνει τις δύο του (μας?) πατρίδες τόσο καλά. Respect λέμε, ό,τι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία, ας πούμε, δέκα χρόνια…
    Τι σύμπτωση, σήμερα κι εγώ αυτό έβαλα!
    _____________________________________
    Πώς είναι δυνατόν να φωνάζεις ένα συγγενικό σου πρόσωπο με το επίθετο?!

  4. στην αρχη νομιζα πως εβλεπα καντινσκυ.
    οι βοξτροτ απλα αψογοι…

    αυτο που λες το ειχα με τον προπαππου μου. ολοι τον φωναζαν «παλουζε», σε σημειο που να πιστεψω οτι υπαρχει ετσι ονομα!

  5. Ωραίος ο πίνακας. Ο παππούς είναι συνάδελφος? 😀

    Αυτό με τα σόγια δεν το αντέχω, γι αυτό και δεν πηγαίνω πλέον. 😉

    Στα χωριά μας συνήθως η γυναίκα «χάνει» το μικρό της. Γίνεται η «Γιώργαινα». Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ρώτησα τη μαμά μου:»Μαμά, η γιαγιά η Θοδωράκαινα γιατί γιορτάζει σήμερα (15αύγουστο)? » 😀

  6. Αντώνη σου εύχομαι να γίνουν όλα όπως τα θέλεις τότε.

    Thing, το Παυσίλυπον το είχε αγοράσει ο πατέρας μου γιατί (α)είναι φαν του Μαχαιρίτσα και (β)άρεσε ο «Τούρκος στο Παρίσι» στην αδερφή μου. Είχε φτιάξει και κασέτες για το αυτοκίνητο και την είχαμε λιώσει την κασέτα… Ναι, το σκέφτομαι κι εγώ πως κάποτε θα λέω στα παιδιά μου (έστω, στα παιδιά της αδερφής μου) για κασέτες και cd και mp3 κι αυτά θα νομίζουν πως μιλάω για προϊστορία…

    Κρότ δεν ήξερα ότι είσαι ερωτευμένη με το νησί μου! Με νησιώτη ναι, για το νησί όμως δεν το ήξερα! Την υπόλοιπη νεροποντή δεν την άκουσα, είδα μόνο το τραγούδι στην Τταλού και συγκινήθηκα.
    _______________________________
    Είναι απόλυτα δυνατόν. Ο παππούς μου ήταν δάσκαλος και στο χωρίο ήταν γνωστός ως ο δάσκαλος ο Επίθετο πολύ πριν τον γνωρίσει η γιαγιά μου. Και τους γονείς του με το επίθετό τους τους φώναζαν, ο πχ Κουντούρης και η Κουντουρού. Σίγουρα η γιαγιά μου θα τον φωνάζει και με το όνομά του, όμως το να τον λέει με το επίθετό του είναι μέρος του παιχνιδιού. Είναι το πιο ερωτευμένο ζευγάρι που ξέρω και τους χαίρομαι γι’αυτό. Είναι πολύ γλυκό όταν είμαστε στο ίδιο δωμάτιο και τη φωνάζει με το όνομά μας κι όταν γυρίζουμε κι οι δυο μου λέει «όι εσύ, η δική μου η __».

    Πράσινη νεράιδα, τους ανακάλυψα τυχαία κι ερωτεύτηκα τη φωνή του τραγουδιστή τους. Ώστε τον φώναζαν «παλουζέ» τον παππού… Άρα κυρία καλαμαρού, κάπου, 1/4, 1/2 είστε και κύπρια…

    Ρενάτα, ναι ο παππούς είναι ο συνάδελφος που τον βρίσκουν σήμερα οι μαθητές του και τον επαινούν που τους τις έβρεχε πριν 30 χρόνια… Απίστευτο πόσους μαθητές έχει ένας δάσκαλος τόσα χρόνια… Από τον Χριστόφια μέχρι κάτι νεαρούς νοσοκόμους που είδαμε τελευταία στο Γενικό…
    Στην Κύπρο δεν το έχουμε αυτό με το να χάνει η γυναίκα το μικρό της. Έχουμε όμως πολύ το η Τάδε του Τάδε. Όπου ο δεύτερος Τάδε μπορεί να είναι ή ο πατέρας ή ο άντρας της, ανάλογα με το ποιος είναι ο πιο σημαντικός/γνωστός στο χωριό. Η γιαγιά μου πάλι, όταν παντρεύτηκε παρέμεινε η Τάδε του Πατέρα της, η γυναίκα του δασκάλου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: