But you don’t care for music, do you?

14Μάι.09


Warning: Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής πριν από… ω! σχεδόν τρεις βδομάδες. Η διάθεση στο μεταξύ έχει αλλάξει, αλλά το κείμενο δημοσιεύεται, γιατί φωτογραφίζει μια στιγμή μου, μια στιγμή που δε θέλω να ξεχάσω.  Ο θυμός είναι καλό πράγμα. Τον διοχετεύεις και ξαλαφρώνεις. Και μετά κοιμάσαι πιο ήσυχα. Όνειρα γλυκά. 

The worst things in your life happen in your head. 

Αληθινό, και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Εδώ όμως υπήρχε πραγματικός κίνδυνος. Πραγματικά, θα έπρεπε να ευχαριστώ το Θεό που τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν. Θα μπορούσαν να είναι πολύ, πολύ χειρότερα. Και θα μπορούσαν να είναι και πολύ, πολύ καλύτερα. 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούμε απλά να ηρεμίσουμε. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν σχετικά ήρεμα, τα μεγαλύτερα δράματα συνέβαιναν στο κεφάλι μου και στην οικονομία. Απ’ ότι φαίνεται όμως πρέπει να συμβαίνει συνεχώς και κάτι έξω από το κεφάλι μου. Μπροστά στα μάτια μου. Ή μάλλον, μπροστά στα δικά τους. Και πάλι εγώ είμαι αλλού. Είναι οξύμωρο, κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής μου συνέβηκαν εδώ ενώ εγώ ήμουν εκεί και τώρα συμβαίνει κάτι σημαντικό εκεί ενώ εγώ είμαι εδώ. 

Είναι ευλογία αυτό άραγε; Το ότι πάντα είμαι μακριά; «Προστατευμένη«;

Μάλλον. Δε θα ήθελα να είμαι εκεί. Θα ήταν παράξενο. Εδώ μπορώ να απασχολώ το κεφάλι μου με άλλα πράγματα – τώρα θα μου πεις, εκεί τι θα έκανα; Το ίδιο θα έκανα. Αυτό άλλωστε κάνω πάντα. Αγνοώ τα μεγάλα και φροντίζω τα μικρά μέχρι να αποφασιστούν τα μεγάλα μόνα τους. Και είμαι ευτυχισμένη. Μάλλον. 

Θα έπρεπε άραγε να φοβάμαι; 

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σκέφτομαι πως όταν μου δόθηκε η ευκαιρία θα έπρεπε να είχα κόψει τους δεσμούς/τα δεσμά μου και να την είχα κάνει. Με ελαφρά πηδηματάκια. Αν το είχα κάνει θα ήμουν ασφαλής. Και μάλλον δυστυχισμένη. Όχι γιατί θα είχα κόψει τους δεσμούς, αλλά γιατί θα είχα δεθεί αλλού…

Καλά τώρα γίνομαι παρανοϊκή. Αφού άρχισα να σκέφτομαι με «αν» και «θα έπρεπε» σημαίνει ότι έχει αρχίσει να με πιάνει το λικέρ καφέ (left over από τότε που έφτιαξα το τιραμισού) κι άρχισα να λέω μαλακίες. Ή με έχει πειράξει η αγαμία μου στο κεφάλι. Για να το γράφω βέβαια αυτό και να μη με νοιάζει σημαίνει ότι ισχύει το πρώτο. Αλλά γνωρίζοντάς με, δε θα ασχοληθώ με το να το σβήσω αργότερα… Who cares…

Μιλούσα με τον Αχιλλέα (που δε θα έρθει τελικά να με δει – άλλη απογοήτευση αυτό), και μου έλεγε πως δεν ξέρει πως να αντιδράσει. «Τη μια στιγμή γελάω, την άλλη με πνίγει ο θυμός, μετά το ξεχνάω και μετά πάλι απ’ την αρχή.»

Νομίζω πως αυτό που μας έχει μείνει όλους είναι ένα τεράστιο σοκ. Τεράστιο. 

Τόσο τεράστιο που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα το θυμάμαι. 

Ειλικρινά, δεν έχω σοκαριστεί πιο πολύ στη ζωή μου. «Έφυε η φάτσα μου» κυριολεκτικά. Έπεσε το σαγόνι μου και έμεινα να κοιτάζω την οθόνη με δυο μάτια γουρλωτά σαν τηγανητά αυγά. Και μετά άρχισα να βρίζω. Τώρα τα νεύρα μου πέρασαν, απλά νιώθω λες κι έχουν σπιλωθεί ανεπανόρθωτα οι αναμνήσεις μου. Είναι ένας μικρός μένταλ βιασμός. 

Ακούω διαφορετικά covers του Hallelujah στο youtube και προσπαθώ να αποφασίσω ποιο μου αρέσει περισσότερο. Θέλω να κατεβάσω ένα, να το ακούω συνέχεια, στο repeat, αλλά δεν μπορώ να ασχοληθώ.

Πίνω, δεν μεθώ, γιατί πολύ απλά δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου και μην ακούσω πάλι μαλακίες για το ότι ένα καλό μεθύσι θα με απελευθερώσει, το ξέρω το τροπάριο. Ένα καλό μεθύσι θα με κάνει να ξυπνήσω ξερνώντας τ’ αντερά και την αυτοεκτίμησή μου. Κι ένα καλό τσιγάρο θα με βοηθήσει να χαλαρώσω, αλλά ίσως να βρήκα λόγο για να μην ξανακαπνίσω. Ποτέ. 

