Archive for the ‘La vie en rose’ Category

Super

15Ιαν.10

Θυμάμαι το πρωί στο σχολειό, πριν αρχίσει το μάθημα να ακούμε ραδιόφωνο και να λέει ο εκφωνητής για sms και emails από φοιτητές που του γράφουν «παίξε το ένα και παίξε το άλλο, έχουμε πήξει στο διάβασμα». Θυμάμαι να σκέφτομαι, είναι 5 η ώρα το πρωί, τι στο διάολο κάνουν ακόμα ξύπνιοι; Τώρα ξέρω. Και […]


Redifining

02Ιαν.10

Καλή χρονία, χρόνια πολλά κι όλα δεξιά να μας πάνε! Καλή χρονιά ήταν η περσινή, αν και για να είμαι ειλικρινής πάντα έτσι λέω, η αιώνια αισιοδοξία βλέπεις, μόνο το 1997 ήταν χάλια ως χρονιά, οι άλλες καλές μου φαίνονται. Well, και το 2003 δεν ήταν πολύ σπουδαίο αλλά χάλια δεν ήταν. Ελπίζω το 2010 […]


Passenger Seat

29Σεπτ.09

Αύριο επιστρέφω στο UK. Θέλω να ξαναβάλω τη ζωή μου σε μια τάξη, να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου γιατί τον τελευταίο μήνα κάθομαι πρώτη θέση στο τραινάκι του τρόμου κι έχω βαρεθεί να απογοητεύομαι. Το emotional κείμενο που ακόμα δεν κατάφερα να χτυπήσω στο laptop θα δημοσιευτεί αργότερα αυτή την εβδομάδα. Ελπιζώ. Εξαρτάται από το […]


Travailler

26Ιολ.09

Δουλεύω, ‘nough said. Σοβαρά, ο χρόνος που έχω για τον εαυτό μου έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Μέχρι να βρω τις ισορροπίες μου, το blog θα παραμείνει σε μερική ραστώνη. Αν υπάρξει κάτι που απλά πρέπει να βγει από μέσα μου, θα γράψω, μέχρι τότε όμως, have a great summer, don’t forget the sunscreen and remember […]


Sundays

12Ιολ.09

Sundays are for films, books, good coffee, fresh fruit, flowers, nonchalant afternoons on a veranda, great music, driving around just for the ride, long walks in one of the Gardens, ice cream, smiles and small talk, crafts, wishes, and not really doing anything of importance other than spending some quality time with one’s self.


Fag hag

01Ιολ.09

Being a fag hag can be as tiring as a full time job. But it can also be as rewarding… «Έχω να πάω να χαιρετίσω σε μια δεξίωση και μετά θα πάω σε μια εκδήλωση του αντιναρκωτικού. Θα ‘ναι κι ο Άγις με τον Ηλία. Έρχεσαι;» «Έρχομαι.» Με τον Μηνά είναι η αλήθεια, συχνά μόνοι […]


Cherries

29Ιον.09

Απόψε θα κάτσω στη βεράντα, με το ποτό μου, τις μουσικές μου και το βιβλίο μου. Οι γονείς λείπουν. Η Σόνια λείπει. Η γιαγιά είναι σχεδόν αόρατη όταν είναι εδώ, κι όταν είναι εξαφανισμένη με τη θεία Αμαλία, η ησυχία είναι απόλαυση. Την έχω ανάγκη, αυτή τη μοναξιά. Τα πολλα – πολλά με έχουν κουράσει. […]