Archive for the ‘Πολύ δικά της’ Category

Countdown

31Δεκ.08

Καθόταν και κοίταζε το στολισμένο δέντρο. Στο σαλόνι με το μαρμάρινο πάτωμα, τα πόδια της κουλουριασμένα στο στήθος πάνω στον ακριβό καναπέ, με ένα ρεύμα κρύο να της κτυπά την πλάτη -από που να ερχόταν άραγε;-, να κοιτάζει το στολισμένο δέντρο. Γύρω σκοτάδι, μόνη πηγή φωτός τα αναμένα φώτα του δέντρου, δεκάδες μικρές λάμπες να […]


My life… sold

27Δεκ.08

Βιάζομαι. Βιάζομαι απίστευτα. Πολλές οι υποχρεώσεις, πολλοί αυτοί που θέλω να δω πριν φύγω -μια βδομάδα έμεινε και μετά αγγλικές εξοχές-, πολλά τα πράγματα που θέλω να κάνω. Φέτος, για πρώτη φορά. Η διάθεση μου είναι ακόμα crazy roller coaster ride. Γιατί εκτός από αυτά που θέλω είναι κι αυτά που βαριέμαι αφόρητα. Το ‘χω […]


«Δε θυμάμαι τι ήταν, νομίζω βλέπαμε μια ταινία και με ρώτησε πως γίνονται η χημειοθεραπείες… Πρέπει να της πω. Δεν ξέρει για… την περίπτωσή μου και πρέπει να της το πω. Μεγαλώνει, πρέπει να ξέρει.» «Φυσικά πρέπει να ξέρει. Είναι μέρος του ιατρικού ιστορικού της. Αν πάει σ’ ένα γιατρό αύριο μεθαύριο πρέπει να ξέρει […]


Αντίο

04Ιον.08

Αχ Νίκο… Αχ Νίκο. Μόνο αυτό θα ήθελα να έλεγα, αλλά δεν μου βγαίνει. Νομίζω θα σου άξιζε κάτι παραπάνω. Αλλά δεν μου βγαίνει. Αχ Νίκο… Τι άλλο να πω δηλαδή; Κρίμα; Δε μου βγαίνει. Αυτό που νιώθω δεν μου βγαίνει. Εγώ σε ένιωθα δικό μου άνθρωπο, πάντα διαβάζοντας τις συνεντεύξεις σου, ήταν σαν να […]