Archive for the ‘Το Κτήμα των Πορτοκαλιών’ Category

Nostalgia

09Μαρ.09

Δεν μου λείπουν τόσο οι άνθρωποι ή οι τόποι. Μου λείπουν οι στιγμές, οι εικόνες, οι μυρωδιές κυρίως. Η μυρωδιά της βροχής, οι σταγόνες που στολίζουν το αγιόκλημα. Οι ανθισμένες αναρριχώμενες τριανταφυλιές, με το βαρύ άρωμα, τόσο βαρύ που σε ζαλίζει, κλείνεις τα μάτια για μια στιγμή, ξεχνιέσαι. Μου λείπει το να ξυπνάω σε ζεστά […]


Autumn is always inspiring. It harbors memories, it helps forgive. Autumn (right opposite to Spring) is the beginning of sickness, of loneliness, of lost hope and faith. Yet, it’s still the beginning of new hope, of travel, of freedom, that strange form of freedom, hidden in the rigid timetables of a daily routine. Autumn is less than […]


Pink

31Ιολ.08

  Στα έξι σου χρόνια, το αγαπημένο σου ρούχο, ήταν ένα κοντό ροζ φόρεμα με λευκή λουστρινέ ζώνη. Αυτό. Που είχε γυαλιστερή ροζ φόδρα από μέσα, που κολλούσε πάνω σου καλοκαιριάτικα και την ξήλωσε η γιαγιά αφήνωντας μόνο το άλλο ύφασμα. Τι ήταν; Λινό; Αυτό ήταν το αγαπημένο σου ρούχο. Δεν το φορούσες συχνά. Στη […]


Αλφαβητικά

22Μαρ.08

  Από μικρή, είχα μια αδυναμία στο «Ε». Το Έψιλον, του αλφαβήτου το γράμμα, όχι το επιφώνημα. Ήταν για μένα το μετά, το ύστερα, το θέλω. Ήταν το 5, που ακολουθεί το 4, η συνέχεια, ο στόχος. Το Μι στα πλήκτρα του πιάνου, το Εγώ. Φυλακίστηκα όμως στο Δ. (Ένα βήμα πριν, μια απόφαση παρμένη από […]


Rail track

06Νοέ.07

  Πάντα αγαπούσα τα τραίνα. Τις ράγες, παράλληλες, βαλμένες με τάξη, τους σταθμούς, σκονισμένους, γκρίζους, μοναχικούς ή στολισμένους, πολύχρωμους, αγαπημένους, τη βουή, τους ανθρώπους, τα τοπία που γλιστρούν έξω από τα παράθυρα, που αλλάζουν συνεχώς… Παράξενο. Το τραίνο κινείται κι όχι το τοπίο κι όμως το τοπίο λες ότι γλιστρά. Θυμάμαι την εγκατάλειψη. Πάντα τα […]