Λόγο τον οποίο θα απωθήσω μακριά και δε θα ξανασκεφτώ ποτέ όμως. Τα γιατί και τα διότι τα αφήνω για άλλη φορά. 

Πραγματικά, από τη στιγμή που έγραψα το προηγούμενο post στο blog άρχισα να σκέφτομαι αν θα έγραφα και το τι συνέβη σε κάποια φάση. Η απάντηση είναι όχι. Δεν είμαι καλή στο να κρατάω μυστικά αλλά αυτό δεν είναι μυστικό. It’s fuckin public, more people than I’d like know it. And many people that I care about were hurt by it.  

Έχω γράψει πολλά, πάρα πολλά σ’ αυτό το blog που οδηγούν απευθείας σ’ εμένα, τη γυναίκα πίσω από την QueenElisaveth. Αυτό όμως θα το κρατήσω κρυφό. Γιατί αυτό δεν αφορά μόνο εμένα. Κατ’ ακρίβειαν αυτό δε με αφορά καθόλου. Αφορά όμως ανθρώπους που αγαπώ, ανθρώπους που ό,τι κι αν κάνουν δεν μπορώ να τους κρατήσω κακία, ανθρώπους που θα ήθελα να κλείσω σε ένα κουκούλι και να τους προστατεύσω από το δόλο, τη βρωμιά αυτού του κόσμου. Δεν μπορώ να το κάνω. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι το να μη βάλω όνομα σ’ αυτό το blog. Δεν είναι ανάγκη να τους βαρύνω και μ’ αυτό. 

Το πιθανότερο το κάνω να ακούγεται χειρότερο απ’ ότι είναι, είπαμε, the worst things in your life happen in your head και ποιος ξέρει τι σκέφτεσαι τώρα που το διαβάζεις αυτό. Με νοιάζει όμως; Θα ήταν ψέμα αν έλεγα πως δε με νοιάζει. Για κάθε έναν από τους ανθρώπους με τους οποιούς είχα/έχω κάποια επικοινωνία με νοιάζει. Για τον άγνωστο που θα σκοντάψει σ’ αυτές τις λέξεις όμως όχι. I don’t care. 

I never did. 

Και για τον άγνωστό που κρύβεται πίσω από όλο αυτό το φιάσκο, την κατάρα μου να ‘χεις. Από τα βάθη της καρδιάς μου, αν υπάρχει κόλαση θέλω να καίγεσαι αργά – αργά μέχρι το τέλος του χρόνου. Αν δεν υπάρχει, θέλω να πεθάνεις αργά, από καρκίνο του πνεύμονα που θα λιώνει αργά τα σωθικά σου και θέλω να παρακαλάς και να μην σου δίνουν μορφίνη. 

Σκληρό; Μπορεί. 

Τι σε κάνει όμως να νομίζεις ότι είμαι καλός άνθρωπος;

Advertisements


8 Responses to “But you don’t care for music, do you?”

  1. ouuu tora en na me faei i periergia gia to ti egine…

    in any case, hopefully eperasan sou ta nevrakia je ivrete mian akri 😉

  2. Ελπίζω να εσάσαν τα πράματα

  3. όλα πληρώνονται κάπου και κάποτε. Σε αυτη τη ζωή, όχι σε κάποια άλλη.

  4. Άμα θες να δείρουμε κανένα, σφύρα. Οκ? 😉

  5. Το να ξεσπάς τον θυμό σου , είναι όντως … λυτρωτικό και όπως λες κι εσύ , καλό πράγμα …
    Όμως απαραίτητη προϋπόθεση , είναι να … αναγνωρίζεις επακριβώς την αιτία του θυμού σου …
    Θέλω να πω , πως κάποιες φορές , το … κρυφό αντικείμενο του θυμού μας , είναι ο ίδιος μας ο εαυτός .
    Σκέψου … Σκέψου τώρα , που είσαι πιο ήρεμη … Ευκαιρία είναι … για την «άλλη» φορά … (κι ας μην υπάρξει άλλη , σου εύχομαι) .

  6. Ε, τώρα ναι φαντάζομαι τέρατα! Αλλά αφού τώρα κοιμασαι τουλάχιστον ήσυχα ό,τι και να συνέβει απλά σε προετοιμάζει καλύτερα για το επόμενο για να μη χρειαστεί να ξανανιώσεις έτσι. Ελπίζω…

  7. RoAm I know how you feel. Κι εγώ μες την περιέργεια θα ήμουν αν δεν ήξερα! lol

    Γιώργο για μένα εσάσαν. Οι άλλοι ακόμα βουρούν, κατά τα άλλα όμως O.K. !

    Krot, karma is a bitch…

    Ρενατένια μου, μπα, άστο κοπέλα μου… Μη μπλέκεστε άδικα!

    Σήλια συμφωνώ σ’ αυτό που λες αλλά ειλικρινά, αυτή τη φορά δεν έφταιγα! Δεν ξεκίνησε από μένα! Άλλοι έφταιγαν και μας έκατσε βαριά η κατάσταση, δεν τσακώθηκα με κανέναν. Και δεν νομίζω να υπάρξει άλλη φορά, κάτι τέτοια -ευτυχώς- μόνο μια φορά στη ζωή σου συμβαίνουν.

    drSpock για πες καμιά θεωρία… Όχι ότι θα το βρεις, αλλά έτσι, να δω τι ακριβώς είναι τα τέρατα που σκέφτεσαι… 😉

  8. Οι παραλείψεις σου ως προς κάποια αρετή, να μην τις αφήνεις να επηρεάζουν τη ψυχή σου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: